Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 lipca 2007 r., sygn. akt III SA/Wr 141/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił skargę Ł. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie określenia należności celnych, podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.
W dniu [...] kwietnia 2005 r. Ł. K. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu, na podstawie zgłoszenia celnego JDA SAD Nr [...], sprowadzony ze Szwajcarii używany samochód osobowy marki AUDI typ A6 Avant Quattro o pojemności silnika 2770 cm3, wyprodukowany w 1996 r. Do zgłoszenia celnego dołączył między innymi rachunek z dnia [...] kwietnia 2005 r., opiewający na kwotę 150 CHF, wystawiony przez szwajcarską firmę A., z siedzibą w R., Szwajcaria, z deklaracją preferencyjnego pochodzenia towaru. Powyższe zgłoszenie celne poddano weryfikacji.
Pismem z dnia 17 lutego 2006 r. szwajcarskie władze administracji celnej poinformowały, że nie istnieje wystawca rachunku, firma A. z siedzibą w R., Szwajcaria. W takiej sytuacji organ pierwszej instancji postanowieniem z [...] lipca 2007 r. wszczął z urzędu postępowanie zmierzające do ustalenia długu celnego i podatków w prawidłowej wysokości i w związku z tym zlecił biegłemu z zakresu techniki samochodowej opracowanie opinii w sprawie, celem ustalenia wartości przedmiotowego pojazdu na dzień dopuszczenia do obrotu na polski obszar celny. Biegły ustalił wartość samochodu na kwotę 21.200 zł.
Naczelnik Urzędu Celnego w L. decyzją z dnia [...] października 2007 r. w związku z wyliczeniem nowej wartości celnej – orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu długu celnego w kwocie 957 zł i określił prawidłową kwotę podatków (akcyzowego oraz podatku od towarów i usług).
Po rozpatrzeniu odwołania strony Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał na treść art. 181a rozporządzenia wykonawczego do Wspólnotowego Kodeksu Celnego (rozporządzenie Komisji /EWG/ Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r.) i uznał, że zasadnie organ I instancji ocenił, że załączony do zgłoszenia celnego rachunek z dnia [...] kwietnia 2005 r. nie może być przyjęty w sprawie jako dowód, stanowiący podstawę wyliczenia wartości celnej importowanego pojazdu i obliczenia prawidłowej kwoty wynikającej z długu celnego, bowiem szwajcarska administracja celna przesłała raporty, z których wynikało, że firma, która wystawiła rachunek nie istnieje, a więc nie mogła wystawić rachunku potwierdzającego sprzedaż.
Tym samym nie doszło do naruszenia art. 29 ust. 1 WKC poprzez nieprzyjęcie wartości transakcyjnej jako wartości celnej sprowadzonego pojazdu. Organ II instancji wywiódł, że organ I instancji ustalając wartość celną metodą "ostatniej szansy" w sposób wyczerpujący odniósł się do braku podstaw ustalenia wartości celnej sprowadzonego pojazdu metodami przewidzianymi w art. 30 ust. 2 lit. a/– d/ WKC, co znajdowało także uzasadnienie w Studium 1.1., opracowaniu Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej WTO.
W rezultacie wartość celną importowanego pojazdu ustalono na podstawie art. 31 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, tzn. na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami, tj. Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., przepisów Działu II Rozdziału III WKC.
W ocenie organu przedłożony do zgłoszenia celnego rachunek z dnia [...] kwietnia 2005 r. należało uznać za niewiarygodny także w części dotyczącej deklaracji potwierdzającej pochodzenie towaru. Ponieważ skarżący w trakcie postępowania nie przedłożył żadnego dokumentu świadczącego o pochodzeniu towaru, wymaganego przez przepisy prawa, niemożliwym było zastosowanie stawki preferencyjnej.
Zdaniem Dyrektora Izby Celnej we W. zasadnie za podstawę wyliczenia wartości celnej organ celny I instancji przyjął w przedmiotowej sprawie wskazaną w opinii biegłego wartość rynkową tego samochodu na kwotę 21.200 zł z uwzględnieniem stanu technicznego w chwili sprowadzenia do Polski, a więc na obszar Wspólnoty z uwzględnieniem współczynników korygujących.
