Uzasadnienie
- 1. Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 790/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę M.C. (dalej: Skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 22 czerwca 2018 r. w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.
- 2. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że: - Skarżący w odpowiedzi na wezwanie (wystosowane w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 sierpnia 2018 r. - przyp. NSA) do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł wniósł o zwolnienie do kosztów sądowych; - zarządzeniem z dnia 23 października 2018 r. Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (ponieważ Skarżący w zakreślonym terminie nie usunął braków tego wniosku - przyp. NSA); - zarządzenie referendarskie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 listopada 2018 r. (doręczonym Skarżącemu osobiście w dniu 12 grudnia 2018 r. - przyp. NSA); - zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 grudnia 2018 r. wezwano Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 14 sierpnia 2018 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi; - z powodu nieobecności adresata przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została dwukrotnie awizowana: po raz pierwszy w dniu 13 grudnia 2018 r. i po raz drugi w dniu 21 grudnia 2018 r., a następnie zwrócona do nadawcy w dniu 31 grudnia 2018 r.; - Skarżący nie zastosował się do wezwania, co prowadziło do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.)
- 3. Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł zażalenie. Sądowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a. przez nieuprawnione zastosowanie. Podniósł, że wezwanie sądowe zostało wystosowane przedwcześnie, gdyż Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Ponadto nie otrzymał on wezwania do uiszczenia wpisu sądowego i nie został prawidłowo zawiadomiony przez operatora pocztowego o awizowaniu przesyłki sądowej.
- 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
- 4.1. Zażalenie jako oczywiście pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlegało oddaleniu. Zgodnie bowiem z art. 220 § 3 P.p.s.a skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis - a z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie - podlega odrzuceniu.
- 4.2. Wyjaśnić należało, odmiennie niż zdaje się zakładać Skarżący, że na etapie, który wymagał wykonania wezwania do uiszczenia wpisu od skargi (w kwocie 100 zł) nie toczyło się już postępowanie w przedmiocie prawa pomocy i Skarżącemu nie przysługiwało zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący złożył co prawda wcześniej wniosek o przyznanie prawa pomocy, ale na wezwanie nie uzupełnił jego braków (rubryk od 5 do 11 formularza PPF) i dlatego ów wniosek pozostawiono bez rozpoznania. Postanowieniem z dnia 30 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 790/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku utrzymał w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 23 października 2018 r. w przedmiocie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpatrzenia, o czym Skarżący został zawiadomiony przy piśmie z dnia 6 grudnia 2018 r., doręczonym w dniu 12 grudnia 2018 r. (karty 25-26 akt dotyczących prawa pomocy).
W świetle podanych okoliczności nie można było podzielić twierdzenia zawartego w zażaleniu o przedwczesnym wystosowaniu do Skarżącego wezwania do uiszczenia wpisu.
- 4.3. Nadto z akt sądowych wynika, że proces doręczania Skarżącemu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi przebiegał prawidłowo.
Sąd pierwszej instancji przyjął, że przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego była dwukrotnie awizowana - odpowiednio w dniach: 13 i 21 grudnia 2018 r. W aktach sądowych znajduje się niedoręczona Skarżącemu przesyłka oraz dokument "Potwierdzenie odbioru" (karta 20). Adnotacja o awizowaniu korespondencji w dniu 13 grudnia 2018 r. została umieszczona zarówno na stronie adresowej niedoręczonej przesyłki (kopercie), jak i na potwierdzeniu odbioru. Z kolei adnotację o powtórnym awizowaniu (mającym miejsce w dniu 21 grudnia 2018 r.) zamieszczono na stronie adresowej tej przesyłki (kopercie). Obie z wymienionych informacji opatrzone zostały podpisem doręczającego. Z potwierdzenia odbioru wynika także, w jakim miejscu były pozostawione awiza. Doręczyciel poczty oznaczył mianowicie, że zawiadomienie o pozostawieniu pism umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej.
W przedstawionych okolicznościach ziściły się zatem prawne wymogi niezbędne do przyjęcia fikcji prawnej o doręczeniu przedmiotowej korespondencji (wezwania do uiszczenia wpisu od skargi). Prawidłowo zatem - bo zgodnie z art. 73 § 4 P.p.s.a. - Sąd pierwszej instancji uznał przesyłkę za doręczoną z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu przechowywania przesyłki w placówce pocztowej. Natomiast Skarżący zupełnie gołosłownie podnosił, że nie został prawidłowo zawiadomiony przez operatora pocztowego o awizowaniu przesyłki sądowej. W konsekwencji, mając na uwadze nie uiszczenie przez Skarżącego wpisu od skargi, zasadnie Sąd ten odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.
- 4.4. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 ab initio w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.