Uzasadnienie
Sąd pierwszej instancji zarządzeniem z 26 lutego 2024 r. ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia w wysokości 1 673 360 zł. Z treści pisma procesowego Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 14 lutego 2024 r. wynika, że sąd uznał, że na wartość tę składają się: ustalona w zaskarżonej decyzji kwota zmniejszenia podatku naliczonego do odliczenia od podatku należnego – 1 022 521 zł, którą podatnik bezprawnie wykazał w deklaracjach VAT-7 oraz określona zaskarżoną decyzją kwota podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT – 650 839 zł.
Zarządzeniem z 26 lutego 2024 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego obliczonego od wartości przedmiotu zaskarżenia wynoszącego 1 673 360 zł.
Pismem z 13 marca 2024 r. skarżący wniósł zażalenie od tego zarządzenia. W zażaleniu podniósł, że ustalona zaskarżonym zarządzeniem wartość przedmiotu zaskarżenia jest zawyżona, gdyż kwota ta przewyższa kwoty zobowiązań podatkowych do zapłaty będących przedmiotem sporu, jaki zaistniał w niniejszej sprawie pomiędzy skarżącym i organem podatkowym. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia tworzą kwoty do zapłaty określone zaskarżoną decyzją na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT:
- - za październik 2014 r. – 124 435 zł,
- - za listopad 2014 r. – 266 081 zł,
- - za grudzień 2014 r. – 260 323 zł, oraz określone zaskarżoną decyzją kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług:
- - za listopad 2014 r. – 51 166 zł,
- - za grudzień - 28 239 zł,
- - za styczeń 2015 r. – 4 584 zł.
Razem kwoty te wynoszą 734 828 zł.
Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W rozpoznanej sprawie organ zaskarżoną decyzją zmniejszył zadeklarowane przez skarżącego kwoty podatku naliczonego do odliczenia od podatku należnego za miesiące:
- - październik, listopad, grudzień 2014 r. i styczeń 2015 r.;
oraz kwoty podatku należnego za miesiące:
- - październik, listopad i grudzień 2014 r.
Efektem tego jest zmniejszenie kwoty nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia na następny miesiąc za październik 2014 r., którą w sentencji decyzji określono w kwocie niższej od zadeklarowanej przez skarżącego oraz określenie w sentencji decyzji kwot zobowiązań podatkowych za miesiące: listopad 2014 r. - 51 166 zł, grudzień 2014 r. - 28 239 zł i styczeń 2015 r. – 4 584 zł w miejsce kwot nadwyżek podatku naliczonego a także kwot objętych zakresem art. 108 ust. 1 ustawy o VAT: za październik 2014 r. – 124 435 zł, za listopad 2014 r. – 266 081 zł i za grudzień 2014 r. – 260 323 zł.
Określenie w sentencji decyzji za październik 2014 r. nowej niższej kwoty nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz kwot zobowiązań podatkowych w miejsce nadwyżek podatku naliczonego za miesiące listopad, grudzień 2014 r. i styczeń 2015 r. oznacza, że dokonane zaskarżoną decyzją korekty elementów składających się na rozlicznie podatkowe skarżącego za ww. okresy znalazło swój wyraz w określeniu kwot zobowiązań podatkowych za miesiące listopad i grudzień 2014 r. oraz za styczeń 2015 r. oraz w określeniu zaskarżoną decyzją kwot podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT za miesiące październik, listopad i grudzień 2014 r.
W świetle tych wniosków określone zaskarżoną decyzją kwoty zobowiązań w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2014 r. oraz za styczeń 2015 r. a także kwoty podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, wynoszące łącznie 734 828 zł, stanowią należność pieniężną, o której mowa w art. 216 ustawy z dnia 30m sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) dalej powoływanej jako P.p.s.a., z której określeniem związane są wszystkie kwoty poddane korektom przez organ w zaskarżonej decyzji. Dlatego kwoty te stosownie do art. 216 P.p.s.a stanowią w niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia, o której mowa tym przepisie i w art. 215 § 1 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 § i 2, art. 185 § 2 i art. 198 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.