Kierując się wskazaniem zawartym w Studium 1.1., przeprowadzając kalkulację, wartość wyjściową wskazaną w opinii rzeczoznawcy pomniejszono o: 22% podatku VAT, 65% podatku akcyzowego i 10% stawki celnej. Organ stwierdził ponadto, że organ celny I instancji prawidłowo określił kwotę należnego podatku od towarów i usług oraz kwotę podatku akcyzowego, stosując właściwie art. 33 ust. 2, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) oraz art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 23.01.2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257).
Organ drugiej instancji wskazał, że powołanie biegłego rzeczoznawcy samochodowego związane było z koniecznością ustalenia wartości rynkowej pojazdu w celu określenia jego wartości celnej metodą "ostatniej szansy". Organ celny nie dysponował materiałami, na podstawie których mógłby określić wartość celną samochodu taką metodą. Za nietrafny uznano także zarzut lakonicznego określenia stanu technicznego pojazdu, skoro przed powołaniem biegłego skarżący został powiadomiony o możliwości złożenia wyjaśnień, przedstawienia dowodów i uwag dotyczących stanu technicznego samochodu. Strona nie skorzystała z tej możliwości.
W związku z tym rzeczoznawca określił wartość rynkową pojazdu na dzień zgłoszenia celnego z uwzględnieniem stanu technicznego ustalonego podczas rewizji celnej oraz dokumentów dołączonych do zgłoszenia celnego. Przed wydaniem decyzji I instancji skarżący miał możliwość zapoznania się z opinią rzeczoznawcy, jednak nie wniósł do niej żadnych uwag.
Organ drugiej instancji stwierdził, że Naczelnik Urzędu Celnego prawidłowo określił kwotę należnego podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego. Zgodnie bowiem z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwotę podatku wskazano nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Natomiast zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.) jeżeli w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego organ celny stwierdzi, że kwota akcyzy została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą kwotę akcyzy w prawidłowej wysokości. Dokonane przez organ pierwszej instancji zwiększenie wartości celnej towaru oraz kwoty wynikającej z długu celnego w stosunku do przedmiotu importu spowodowało również zwiększenie podstawy opodatkowania i w konsekwencji zwiększenie kwoty należnego podatku akcyzowego.
Organ trafnie wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło. Natomiast w myśl art. 41 ust. 1 tej ustawy zasadnicza stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalając skargę wskazał, że skarżący nie przedstawił niebudzącego wątpliwości dokumentu, w świetle którego sporny pojazd mógłby być uznany za produkt pochodzący ze Szwajcarii, w rozumieniu Protokołu 3. Za taki dokument nie można było uznać deklaracji sprzedawcy o preferencyjnym pochodzeniu, zamieszczonej na rachunku (bez numeru) z dnia [...] kwietnia 2005 r. dołączonym do zgłoszenia celnego, ani świadectwa przewozowego T1, wystawionego na wniosek importera. Przedłożony dowód zakupu został negatywnie weryfikowany przez organy szwajcarskiej administracji celnej, natomiast świadectwo przewozowe T1 nie było w świetle art. 16 ust. 1 Protokołu 3 w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania zgłoszenia celnego dokumentem pozwalającym na potwierdzenie pochodzenia importowanego pojazdu. Świadectwo przewozowe T1 jest dokumentem tranzytowym stosowanym w procedurze zewnętrznego transportu wspólnotowego towarów o statusie niewspólnotowym (art. 91-97 WKC).
W ocenie Sądu organy celne zasadnie przyjęły, że dokumenty przedłożone przez stronę nie dają podstaw do uznania spornego pojazdu za "pochodzący" w rozumieniu uregulowań zawartych w Protokole 3 do Umowy z 1972 r. zawartej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską (Dz. U. UE L 300, zwanej dalej "Umową"), a tym samym nie uprawniają do skorzystania z preferencji przewidzianych Umową.
