Uzasadnienie
Wyrokiem z 6 lutego 2007 r., sygn. akt I SA/Bk 410/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalił skargę S. P. S. Sp. j. L. K., R. K., D. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] września 2006 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z [...] września 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] maja 2006 r. w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące marzec, maj, lipiec, listopad 2002 r. i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy oraz utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w pozostałej części. Łączna kwota zobowiązania w podatku akcyzowym określonego za poszczególne miesiące: luty - grudzień 2002 r., wynosi 517 011,00 zł.
Wojewódzki Sad Administracyjny w B. wyrokiem z 6 lutego 2007 r., sygn. akt I SA/Bk 410/06, oddalił skargę na powyższą decyzję.
Odnośnie zarzutu niekonstytucyjności rozporządzeń Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2001 r. oraz z dnia 22 marca 2002 r. Sąd stwierdził, że nie można uznać, że wprowadzone w rozporządzeniach Ministra Finansów stawki akcyzy na olej opałowy są wyższe od wynikających bezpośrednio z ustawy. Stanowisko zajęte przez organy jest więc zgodne z prawem.
Zebrany został obszerny materiał dowodowy w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej) i materiał ten został prawidłowo oceniony.
Wyrokiem z 22 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 415/11, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił spółkę kasacyjną spółki od wyroku WSA w B..
Skarżąca złożyła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku WSA w B.. Wniosła o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego wyroku oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zarzuciła naruszenie:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit a/ p.p.s.a. w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.; dalej jako ustawa) w związku z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż § 6 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 5 w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 148, poz. 1655) oraz § 6 ust. 1 pkt 2, ust. 2, ust. 5 w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 27, poz. 269), ustanawiają stawkę podatku akcyzowego dla oleju opałowego w wysokości 80%, podczas gdy art. 37 ust 1 pkt 5 ustawy przewiduje dlań stawkę maksymalną w wysokości 25%;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a w zw. z art. 34 ustawy w zw. z § 16 ust. 2 i § 27 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2001 r. oraz w zw. z § 14 ust. 2 oraz § 25 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na pominięciu zasady jednofazowości i zaniechania obniżenia podatku akcyzowego należnego z tytułu zużycia oleju opałowego przeznaczonego na cele opałowe do innych celów niż opałowe o kwotę akcyzy zapłaconej przy nabyciu tych wyrobów, co faktycznie doprowadziło do podwójnego opodatkowania tego samego towaru;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w zw. z § 6 oraz § 14 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2001 r. oraz w zw. z § 6 oraz § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r., poprzez ich zastosowanie mimo braku przesłanek faktycznych, ponieważ nie wykazano w sposób bezsporny, iż skarżąca w okresie 2002 r. dokonywała sprzedaży oleju opałowego dla celów innych niż opałowe;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie;
- art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 37 ust.2 pkt 1 ustawy w zw. z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów rozporządzeń Ministra Finansów z 2001 i 2002 r., statuujących obowiązek sprzedawcy oleju opałowego odbierania oświadczeń o jego przeznaczeniu, mimo faktu wydania ich przez Ministra Finansów z przekroczeniem delegacji ustawowej sformułowanej w sposób jasny w art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2002 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 285a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) skarga taka przysługuje, gdy zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania, które spowodowały niezgodność orzeczenia z prawem, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda. Podstawą skargi nie mogą być jednak zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 285d p.p.s.a.).
To oznacza, że skarżący nie może kwestionować dokonanych przez organy administracji publicznej i przyjętych przez sąd administracyjny za podstawę swojego rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych, ani też kwestionować dokonanej w toku postępowania sądowego i administracyjnego oceny dowodów. Takie ukształtowanie podstawy procesowej skargi wynika stąd, iż sądy administracyjne nie są sądami faktu, tylko sądami prawa, gdyż sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności (art. 1 p.u.s.a. w związku z art. 1 i 3 p.p.s.a.).
W przedmiotowej zaś sprawie strona skarżąca powołując się na naruszenie przepisów postępowania przez ich błędne zastosowanie w istocie kwestionuje dokonane w tej sprawie ustalenia, co wynika z uzasadnienia tych zarzutów. I tak skarżąca twierdzi m.in., iż organy podatkowe powinny "(...) zwrócić się z wezwaniem o przedstawienie informacji, faktur zakupu bądź faktur korygujących, czy też innych dokumentów potwierdzających uiszczenie określonej kwoty podatku akcyzowego przy nabyciu oleju opałowego. W przedmiotowej sprawie strona posiadała faktury zakupu spornego towaru – oleju opałowego, potwierdzające fakt uiszczenia podatku akcyzowego na wcześniejszym etapie obrotu, zatem powinien mieć wobec niej zastosowanie przywilej pomniejszenia należnej kwoty akcyzy o akcyzę uiszczoną uprzednio (...)".
Odnosząc się do tych ostatnich twierdzeń zauważyć należy, iż nic nie stało na przeszkodzie, aby strona skarżąca przedłożyła wspomniane dowody w toku postępowania kontrolnego czy też późniejszego postępowania administracyjnego.
W postępowaniu o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie mogą być też uwzględnione zarzuty dotyczące oceny dowodów, gdy zmierzają one jedynie do podważenia ustaleń faktycznych. Strona skarżąca zaś twierdzi, iż "(...) zeznania świadków, przesłuchanych dwukrotnie – po raz pierwszy przez organy podatkowe, a po raz drugi w toku postępowania karnego przed Sądem Rejonowym, różnią się od siebie w fundamentalnej kwestii, a mianowicie w sprawie dokonania transakcji kupna oleju opałowego i wiarygodności danych i podpisów, znajdujących się na oświadczeniach o przeznaczeniu nabytego oleju opałowego. Zatem oparcie się przez organy podatkowe oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny na zeznaniach świadków, których treść została następnie zmodyfikowana podczas zeznań przed Sądem Rejonowym, powinno zdaniem strony zostać uznane za niedopuszczalne działanie i skutkować podważeniem ustaleń organów, a w konsekwencji wydanych przez nie i utrzymanych w mocy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji (...)".
Za nietrafny należy również uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy w związku z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP poprzez zastosowanie przepisów rozporządzeń Ministra Finansów z 2001 r. i z 2002 r. statuujących obowiązek sprzedawcy oleju napędowego odbierania oświadczeń o jego przeznaczeniu, mimo wydania ich z przekroczeniem delegacji zawartej w art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy.
Strona skarżąca pomija bowiem, iż Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt P 5/08 umorzył wprawdzie postępowanie, lecz w uzasadnieniu wskazał, że § 6 ust. 5 rozporządzenia MF z dnia 22 marca 2002 r. był przedmiotem kontroli Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 94/08 i Trybunał nie dopatrzył się niezgodności tego przepisu z art. 2 i 217 w związku z art. 84 Konstytucji. Skoro Trybunał nie stwierdził niezgodności omawianego przepisu przewidującego konsekwencje niezłożenia oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowego w postaci stsowania stawek podatku akcyzowego określonych w rozporządzeniu MF, to trudno uznać za naruszające wskazane w skardze przepisy Konstytucji, przepisy określające obowiązek złożenia takich oświadczeń oraz wskazujące, jakie dane powinno zawierać takie oświadczenie.
Ponadto, w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 listopada 2010 r., sygn. akt SK 23/07 stwierdzono, że § 14 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MF z 19 grudnia 2001 r. w sprawie podatku akcyzowego jest zgodny z art. 84 w zw. z art. 2, art. 7, art. 92 ust. 1 oraz art. 217 Konstytucji RP.
Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na podstawie art. 285k § 1 p.p.s.a.