Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 228/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił wniosek A. S. (dalej: skarżący, podatnik) o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi podatnika na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 31 grudnia 2018 r. w przedmiocie podatku VAT za poszczególne miesiące 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu był spóźniony. Analiza akt wskazuje, że odpis postanowienia z dnia 25 października 2019 r. o odrzuceniu skargi doręczono skarżącemu w trybie awizo w dniu 14 listopada 2019 r., a zatem w tej dacie najpóźniej skarżący dowiedział się o odrzuceniu skargi z powodu nieuiszczenia wpisu. Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku fiskalnego rozpoczął zatem bieg 15 listopada 2019 r. i upłynął w dniu 21 listopada 2019 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianych w art. 83 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), natomiast wniosek o przywrócenie terminu skarżący nadał w urzędzie pocztowym w dniu 22 listopada 2019 r., czyli dzień po terminie. Nie zmienia tego fakt przebywania dziecka skarżącego w szpitalu, który miał miejsce przed datą doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi.
W zażaleniu skarżący wskazał na trudną sytuację życiową, w jakiej się znalazł z powodu problemów finansowych oraz poważnej choroby dziecka. Zdaniem skarżącego jeden dzień spóźnienia nie powinien zaważyć na całej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Z treści wniesionego zażalenia wynika, że sam skarżący nie neguje faktu opóźnienia wniosku o przywrócenie terminu. Niewątpliwie zaś zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a. "Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu". Dla oceny terminowości wniosku nie ma znaczenia, czy spóźnienie wynosi jeden dzień czy, przykładowo, jeden miesiąc.
Sąd I instancji prawidłowo obliczył termin na wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, wskazując, że pierwsze awizo zostało dokonane 31 października 2019 r., a zatem bieg czternastodniowego terminu, o jakim mowa w art. 73 § 1 P.p.s.a. upływał w dniu 14 listopada 2019 r. i tego też dnia rozpoczął bieg 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Termin ten upływał w dniu 21 listopada 2019 r. Skoro zatem wniosek został złożony dzień później, to sąd był zobligowany do jego odrzucenia na podstawie art. 88 P.p.s.a.
Zauważyć można w tym miejscu jeszcze, że przewidziany w art. 87 § 1 P.p.s.a. 7-dniowy termin do wniesienia pisma jest ustawowym terminem procesowym, który podlega przywróceniu na zasadach ogólnych. Jeżeli jednak sąd pozostaje w przekonaniu o złożeniu wniosku po terminie 7 dni, a strona nie składa wniosku o jego przywrócenie, to merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu jest niedopuszczalne i wniosek taki podlega odrzuceniu na podstawie art. 88 P.p.s.a. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. zażalenie skarżącego oddalił.