Sąd wskazał, że zasadą jest ustalanie wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem art. 29 ust. 1 WKC wg wartości transakcyjnej, to znaczy ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za towar, z ewentualnym uwzględnieniem treści art. 32 i 33 tegoż Kodeksu.
Odstępstwo od tej zasady przewiduje art. 181a ust. 1 Rozporządzenia Komisji (EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L.93.253.1), który stanowi, że jeżeli organy celne, zgodnie z procedurą opisaną w ust. 2 tego artykułu, mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, nie muszą ustalać wartości celnej importowanych towarów z zastosowaniem wartości transakcyjnej. W ocenie Sądu, organy celne zachowały wszystkie – określone w art. 181a rozporządzenia – przesłanki umożliwiające odstąpienie od określenia wartości celnej spornego pojazdu wyłącznie na poziomie wartości transakcyjnej.
Sąd podkreślił również, że wbrew twierdzeniom skarżącego, organy celne, w ocenie Sądu, dokonały analizy całości zgromadzonego materiału dowodowego, w tym również pism szwajcarskich władz celnych, w szczególności zaś pisma z dnia [...] września 2006 r. Pisma tego nie można traktować jako dowodu przeciwnego do prawidłowo poczynionych przez organy celne ustaleń - tak jak wskazuje skarżący - gdyż stanowi ono jedynie uszczegółowienie, o jakie zwróciło się Ministerstwo Finansów w kwestii firm, które nie istnieją. Szwajcarskie władze celne wyjaśniły w tych pismach jakie działania podejmują w związku z weryfikacją dowodów zakupu, podnosząc przy tym, że nie ograniczają się jedynie do sprawdzenia w rejestrze handlowym, lecz podejmują działania operacyjno-sprawdzające w miejscu wskazanym przez eksportera jako siedzibie firmy. Wobec tej informacji polskie organy celne miały - w ocenie Sądu - pełne prawo przyjąć, że mimo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, wątpliwości, o których mowa w art. 181a rozporządzenia wykonawczego, nadal istnieją.
Skoro władze szwajcarskie nie były w stanie potwierdzić istnienia na ich rynku firmy zbywcy figurującego w dokumentach dotyczących transakcji, na podstawie której sprowadzony został sporny pojazd, w pełni uzasadniony i logiczny był wniosek, że także kwota zakupu przedstawiona w dokumentacji, której wiarygodność została skutecznie podważona, nie odzwierciedla rzeczywistej ceny (wartości) transakcyjnej.
W tej sytuacji istniały zdaniem Sądu podstawy do odstąpienia od wartości transakcyjnej i wykorzystania metod ustalania wartości celnej samochodu, o których mowa w art. 30 i 31 WKC.
Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę postanowienia art. 30 WKC oraz wyjaśnienia Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej (WTO) określone w Studium 1.1. - "Postępowanie wobec używanych pojazdów samochodowych", organy celne właściwie przyjęły, że żadna z metod wskazanych w art. 30 ust. 2 WKC nie może zostać zastosowana w rozpoznawanym przypadku, gdyż nie zostały spełnione warunki określone w art. 30 ust. 2 lit. a, b, c WKC.
W konsekwencji Sąd podzielił stanowisko organów celnych obu instancji o potrzebie wykorzystania w sprawie tzw. metody "ostatniej szansy", której zasady zostały określone w art. 31 WKC. Wartość celna jest wówczas ustalana na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków, zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami: porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., przepisów niniejszego rozdziału (art. 31 ust. 1).
Sąd podkreślił, że skarżący w trakcie postępowania administracyjnego nie wykazał żadnych okoliczności, które – poza uwzględnionymi przez rzeczoznawcę –mogły mieć dodatkowo wpływ na wysokość dokonanej wyceny z uwzględnieniem podatku VAT (22%), akcyzowego (65%) i stawki celnej (10%).
W ocenie Sądu organy celne prawidłowo zastosowały także przepisy dotyczące podatku akcyzowego. Importowany samochód jako towar akcyzowy, podlegał opodatkowaniu, według bowiem art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), opodatkowaniu akcyzą. Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, w imporcie wyrobów akcyzowych obowiązek podatkowy powstaje z dniem powstania długu celnego w rozumieniu przepisów prawa celnego.
Określenie w niniejszej sprawie stawki akcyzy w wysokości 65% nastąpiło zatem na podstawie przepisów obowiązujących w dniu objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu – tj. § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.) w zw. z art. 75 cyt. ustawy o podatku akcyzowym.
Sąd podkreślił, że w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy cyt. ustawy o podatku akcyzowym, odnoszące się do wewnątrzwspólnotowego nabycia. Zastosowanie mają regulacje odnoszące się do importu towarów. Niewadliwie w ocenie Sądu określono również podatek od towarów i usług.
Odnosząc się do zarzutów dot. opinii biegłego, Sąd podkreślił, że skarżący pomimo zawiadomienia nie odniósł się do tej opinii, jak również innych dowodów.
Sąd nie dostrzegł w prowadzonym przez organy celne postępowaniu naruszeń z zakresu prawa materialnego i procesowego. Skarżący, jako strona postępowania, mógł na każdym etapie postępowania uczestniczyć w sprawie. Nadto, organy celne wyczerpująco wyjaśniły przesłanki, którymi się kierowały, oraz wskazały fakty, które zostały uznane za udowodnione, i przyczyny, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności.
W skardze kasacyjnej Ł. K. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając:
Naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie przepisu art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. 04.29.257, ze zm.), sprzecznego z art. 90 TWE, § 2 zmienionego rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego z dnia 10 listopada 2006 r., poprzez zastosowanie stawki 65%.
Naruszenie prawa materialnego poprzez pominięcie w toku ustalania wysokości podatku akcyzowego przepisu art. 82 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym.
Naruszenie przepisu art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez przyjęcie, iż istniały podstawy do odstąpienia od wartości transakcyjnej, jako wartości celnej.
Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. lit. c/ ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) poprzez uwzględnienie informacji szwajcarskich służb celnych.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że z art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską wynika, że Państwa członkowskie nie nakładają bezpośrednio lub pośrednio na towary z Państw Członkowskich jakichkolwiek podatków wewnętrznych wyższych od tych, które nakładają bezpośrednio lub pośrednio na podobne towary krajowe, zgodnie z zasadą niedyskryminacji w ramach wspólnego rynku.
Autor skargi kasacyjnej powołując się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 18 stycznia 2007 r. sygn. akt C 313/05 wyraził pogląd, że wobec samochodów używanych sprowadzanych w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia stosuje się stawkę 13,6% w stosunku do samochodu osobowego o poj. silnika 2000 cm3 i 3,1% w stosunku do pozostałych samochodów.
Opodatkowanie polską akcyzą samochodów sprowadzanych wzbudziło wątpliwości, co do jej zgodności z unijnym prawem traktatów. Wątpliwości te wynikają z treści § 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.), który wysokość stawek akcyzowych uzależnia między innymi od wieku sprowadzanych w ramach nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych lub ich importu dokonywanych po upływie 2 lat kalendarzowych od ich produkcji.
W ocenie skarżącego, Sąd I instancji naruszył przepisy prawa materialnego przez niewłaściwą ich interpretację i błędne zastosowanie przepisów ustawy o podatku akcyzowym, a nade wszystko pominął w swoich rozważaniach przepis art. 90 TWE. Ustalenie wysokości tego podatku nastąpiło z pominięciem treści art. 82 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym, który stanowi, że w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego podstawą opodatkowania jest kwota, jaką nabywca jest obowiązany zapłacić. Ustawodawca w sposób wyraźny i niebudzący wątpliwości określił, jaka wartość pojazdu winna stanowić podstawę do wyliczenia należnego podatku akcyzowego i jest nią suma ustalona przez strony umowy, którą kupujący jest zobligowany uiścić za nabywany pojazd.
