Postanowienie NSA z 28 kwietnia 2023 r., I GPP 3/23

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 28 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi I. W. na przewlekłość postępowania prowadzonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie

Sprawa

w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 463/21 w sprawie ze skargi I. W. na czynność Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia 13 maja 2021 r., znak: UM03-6935-UM0312891/20 RR-I.052.1.359.2020.AŁM w przedmiocie pomocy finansowej z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania.

Skład

Sędzia NSA Michał Kowalski przewodniczący
Sędzia NSA Joanna Wegner przewodniczący, sprawozdawca
Sędzia del. WSA Marek Sachajko przewodniczący

Uzasadnienie

1. W. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego – za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie – skargę na przewlekłość postępowania przed tym ostatnim Sądem w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 463/21 zainicjowanego jego skargą na czynność Zarządu Województwa Lubelskiego z 13 maja 2021 r., w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z udziałem środków z budżetu unii Europejskiej

Skarga I. W. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu 29 lipca 2021 r.

Zarządzeniem z dnia 29 lipca 2021 r. sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt III SA/Lu 463/21, sprawie nadano symbol, wskazano strony i przedmiot postępowania, wyznaczono sędziego sprawozdawcę. Jednocześnie wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie i wskazanie adresu zamieszkania. Przy tym pouczono skarżącego o treści art. 47 § 1, art. 70 § 1 i art. 210 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Nadto odpis odpowiedzi na skargę doręczono skarżącemu. Zarządzenie zostało wykonane w dniu 29 lipca 2021 r.

Termin do uzupełnienia braków upływał w dniu 15 sierpnia 2021 r. Skarżący w zakreślonym terminie nie wykonał wezwania Sądu.

W dniu 16 sierpnia 2021 r. do Sądu wpłynęła za pośrednictwem Wydziału Informacji Sądowej WSA w Lublinie wiadomość e-mail skarżącego z 15 sierpnia 2021 r. (bez pisma przewodniego), w załącznikach której znajdowało się 8 zdjęć.

Wiadomość ta została przekazana zgodnie z właściwością do III Wydziału WSA w Lublinie.

Zarządzeniem z 21 października 2021 r. pozostawiono pismo skarżącego bez rozpoznania.

Następnie skarżący kolejną wiadomością mailową skierowaną do WIS WSA w Lublinie z 18 listopada 2021 r. wszedł w polemikę z treścią zarządzenia wzywającego go do uzupełnienia braków formalnych skargi.

WSA w Lublinie postanowieniem z 15 grudnia 2021 r., odrzucił skargę.

Skarżący wywiódł zażalenie na to postanowienie, które nie zostało podpisane oraz nie zawierało odpisu pisma. W związku z powyższym zarządzeniem z 28 grudnia 2021 r., wezwano skarżącego do uzupełnienia ww. braków.

W odpowiedzi skarżący kolejną wiadomością e-mail skierowaną do WIS WSA w Lublinie z 27 grudnia 2021 r., wszedł z polemikę z treścią postanowienia Sądu z 15 grudnia 2021 r. Korespondencję tę przekazano do Wydziału III WSA w Lublinie w dniu 30 grudnia 2021 r.

Skarżący 14 stycznia 2022 r., wystosował kolejne pismo do Sądu, które zarządzeniem z 2 lutego 2022 r. pozostawiono w aktach sprawy bez rozpoznania.

Następnie akta sprawy zostały na wniosek Prokuratury Rejonowej Lublin-Południe w Lublinie wypożyczone w okresie od 28 lutego 2022 r., do 3 marca 2022 r. do wykorzystania przez ten organ.

WSA w Lublinie postanowieniem z 16 lutego 2022 r., odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie tego Sądu z 15 grudnia 2021 r.

W dniu 22 lutego 2022 r., skarżący wywiódł zażalenie na to postanowienie WSA. Środek odwoławczy nie został przez niego podpisany. Przy tym skarżący wniósł o zwolnienie z tytułu opłaty od zażalenia.

Zarządzeniem z 1 marca 2022 r. przedstawiono akta w sprawie wniosku o zwolnienie od opłaty z tytułu wpisu od zażalenia - referendarzowi sądowemu.

Postępowanie w przedmiocie prawa pomocy toczyło się przed WSA w Lublinie do lipca 2022 r.

W dniu 7 lipca 2022 r. skarżący złożył – niepodpisany - wniosek o wyłączenie "Sędziów WSA w Lublinie".

Zarządzeniem z 20 lipca 2022 r., wezwano skarżącego do uzupełniania braku wniosku przez jego podpisanie.

W odpowiedzi skarżący 5 sierpnia 2022 r. złożył pismo, które nie stanowiło odpisu wniosku o wyłączenie sędziów WSA w Lublinie. Z tego powodu zarządzeniem z 10 sierpnia 2022 r., pozostawiono pismo skarżącego z 7 lipca 2022 r. (o wyłączenie "Sędziów WSA") bez rozpoznania.

Skarżący złożył zażalenie na zarządzenie z dnia 10 sierpnia 2022 r., po czym na podstawie zarządzenia z dnia 16 września 2022 r. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, których nie uzupełnił w wymaganym terminie. W zażaleniu zawarł skargę o przewlekłość postępowania, którą to Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 października 2022 r., sygn. akt I GPP 10/22, oddalił.

Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2023 r. WSA w Lublinie odrzucił zażalenie skarżącego na zarządzenie z dnia 10 sierpnia 2022 r.

Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z 25 stycznia 2023 r. W treści zażalenie zawarł skargę na przewlekłość postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga na przewlekłość postępowania podlega oddaleniu, ponieważ nie doszło do naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie.

Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeśli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania jej sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - Dz. U. z 2018 r. poz. 75 - dalej: "ustawa"). Konieczne jest więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania), oraz że zwłoka w postępowaniu sądowym jest nieuzasadniona.

Stosownie do art. 2 ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeśli postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuca przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku sądu rozpoznawania wszystkich spraw wniesionych do sądu, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznawanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach.

Mając na uwadze powyższe nie można zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie przewlekłości postępowania, ponieważ poszczególne czynności sądowe, zarówno związane z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, jak i z wnioskiem o wyłączenie Sędziów WSA w Lublinie, podejmowane były sprawnie i zmierzały do jak najszybszego rozpoznania sprawy, a wydłużenie postępowania nastąpiło jedynie z uwagi na czynności podejmowane przez skarżącego (niepodpisywanie składanych pism, kierowanie ich w formie wiadomości mailowych do WIS WSA w Lublinie a nie do właściwego Wydziału tego Sądu). Dlatego też, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie można uznać, aby działania Sądu doprowadziły do przewlekłości postępowania.

Podkreślić przy tym należy, że nie zawsze długi czas trwania postępowania może być utożsamiany z przewlekłością postępowania. Jedynie nadmierne odstępstwo od czasu koniecznego do wykonania określonych czynności sądowych może być uznawane za tworzące stan nieuzasadnionej zwłoki. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Nie można bowiem uznać, że działania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie były podejmowane nieprawidłowo i przewlekle. Odstępy czasu między poszczególnymi czynnościami Sądu mieściły się w granicach zwykłego procedowania nad sprawą.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, orzekł jak postanowieniu.