Uzasadnienie
Zarządzeniem z 7 grudnia 2018 r., Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1302 ze zm.), dalej w skrócie: P.p.s.a., wezwał P. Sp. z o.o. w W. (dalej: spółka, strona) do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 3.075 zł, stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). W zarządzeniu wskazano, że "Wysokość wpisu ustalona została przy uwzględnieniu wartości przedmiotu zaskarżenia w kwocie 307.422 zł., na którą składa się zadeklarowana przez Skarżącą w deklaracji VAT-7 za listopad 2015 r. kwota podatku podlegająca wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości 33.110 zł oraz wykazana w deklaracji VAT-7 za grudzień 2015 r. kwota do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 274.000 zł oraz kwota do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 312 zł".
Spółka wniosła zażalenie na powyższe zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu, zarzucając mu naruszenie:
- 1) art. 220 § 1 i 2 P.p.s.a. w zw. z § 1 pkt 4 rozporządzenia poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym orzeczeniu o obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 3.075 zł;
- 2) art. 220 § 1 i 2 P.p.s.a. w zw. z art. 216 i 218 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu wpisu sądowego w zawyżonej wysokości na skutek przyjęcia zawyżonej wartości przedmiotu zaskarżenia (należności pieniężnej). W uzasadnieniu zarzutów podnoszono, że w skardze oznaczono wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie 500 zł, od której zdaniem skarżącej powinien być pobrany wpis sądowy. W ocenie strony skarżącej w niniejszej sprawie powinien zostać pobrany wpis stały, a nie stosunkowy - co wynika z treści postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 44/09. Jednocześnie autor zażalenia wskazał, że w piśmie stanowiącym odpowiedź na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie wskazał odmienną kwotę jako wartość przedmiotu zaskarżenia, to jest 307.422 zł, która w ocenie skarżącej jest zawyżona.
Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego zarządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Wymaga wyjaśnienia, że ustawodawca w art. 215 P.p.s.a., nakazuje stronie w każdym piśmie wszczynającym postępowanie podać "wartość przedmiotu zaskarżenia". Z kolei w art. 216 P.p.s.a. ustawodawca podaje, że jeżeli "przedmiotem zaskarżenia" jest należność pieniężna, stanowi ona "wartość przedmiotu zaskarżenia". Zgodnie natomiast z art. 218 P.p.s.a. Przewodniczący Wydziału może sprawdzić wartość przedmiotu zaskarżenia oznaczoną w piśmie i zarządzić w tym celu dochodzenie.
Przypomnieć należy, że postanowieniem z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt
I FZ 291/18 NSA uchylił zarządzenie Przewodniczącego Wydziału WSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 430/18 i przekazał sprawę sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, wskazując, że Przewodniczący Wydziału WSA w Warszawie winien uzasadnić zarządzenie, wydane na podstawie art. 220 § 1 P.p.s.a., wzywające do uiszczenia wpisu w taki sposób, aby zarówno Spółka, jak i NSA w postępowaniu odwoławczym, mogły odnieść się merytorycznie do zaprezentowanego stanowiska. Przewodniczący Wydziału powinien w zarządzeniu wzywającym do uiszczenia wpisu wskazać jaką wartość przedmiotu zaskarżenia przyjął i jakie były tego powody. Samo wskazanie wysokości wpisu nie wyjaśniało, dlaczego wartość przedmiotu zaskarżenia podana i uzasadniona w skardze została zakwestionowana. Nie wyjaśniało zarazem, czym konkretnie kierowano się przy ustalaniu wysokości wpisu, tj. które elementy zaskarżonej decyzji determinowały przyjęte wyliczenie.
Wobec powyższego sąd I instancji w kwestii dotyczącej prawidłowego uzasadnienia zarządzenia, na podstawie art. 190 P.p.s.a., był związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w ww. postanowieniu o sygn. akt I FZ 291/18.
Zdaniem NSA w składzie niniejszym, wskazanie w zarządzeniu z dnia 7 grudnia 2018 r., że "Wysokość wpisu ustalona została przy uwzględnieniu wartości przedmiotu zaskarżenia w kwocie 307.422 zł., na którą składa się zadeklarowana przez Skarżącą w deklaracji VAT-7 za listopad 2015 r. kwota podatku podlegająca wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości 33.110 zł oraz wykazana w deklaracji VAT-7 za grudzień 2015 r. kwota do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 274.000 zł oraz kwota do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 312 zł" było - w świetle ww. postanowienia wydanego przez NSA - działaniem wystarczającym. Przewodniczący Wydziału wskazał, jaką wartość przedmiotu zaskarżenia przyjął i jakie były tego powody. Rzeczywiście, samo wskazanie wysokości wpisu (jak uczynił pierwotnie WSA) było działaniem niewystarczającym i nie wyjaśniało zarazem, czym konkretnie kierowano się przy ustalaniu jego wysokości.
Natomiast, zdaniem NSA, Przewodniczący Wydziału nie miał obowiązku odnosić się do kwestii wartości przedmiotu sporu w takim zakresie, w jakim podnosi się to w zażaleniu, zwłaszcza jeśli wymagałoby to merytorycznego wypowiadania się o prawidłowości wymiaru podatku.
Końcowo NSA wskazuje, że nie znalazł przyczyn do zawieszenia postępowania z urzędu na podstawie art. 124 § 1 pkt 2 P.p.s.a. (o co wnioskowała strona). Z informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców, pobranej ze strony Ministerstwa Sprawiedliwości w dniu 17 lipca 2019 r., wynika, że Prezesem Zarządu jest nadal D. W. Z tych powodów należało oddalić zażalenie, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.