W ocenie autora skargi kasacyjnej brak jest uzasadnienia, aby w tym wypadku przyjmować wartość podobnego pojazdu nabytego na terenie Polski, albowiem nie pozwala na to art. 90 TWE, cyt. wyrok ETS oraz art. 82 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym. Ponadto zdaniem skarżącego organy orzekające naruszyły art. 191 Ordynacji podatkowej przez to, że w sposób dowolny i swobodny oceniły wyniki weryfikacji dowodu pochodzenia przedmiotowego samochodu przez szwajcarskie władze celne. Naruszyły również art. 123 Ordynacji podatkowej, nie zapewniając stronie czynnego udziału w postępowaniu na etapie weryfikacji faktury.
Naruszenie prawa materialnego upatruje autor skargi kasacyjnej w określeniu wartości celnej na podstawie art. 31 WKC, podczas gdy należało zastosować art. 30 ust. 2 pkt a/ i b/ WKC.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej we W. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie występuje (art. 183 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że zakres kontroli wyroku Sądu I instancji wyznacza strona poprzez wskazanie podstaw kasacyjnych i treści zarzutów dotyczących naruszenia wskazanych przepisów prawa.
Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. W tej sytuacji w pierwszym rzędzie należało rozpoznać zasadność zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) albowiem dopiero wówczas gdy stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji nie został skutecznie podważony można przejść do oceny zastosowania przepisów prawa materialnego.
Autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ (pkt IV skargi kasacyjnej). Dopiero z uzasadnienia skargi kasacyjnej można wywieść, że chodzi o naruszenie przez organ orzekający art. 123 i art. 191 Ordynacji podatkowej, które zaakceptował Sąd I instancji. Zarzut ten przy uwzględnieniu uzasadnienia sposobu naruszenia przytoczonych wyżej przepisów nie zasługuje na uwzględnienie.
Pisma szwajcarskich władz celnych zawierające wynik weryfikacji dowodu pochodzenia (deklaracja na fakturze) przeprowadzonej w trybie Protokołu 3 do Umowy z 1972 r. zawartej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską (Dz.Urz. WE L 300 z 31 grudnia 1972 r.) stanowią dokument w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej ponieważ sporządzone zostały przez powołane do tego "właściwe organy administracji", do których wpłynął wniosek polskich organów o udzielenie pomocy (art. 3 ust. 1 i 2, art. 8 Protokołu 3).
Zatem pisma szwajcarskiej administracji celnej, informujące o tym, że firma A., występująca jako sprzedawca przedmiotowego samochodu, nie istnieje, stanowią zagraniczne dokumenty urzędowe i stanowią w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej dowód tego, co zostało w nich "urzędowo stwierdzone".
Weryfikacja dowodów pochodzenia przeprowadzana jest przez organy celne kraju wywozu (Szwajcaria) na wniosek kraju przywozu bez udziału importera. Jest to faza postępowania pomiędzy organami celnymi bez udziału importera. Organ celny kraju przywozu związany jest wynikiem weryfikacji.
Tym samym bezzasadny jest zarzut naruszenia zarówno art. 123 jak i art. 191 Ordynacji podatkowej.
Oznacza to, że stan faktyczny sprawy nie został skutecznie podważony. Nieistnienie firmy będącej wystawcą rachunku czy brak możliwości jej odnalezienia dawało podstawę do oceny, iż przedłożony rachunek nie jest autentyczny.
To z kolei dawało podstawę do odstąpienia od ustalenia wartości celnej sprowadzonego samochodu w oparciu o art. 29 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 302 z 19 października 1992 r.), tj. z uwzględnieniem wartości transakcyjnej.
Powyższe stanowisko uzasadnia art. 181a Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 253 z 11 października 1993 r.). Z cytowanego przepisu wynika, że organy nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej, jeżeli mają uzasadnione wątpliwości, iż deklarowana wartość celna spełnia wymogi, o których mowa w art. 29 WKC.
Skoro uzasadnione były wątpliwości co do zadeklarowanej wartości celnej i podważenie jej wiarygodności, to w konsekwencji należało ustalić wartość celną w oparciu o art. 30-31 WKC, stosując kolejno metody zawarte w tych przepisach.
Metoda wartości transakcyjnej identycznych towarów oraz metoda wartości transakcyjnej podobnych towarów, o których mowa w art. 30 ust. 2 lit. a/ i b/ WKC opiera się na cechach identyczności lub podobieństwa, których to nie spełnia sprowadzony używany samochód. Nie ma również zastosowania w tym wypadku metoda oparta na cenie jednostkowej, po której sprzedawane są we Wspólnocie towary podobne lub identyczne w zbiorczych ilościach w tym samym bądź zbliżonym czasie, w którym dokonano importu towaru podlegającego ustaleniu wartości celnej.
Nie wchodzi również w rachubę stosowanie metody wartości kalkulowanej określonej w art. 30 ust. 2 lit. d/ WKC wymagające określenia kosztów wymienionych w tym przepisie, które są znaczne.
Mając powyższe na uwadze, należało zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż wartość celną samochodu sprowadzonego ze Szwajcarii należało ustalić w oparciu o art. 31 WKC, tj. metodę ostatniej szansy.
W tej sytuacji za chybione należało uznać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów dotyczących podatku akcyzowego (pkt 1 i 2 skargi kasacyjnej).
Przede wszystkim podkreślić należy, że Sąd I instancji nie mógł naruszyć prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.) (pkt II skargi kasacyjnej) albowiem przepis ten odnosi się do nabycia wewnątrzwspólnotowego wobec czego brak było podstaw do jego zastosowania. Tymczasem przedmiotowy samochód sprowadzony został w ramach importu z państwa niewchodzącego w skład obszaru celnego Wspólnoty i podlegał opodatkowaniu zgodnie z przepisami powołanymi przez Sąd I instancji.
Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego w sposób wskazany w pkt 1 skargi kasacyjnej podkreślić na wstępie należy, że powołany dla jego uzasadnienia wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 18 stycznia 2007 r. sygn. akt C 313/05 jako dotyczący podatku akcyzowego nakładanego na pojazdy używane starsze niż 2 lata, odnosi się do pojazdów nabytych w państwie członkowskim w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia a nie w drodze importu jak to ma miejsce w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym w przypadku importu samochodu osobowego i wyrażenia stawki akcyzy procentowo, podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym stanowi wartość celna towaru powiększona o należne cło z uwzględnieniem okoliczności określonych w art. 10 ust. 6-9.
Natomiast art. 75 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym określa maksymalną stawkę podatku akcyzowego na wyroby akcyzowe niezharmonizowane – m.in. samochody osobowe – w wysokości 65% podstawy określonej w art. 10.
Stosownie do treści § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego w wypadku importu samochodu starszego niż 2 lata stosuje się procentowe stawki akcyzy według podanego wzoru, z tym że zgodnie z ust. 3 stawka akcyzy obliczona zgodnie z ust. 2 nie może być wyższa niż stawka akcyzy, o której mowa w art. 75 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, tj. 65% określonej w art. 10 tejże ustawy.
W myśl § 7 ust. 2 cyt. rozporządzenia stawka podatku akcyzowego ulega zwiększeniu z uwagi na wiek importowanego samochodu.
Wiek sprowadzonego przez skarżącego samochodu (1996 rok produkcji) uzasadnia zastosowanie stawki celnej w wysokości 65%.
W świetle powyższych wywodów zarzut naruszenia prawa materialnego, zawarty w pkt 1 skargi kasacyjnej, należy uznać za nieusprawiedliwiony. Zauważyć wypada, że rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 10 listopada 2006 r., którego naruszenie zarzucił autor skargi kasacyjnej nie obowiązywało w dacie powstania długu celnego (art. 80 ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym), a zatem zgodnie z § 2 tegoż rozporządzenia należało stosować stawki dotychczasowe, czyli te, które zastosowano w niniejszej sprawie w związku z importem samochodu ze Szwajcarii a nie nabyciem wewnątrzwspólnotowym.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 204 pkt 1 p.p.s.a.