Uzasadnienie
Postanowieniem z 17 października 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 830/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę T. Z. (dalej zwanego: "podatnikiem" lub "skarżącym") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 11 maja 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r.
Uzasadniając motywy swojego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 19 lipca 2016 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis powyższego zarządzenia doręczono skarżącemu 2 sierpnia 2016 r. Skarżący mimo wezwania nie uzupełnił braku formalnego skargi, stąd też - w ocenie Sądu pierwszej - instancji podlegała ona odrzuceniu stosowanie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej określanej "p.p.s.a.").
Pismem z 4 listopada 2016 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. W jego uzasadnieniu dowodził, że nie otrzymał sądowego wezwania o podanie wartości przedmiotu sporu. Skarżący podniósł, że zarządzenie albo w ogóle nie zostało doręczone na adres skarżącego, albo zostało wydane osobie nieuprawnionej do odbioru korespondencji i nie zostało ono przekazane skarżącemu, co oznacza naruszenie art. 67 § 1 albo art. 72 § 1, albo § 2 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy za Sądem pierwszej instancji przypomnieć, że odpis zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, wraz z pouczeniem o skutkach nieuzupełnienia powyższego braku, został przesłany na wskazany przez stronę w skardze adres do doręczeń, na który była zresztą nadawana cała korespondencja z sądu (w tym postanowienie o odrzuceniu skargi).
W aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki listownej zawierającej ww. wezwanie (karta 28 akt sądowych), podpisane z imienia i nazwiska "T. Z.", obok którego widnieje dopisek "osób", które dokumentuje doręczenie wezwania osobiście do rąk skarżącego i które stwierdza fakt otrzymania przesyłki listownej. Przy czym podpis widniejący na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jest, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zbieżny z innymi podpisami skarżącego znajdującymi się w aktach sprawy, tj. uwidocznionymi na: skardze, wniosku o przywrócenie terminu czy zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skargi.
Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz argumentację strony zaprezentowaną w złożonym zażaleniu należy wskazać, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywające. Z całą pewnością obalenie domniemania nie może nastąpić w oparciu o gołosłowne oświadczenie strony o tym, że doręczyciel w ogóle nie doręczał stronie przesyłki bądź jego odbiór pokwitował podmiot nieuprawniony do odbioru korespondencji.
Tym samym zasadnie w treści zaskarżonego postanowienia przyjęto, że w sprawie zaszły podstawy z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. do odrzucenia skargi. Zgodnie bowiem z tym przepisem, sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.