Uzasadnienie
UZASADIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 29 sierpnia 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 408/20, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej: P.p.s.a. odrzucił zażalenie M. D. (dalej Skarżąca) na postanowienie z 18 czerwca 2021 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej Skarżącej od wyroku z 30 września 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 408/20, oddalającego jej skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 16 grudnia 2019 r. w przedmiocie zaliczenia zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2013 r.
Skarżąca na ww. postanowienie złożyła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 194 § 4 P.p.s.a. zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, ewentualnie przez podmioty wskazane w art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a. - podmioty zwolnione od obowiązku zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego, tj. sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych.
Zażalenie na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej sporządzone przez osobę, która nie jest adwokatem lub radcą prawnym, ani nie należy do kręgu osób wskazanych w treści art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a., na podstawie art. 178 P.p.s.a., winno zostać przez wojewódzki sąd administracyjny odrzucone, jako obarczone nieusuwalnym brakiem (por. postanowienie NSA z 30 września 2004 r., OZ 474/04, akceptowane przez J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012 s. 482, uw. 8; postanowienie NSA z 8 stycznia 2008 r., I OZ 986/07, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza /w:/ R. Hauser, M. Wierzbowski; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. C.H. Beck 2017 r. s. 795, nb 22).
Z tych względów uznać należy, że Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że zażalenie Skarżącej było niedopuszczalne. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby Skarżąca była adwokatem, radcą prawnym lub którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a.
Argumentacja podnoszona przez Skarżącą w zażaleniu dotycząca przyznania prawa pomocy nie mogła być przedmiotem rozważań na obecnym etapie postępowania. Po zakończeniu postępowania o zmianę pełnomocnika będzie on mógł podjąć stosowne działania.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.