Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 lutego 2016 r. w sprawie sygn. akt I SA/Po 2452/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił H.W. (dalej: "Skarżący") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał żadnego konkretnego odniesienia do wymaganych ustawą przesłanek o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") W szczególności Skarżący w żaden sposób nie odniósł się do potencjalnych skutków, jakie może wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji w jego majątku. Jedynie w sposób bardzo lakoniczny stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji w chwili obecnej prowadziłoby do spowodowania nieodwracalnych skutków w sferze majątkowej skarżącego i jego rodziny, gdyż niesie za sobą ryzyko wyrządzenia znacznej szkody. Co najistotniejsze nie przedłożył żadnych dokumentów, które uprawdopodobniłyby, że wykonanie kwestionowanej przez niego decyzji wywołałoby wskazane przez niego skutki.
Okoliczności te przesądziły zaś o braku podstaw do pozytywnego rozpoznania wniosku strony, którego zasadności Skarżący - w ocenie Sądu pierwszej instancji - w żaden sposób nie uprawdopodobnił. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że Skarżący nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Zaskarżając powyższe postanowienie w całości Skarżący zarzucił mu naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji pomimo, że w rozpoznawanej sprawie wskazano, że zachodzi niebezpieczeństwo zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków.
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie, przeważa stanowisko, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu.
W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14 NSA stwierdził, że "obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06).
Naczelny Sąd Administracyjny podzielając powyższe stanowisko stwierdza, że Sąd pierwszej instancji rozpatrując wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej w tej sprawie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej trafnie uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodzić się trzeba co do tego, że wniosku tego strona w żaden sposób nie uargumentowała. Lakoniczne odniesienie się do skutków wykonania zaskarżonej decyzji i stwierdzenie, że przymusowe wyegzekwowanie zobowiązań w niej określonych najprawdopodobniej doprowadziłoby do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej nie może stanowić o udzieleniu skarżącemu ochrony tymczasowej.
Odnosząc się do przedłożonych w postępowaniu zażaleniowym nowych dowodów, Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie jest środkiem odwoławczym od orzeczenia sądu pierwszej instancji, co oznacza, że służy ono zainicjowaniu kontroli legalności tego orzeczenia w związku z tym nie można w zażaleniu przedstawiać nowej argumentacji oraz załączać do niego obszernego materiału dowodowego, które miałyby wspierać bezpośrednio wniosek oddalony w pierwszej instancji postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż kontrola rozstrzygnięcia, na które wniesiono zażalenie, nie polega na ponownym rozpatrzeniu wniosku, lecz na sprawdzeniu, czy zasadnie - zgodnie z prawem i wymogami racjonalności oraz doświadczenia życiowego - oceniono, że wniosek o takiej a nie innej treści nie może być uwzględniony.
Możliwość podnoszenia w postępowaniu zażaleniowym nowych argumentów i przedstawiania nowych dowodów na poparcie wniosku zaprzecza funkcji kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stałby się podmiotem ponownie oceniającym wniosek.
Należy mieć na uwadze, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona składając wniosek w przedmiocie wstrzymania zaskarżonego aktu powinna wykazać, że wykonanie ciążącego na niej zobowiązania, wypełnia przesłanki wskazane w powołanym na wstępie przepisie. Może to uczynić poprzez przedłożenie do sądu odpowiedniej dokumentacji. Tymczasem strona skarżąca nie przedstawiła Sądowi pierwszej instancji żadnych dokumentów obrazujących jej obecną sytuację finansową, a które mogłyby pomóc temu Sądowi przy badaniu zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedstawienie ich zaś w postępowaniu zażaleniowym spowodowało, że w tym postępowaniu nie mogły zostać uwzględnione z przyczyn podanych powyżej.
Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.