Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2016 r. w sprawie sygn. akt III SA/Wa 3084/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił G. B.(dalej: "Skarżący") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji powołał art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") i wyjaśnił, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy.
W ocenie Sądu pierwszej instancji Skarżący nie spełnił przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a., gdyż samo powołanie się na konieczność zbycia udziałów w spółce B.[...] sp. z o.o. bądź możliwość sprzedaży przez organ egzekucyjny jego udziałów nie dowodzi jeszcze zasadności udzielenia ochrony tymczasowej. W opinii Sądu, zajęcie udziałów w spółkach handlowych i wynikające z tego tytułu konsekwencje w sferze majątkowej strony stanowią normalne następstwo wykonania decyzji organu podatkowego w drodze postępowania egzekucyjnego. Zajęcie w trybie egzekucji administracyjnej udziałów w spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością nie świadczy jeszcze o istnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia niepowetowanej szkody.
Sąd przywołał treść art. 96j § 1 - 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej: "u.p.e.a.") i wyjaśnił, że sprzedaż udziałów musi zostać poprzedzona szeregiem czynności procesowych. Co więcej, sprzedaż ta uwarunkowana jest spełnieniem warunków wymienionych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak i kodeksie spółek handlowych. Przedstawione przez Skarżącego okoliczności nie prowadzą do wniosku, że w chwili obecnej istnieje możliwość zbycia zajętych przez organ egzekucyjny udziałów.
Ponadto w ocenie Sądu Skarżący nie wskazał na żadne dowody, które obrazowałyby jego sytuację materialną. Samo ogólne stwierdzenie, że znajduje się on w trudnej sytuacji finansowej, nie jest wystarczające w tym względzie. Argumentem przemawiającym za uwzględnieniem wniosku nie może być także przewidywanie czy wręcz obawa Skarżącego przed trudnymi do odwrócenia bliżej nieokreślonymi skutkami, które mają nastąpić na skutek wykonania przez Skarżącego określonej w ww. wniosku decyzji. Skoro zatem Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię. Wskazując powyższe wniósł o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem zasadą jest wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a., przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Odnosząc się do wniesionego przez pełnomocnika Skarżącego zażalenia i przedstawionych w nich zarzutów, należy zauważyć, że zawiera ono błędy. Po pierwsze w zażaleniu mowa jest o "zarządzeniu" podczas, gdy Sąd pierwszej instancji wydał w sprawie postanowienie i to ono podlega zaskarżeniu. Naczelny Sąd Administracyjny uchybienie to potraktował jako omyłkę i rozpoznał zażalenie na postanowienie. Po drugie profesjonalny pełnomocnik zarzuca naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez błędną wykładnię, w uzasadnieniu zarzutu odnosząc się jednak do art. 61 § 1 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do tak sformułowanego w zażaleniu zarzutu stwierdza, że nie jest on należycie uzasadniony. Pełnomocnik nie wskazał, na czym w jego ocenie miałaby polegać błędna wykładnia, a odniesienie się w uzasadnieniu do kwestii czasu w odwróceniu skutków wadliwie prowadzonej egzekucji w ocenie Sądu nie spełnia przesłanki umożliwiającej uwzględnienie zażalenia. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, "o spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wyegzekwowana przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego". Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, a Skarżący nie przedstawił żadnych zarzutów mogących podważyć dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny jego wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej w postacie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny uznał postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za nienaruszające prawa i dlatego postanowił oddalić zażalenie Skarżącego na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.