Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 380/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Z.S. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 27 listopada 2007 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług.
W uzasadnieniu Sąd podał, że skarżący, reprezentowany w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata K. O., w odpowiedzi na wezwanie Sądu nie uiścił w terminie uzupełniającego wpisu od skargi w wysokości 51 zł. Wniosek pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu został oddalony przez Sąd I instancji postanowieniem z dnia 9 maja 2008 r., a zażalenie na powyższe postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 września 2008 r., sygn. akt I FZ 359/08.
W dniu 21 stycznia 2009 r. skarżący działając osobiście wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego argumentując, iż nie mógł działać w sprawie, bowiem nikt go o niej nie informował.
Po rozpoznaniu wniosku skarżącego Sąd I instancji uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, albowiem nie zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Sąd podkreślił, że w sprawie skarżący reprezentowany był przez profesjonalnego pełnomocnika, którego zaniedbania muszą być traktowane tak, jak zaniedbania samej strony. Ponadto Sąd zauważył, że nie mogą zostać uwzględnione argumenty skarżącego dotyczące jego choroby, gdyż skarżący doznał wylewu w 2001 r., skarga zaś wniesiona została w 2008 r.
Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł pełnomocnik skarżącego. W zażaleniu odniósł się on ponownie do okoliczności, które świadczyć by miały o braku jego (tj. pełnomocnika skarżącego) winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków skargi w postaci uiszczenia uzupełniającego wpisu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podkreślić, że kwestia winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia brakującej części wpisu od skargi przez pełnomocnika skarżącego, adwokata K. O., została już przesądzona, albowiem prawomocnym postanowieniem z dnia 24 września 2008 r., sygn. akt I FZ 359/08, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że słusznie Sąd I instancji odmówił przywrócenia pełnomocnikowi terminu do dokonania tej czynności. A zatem argumentacja podniesiona w zażaleniu, a odnosząca się do zagadnienia, które zostało już prawomocnie osądzone, nie może zasługiwać na uwzględnienie w tej sprawie.
Na obecnym etapie postępowania przedmiotem rozpoznania jest wniosek samego skarżącego, Z. S., o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu od skargi. Sąd I instancji mając na względzie przytoczone powyżej powody nie uwzględnił tegoż wniosku i w ocenie tutejszego Sądu jest to rozstrzygnięcie trafne, a co więcej, nie podważyła go w żaden sposób nieadekwatna argumentacja zawarta w zażaleniu.
W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie zwracano uwagę, iż w sytuacji gdy w sprawie działa pełnomocnik umocowany do dokonywania czynności w imieniu strony i na jej rzecz, wówczas działania i zaniechania pełnomocnika odnoszą skutek wobec strony, a w konsekwencji brak należytej staranności wykazanej w toku postępowaniu przez pełnomocnika obciąża stronę przez niego reprezentowaną (post. NSA z 14 maja 2008 r., sygn. akt I FZ 190/08; post. NSA z 18 października 2007 r., sygn. akt I FZ 421/07). Wobec powyższego w niniejszej sprawie również należało przyjąć, że negatywne skutki zaniedbania pełnomocnika w postaci nieuiszczenia w terminie wymaganej części wpisu od skargi odnoszą bezpośredni skutek wobec samego skarżącego, a zatem w chwili obecnej wniosek skarżącego nie może zostać uwzględniony.
Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji