Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 marca 2021r., sygn. akt V SA/Wa 1585/20 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., obecnie: Dz.U. z 2022r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę R. C. (dalej też: strona", "skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej też: "DIAS", "Dyrektor IAS") z 24 lipca 2020r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
Dyrektor [...] Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. Inspektorat w Ż. (dalej też: "organ egzekucyjny" "organ I instancji) prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku strony, na podstawie własnych tytułów wykonawczych z 27 kwietnia 2017r. o nr od [...]14 do [...]71 oraz [...]95 i z 13 czerwca 2017r. o nr od [...]96 do [...]13, obejmujących zaległości z tytułu składki na ubezpieczenie społeczne za czerwiec 2004r., wrzesień 2005r., grudzień 2006r., styczeń-grudzień 2007r., styczeń - grudzień 2008r. i styczeń 2009r.; z tytułu składki na FP i FGŚP za czerwiec 2004r., luty 2006r., maj-sierpień, listopad, grudzień 2007r., styczeń-grudzień 2008r., styczeń 2009r. oraz z tytułu składki na ubezpieczenie zdrowotne za kwiecień, czerwiec 2004r., listopad, grudzień 2006r., styczeń-grudzień 2007r., styczeń-grudzień 2008r. i styczeń 2009r. na łączną kwotę 27.320,20 zł należności głównej i odsetek w wysokości 29.655,10 zł.
Przy pismach z 4 lipca 2017r., 11 września 2017r., 14 września 2017r., 29 września 2017r., 10 października 2017r., 12 października 2017r., 18 października 2017r.,27 października 2017r, 7 listopada 2017r., 10 listopada 2017r., 14 listopada 2017r., i 17 listopada 2017r., skarżący złożył do organu egzekucyjnego wnioski o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr od [...]14 do [...]71, [...]95 i od [...]96 do [...]13, z uwagi na przedawnienie roszczenia w oparciu o art. 24 ust. 4 ustawy z 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 300, dalej: "u.s.u.s.").
W dniu 5 lutego 2019r. organ egzekucyjny wydał postanowienie, w którym umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr od [...]43 do [...]47 z uwagi na to, iż cała należność objęta tymi tytułami została wyegzekwowana. Postanowieniem z tego samego dnia Dyrektor III Oddziału ZUS na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020r., poz. 266 ze zm., dalej: "u.p.e.a."), odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...]14 do [...]42, od [...]48 do [...]71, [...]95 oraz od [...]96 do [...]13.
Postanowienie to zostało uchylone postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z 11 czerwca 2019r.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor [...] Oddziału ZUS w W. postanowieniem z 18 lipca 2019r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...]09, od [...]43 do [...]47 i [...]29 oraz odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr od [...]14 do [...]28, od [...]30 do [...]42, od [...]48 do [...]71, [...]95, od [...]96 do [...]08 i od [...]10 do [...]13.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. postanowieniem z 27 listopada 2019r., nr [...] uchylił w całości ww. postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Następnie Dyrektor [...] Oddziału ZUS w W. postanowieniem z 31 grudnia 2019r. umorzył postępowanie w sprawie wniosku z 14 listopada 2017r. dot. tytułu wykonawczego nr [...]09 oraz wniosku z 11 września 2017r. dot. [...]29 umorzył postępowania egzekucyjne z uwagi na wyegzekwowanie należności oraz odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr od [...]96 do [...]08, od [...]10 do [...]13, od [...]48 do [...]71, [...]95, od [...]30 do [...]42 i od [...]14 do [...]28.
W wyniku wniesionego zażalenia, Dyrektor IAS w Warszawie postanowieniem z 19 marca 2020r. uchylił w całości postanowienie organu I instancji z 31 grudnia 2019r.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor [...] Oddziału ZUS w W. postanowieniem z 22 kwietnia 2020r. umorzył postępowanie egzekucyjne w sprawie wniosku z 14 listopada 2017r. dot. tytułu wykonawczego nr [...]09 i wniosku z 11 września 2017r. dot. tytułu wykonawczego [...]29 oraz odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr od [...]96 do [...]08, od [...]10 do [...]13, od [...]48 do [...]71, [...]95, od [...]30 do [...]42 i od [...]14 do [...]28.
Po rozpoznaniu zażalenia strony, które ograniczyło się do części postanowienia o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego, organ odwoławczy postanowieniem z 24 lipca 2020r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Według Dyrektora IAS, upływ płatności pierwszej zaległej składki na ubezpieczenie zdrowotne, tj. za kwiecień 2004r. przypadał na dzień 15 maja 2004r. Dziesięcioletni okres przedawnienia nastąpiłby zatem 15 maja 2014r. Bieg terminu przedawnienia został jednak zawieszony od dnia 2 kwietnia 2007r., czyli doręczenia stronie upomnienia z 28 marca 2007r., nr [...], na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a., do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego, tj. do 31 grudnia 2012r., czyli dnia wydania przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Ż. postanowienia (sygn. [...]) o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z 17 maja 2007r., nr [...]07 z uwagi na bezskuteczność egzekucji. Po ustaniu okoliczności skutkujących zawieszeniem biegu terminu przedawnienia okres przedawnienia należności biegł dalej. W przypadku składki za miesiąc kwiecień 2004r. okres przedawnienia należności wydłużył się o 2101 dni, począwszy od 15 maja 2014r., czyli do 14 lutego 2020r.
Wskazał, że biorąc pod uwagę zapisy wynikające z ustawy deregulacyjnej, stosując krótszy okres przedawnienia wprowadzony ustawą, czyli 5 - letni oraz licząc bieg przedawnienia jak wskazuje ustawa od 1 stycznia 2012r. nieopłacona należność za miesiąc kwiecień 2004r. przedawniłaby się, z uwzględnieniem okoliczności zawieszenia od 1 stycznia 2012r. do 31 grudnia 2012r. z uwagi na prowadzone przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Ż. postępowanie o sygn. [...] w dniu 31 grudnia 2017r. W niniejszej sprawie zastosowano więc korzystniejszy dla strony 5 - letni okres przedawnienia przypadający na 31grudnia 2017r. Jednak w sprawie ponownie wystąpiła okoliczność powodująca zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Okolicznością tą było odebranie w imieniu strony przez pełnoletniego domownika (żonę) 4 maja 2017r. odpisu nowego tytułu wykonawczego z 27 kwietnia 2017r., nr [...]95, obejmującego zaległą składkę na ubezpieczenie zdrowotne za kwiecień 2004r., wystawionego w związku z umorzeniem postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie pierwotnego tytułu.
Wobec powyższego w ocenie DIAS należność objęta ww. tytułem wykonawczym nie przedawniła się, a zawieszony ponownie w dniu 4 maja 2017r. bieg terminu przedawnienia trwa do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Podsumowując Dyrektor IAS wskazał, że skoro najstarsza składka, tj. za kwiecień 2004r. nie przedawniła się, to pozostałe składki dochodzone na podstawie tytułów wykonawczych będących podstawą niniejszej egzekucji również nie uległy przedawnieniu.
Oddalając skargę na powyższą decyzję wskazanym na wstępie wyrokiem z 4 marca 2021r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przede wszystkim przypomniał, że zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Wyjaśnił, że umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. przepisu jest konsekwencją stwierdzenia, że postępowanie to nie może być prowadzone i że przyczyny niedopuszczalności egzekucji mają trwały, a nie przejściowy charakter. Wskazał, że zgodnie z art. 24 ust. 4 u.s.u.s., w brzmieniu obecnie obowiązującym, należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Powyższy przepis w obecnym brzmieniu został wprowadzony do u.s.u.s. dopiero 1 stycznia 2012r., tzw. ustawą deregulacyjną.
Do 31 grudnia 2011r. obowiązywał 10 letni termin przedawnienia liczony od dnia, w którym stały się wymagalne. W myśl przepisu intertemporalnego zawartego w art. 27 ustawy deregulacyjnej, do przedawnienia należności z tytułu składek, którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012r., stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z tym że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia 1 stycznia 2012r. WSA podzielił stanowisko organów, że 5-letni termin przedawnienia w stosunku do dochodzonych należności za grudzień 2009r. oraz styczeń i marzec 2010r. rozpoczynał swój bieg, zgodnie z art. 27 ustawy deregulacyjnej od 1 stycznia 2012r. i kończył swój bieg z dniem 31 grudnia 2017r. Jednak jak zauważył zgodnie z art. 24 ust. 5b u.s.u.s. bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego.
WSA uznał, że zasadnie organ egzekucyjny zwrócił uwagę na mające miejsce zawieszenie biegu przedawnienia. Trafnie podkreślono, że skoro upływ płatności pierwszej zaległej składki na ubezpieczenie zdrowotne (za kwiecień 2004r.) przypadał na dzień 15 maja 2004r., to koniec dziesięcioletniego okresu przedawnienia nastąpiłby 15maja 2014r. Bieg tego terminu został jednak zawieszony od 2 kwietnia 2007r. kiedy to na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a. doręczono stronie upomnienie nr 321/2007 z 28 marca 2007r. do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego, tj. do 31 grudnia 2012r., w którym Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Ż. wydał postanowienie sygn. [...] o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z 17 maja 2007r., nr [...] z uwagi na bezskuteczność egzekucji. Po ustaniu ww. okoliczności zawieszających okres przedawnienia należności biegł dalej. Jednak jak zaznaczył przez zawieszenie biegu terminu przedawnienia w przypadku składki na ubezpieczenie zdrowotne za miesiąc kwiecień 2004r. okres przedawnienia należności wydłużył się o 2101 dni, począwszy od 15 maja 2014r., czyli do 14 lutego 2020r.
Z uwagi jednak na wynikający z powołanych przepisów ustawy deregulacyjnej obowiązek zastosowania krótszego okresu przedawnienia (5 lat od 1 stycznia 2012r.) nieopłacona należność za miesiąc kwiecień 2004r. przedawniłaby się, z uwzględnieniem okoliczności zawieszenia od 1 stycznia 2012r. do 31 grudnia 2012r., z uwagi na prowadzone przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Ż. postępowanie o sygn. [...], w dniu 31grudnia 2017r. W ocenie WSA kolejną okolicznością powodującą zawieszenie biegu terminu przedawnienia, było odebranie w imieniu strony przez pełnoletniego domownika (żonę) 4 maja 2017r. odpisu nowego tytułu wykonawczego z 27kwietnia 2017r., nr [...]95, obejmującego zaległą składkę na ubezpieczenie zdrowotne za kwiecień 2004r., wystawionego w związku z umorzeniem postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie pierwotnego tytułu.
Tym samym należność objęta ww. tytułem wykonawczym nie przedawniła się, a zawieszony ponownie 4 maja 2017r. bieg terminu przedawnienia trwa do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Wskazał też, że poddanie przez organ szczegółowej analizie jedynie biegu terminu przedawnienia w odniesieniu do składki na ubezpieczenie zdrowotne za kwiecień 2004r. nie narusza przepisów postepowania, ponieważ jest to najstarsza należność objęta postępowaniem, a w przypadku pozostałych należności wystąpiły analogiczne okoliczności powodujące zawieszenie i przerwanie biegu terminu przedawnienia.
Pełnomocnik skarżącego wniósł "skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 marca 2021 roku, sygn. akt V SA/WA 1585/20 w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego - oddalającego skargę - w całości wskazując, że zaskarżonemu postanowieniu zarzuca:
- I. Naruszenie przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:
- a) art. 7 k.p.a, art. 77 § 1 k.p.a oraz art. 80 k.p.a. - poprzez przyjęcie przez organ odwoławczy, iż zachodzą przesłanki oraz stan faktyczny uzasadniający konieczność stosowania przymusu pod postacią zabezpieczenia na majątku skarżącego, w sytuacji kiedy brak jest takiej konieczności, co wyczerpuje dyspozycję art. 174 ust. 2 p.p.s.a.;
- b) art. 8 k.p.a. polegającego na prowadzeniu przez organ postępowania w sposób rażąco naruszający podstawowe zasady procedury administracyjnej, a zwłaszcza poprzez nie zapewnienie skarżącemu dostatecznej możliwości udziału w postępowaniu oraz w wydaniu zaskarżonej decyzji, co wyczerpuje dyspozycję art. 174 ust. 2 p.p.s.a.;
- c) 80 k.p.a. i art. 233 § 1 k.p.a. polegające na wyprowadzeniu wniosków nie będących konkluzją wynikającą z materiału dowodowego, poprzez uznanie, że egzekwowane od skarżącego należności istnieją, są wymagalne i nie uległy przedawnieniu, co wyczerpuje dyspozycję art. 174 ust. 2 p.p.s.a.;
- II. Naruszenie przepisów prawa materialnego:
- a) w art. 33 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że zachodzą wobec skarżącego przesłanki uzasadniające zastosowanie instytucji zabezpieczenia na jego majątku zgodnie z decyzjami organów, co wyczerpuje dyspozycję art. 174 ust. 1 p.p.s.a."
W oparciu o powyższe wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, a także o zasądzenie kosztów postępowania, uchylenie zaskarżonego postanowienia organów i umorzenie postępowania egzekucyjnego; ewentualnie o uchylenie zaskarżonych postanowień organów w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Oświadczył również, iż zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wymieniając tytuły wykonawcze wskazał, że wyrokiem z 4 marca 2021 roku wbrew argumentacji skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny, odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego - oddalając skargę stojąc na stanowisku, że egzekwowane od skarżącego należności istnieją, są wymagalne i nie uległy przedawnieniu. Dalej powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 maja 2013r., sygn. II FSK 1895/11 cytując: "Celem kontroli podatkowej jest zapewnienie organom podatkowym realizacji zasady prawdy materialnej w postępowaniu podatkowym, do czego konieczne jest ustalenie wszystkich okoliczności kształtujących podatkowo-prawny stan faktyczny. Kontrola ma zabezpieczyć dokumenty, zbadać księgi podatkowe, ustalić stan faktyczny w momencie rozpoczynania kontroli, uzyskać niezbędne na tym etapie wyjaśnienia. (...) jego najistotniejszą część stanowią dokonane ustalenia faktyczne i dokumentacja dotycząca przeprowadzonych dowodów (art. 290 § 2 i 3 ustawy ordynacja podatkowa).
Należy podkreślić, iż Ustawodawca wprowadził instytucję przedawnienia aby roszczenie, które uległo dawności ze względu na upływa określonego w ustawie czasu nie może być przymusowo egzekwowane." Na koniec wskazał, że "w jego ocenie roszczenie objęte powyższym tytułem wykonawczym przedawniło się z dniem 1 stycznia 2017 roku". Oświadczył również, iż zrzeka się rozprawy w zakresie rozpoznania skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a., bowiem skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w wyznaczonym terminie nie zażądała jej przeprowadzenia.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny, kontrolując zaskarżony wyrok, zobowiązany jest ograniczyć się do zbadania, czy wyrok ten uchybia przepisom wskazanym w skardze kasacyjnej w ramach podstaw z art. 174 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.
Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez Sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy - treść orzeczenia (por. wyrok NSA z 29 sierpnia 2012r. sygn. akt I FSK 1560/11, opubl. CBOSA). Kasacja nie odpowiadająca tym warunkom, a więc pozbawiona podstawowych elementów treściowych, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jej zasadności (por. wyrok NSA z 11 września 2011r.,sygn. akt II OSK 151/12; z 16 listopada 2011r., sygn. akt II FSK 861/10, opubl.
CBOSA).Podkreślić należy, że podstawa skargi kasacyjnej wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. odnosi się do naruszenia przepisów postępowania sądowego, a nie postępowania administracyjnego (podatkowego). Podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania należy w skardze kasacyjnej wskazać przepisy procedury sądowej. Zarzut ten musi być skierowany przeciwko wyrokowi Sądu, a nie przeciwko rozstrzygnięciu organów. Konstruowanie, w ramach określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podstawy, zarzutów o charakterze procesowym wymaga bezwzględnego nawiązania do uchybienia przepisom procedury sądowej. Nie jest zaś wystarczające samo odwoływanie się do naruszenia w sprawie przepisów procesowych regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej (k.p.a., czy Ordynacji podatkowej). Prawidłowa konstrukcja tej podstawy wymaga sformułowania zarzutu naruszenia procedury sądowoadministracyjnej w powiązaniu z konkretnymi przepisami postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonego aktu.
Jedynie w sytuacji, gdy treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala na jednoznaczne określenie, jaką postać naruszenia prawa wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę merytoryczną zarzutu. Wadliwość zarzutu jest bowiem, możliwa do usunięcia w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu środka odwoławczego, co nie narusza autonomii strony postępowania kasacyjnego do stanowienia o formie i treści zarzutów podnoszonych w postępowaniu kasacyjnym, ani związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej na mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. Tym samym realizowany jest obowiązek nałożony na Naczelny Sąd Administracyjny, a zawarty w art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., w myśl którego w procesie kontroli kasacyjnej należy odnosić się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała pełnego składu NSA z 26 października 2009r., I OPS 10/09; wyroki NSA z 9 listopada 2011r., II FSK 776/10; z 21 listopada 2012r., II FSK 32/12).
Rozpoznając niniejszą sprawę według przedstawionej zasady związania granicami skargi kasacyjnej skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie zawiera argumentacji, która stanowiłaby podstawę do przyjęcia, że kasator wykazał na czym polegało naruszenie przez Sąd I instancji przywołanych w pkt I. petitum skargi kasacyjnej przepisów postępowania w niniejszej sprawie jak również nie zawiera wyjaśnienia czy i jaki istniał związek przyczynowy między naruszeniem wskazanych przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Dodatkowo autor skargi kasacyjnej nie tylko nie przywołuje przepisów art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a., ale też wskazując na naruszenie art. 7 k.p.a, art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a i art. 80 k.p.a. podnosi niezwiązany z przedmiotem niniejszej sprawy zarzut "przyjęcia przez organ odwoławczy, iż zachodzą przesłanki oraz stan faktyczny uzasadniający konieczność stosowania przymusu pod postacią zabezpieczenia na majątku skarżącego (...)".
W pozostałym zakresie autor skargi kasacyjnej nie przedstawił argumentacji, która pozwalałaby na ocenę, w jaki sposób doszło do naruszenia przepisów art. 8 i art. 80 w zw. z art. 233 § 1 k.p.a. Powołanie zaś w uzasadnieniu skargi kasacyjnej art. 24 ust 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych ze wskazaniem, że argumentacja świadcząca o przedawnieniu, została zawarta we wniosku o umorzenie uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu jego ocenę.
Skoro w skardze kasacyjnej nie wyjaśniono na czym polegało naruszenie tych przepisów i jakich konkretnie istotnych okoliczności w przedmiotowej Sąd nie wziął pod uwagę, to zarzut taki nie może okazać się skuteczny w postępowaniu kasacyjnym. Wynika to z omówionej powyżej zasady związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej.
Tym samym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, autor skargi kasacyjnej nie podważył skutecznie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego niniejszej sprawy, a dotyczącego odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Wobec powyższego, skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a.
Powtórzyć należy, że przedmiotem niniejszej sprawy jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 24 lipca 2020r., w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.
W pkt II. petitum skargi kasacyjnej skarżący zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego wskazuje na naruszenie art. 33 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że zachodzą wobec skarżącego przesłanki uzasadniające zastosowanie instytucji zabezpieczenia na jego majątku.
Wskazać należy, że art. 33 § 1 O.p. dotyczy zabezpieczenie wykonania zobowiązania podatkowego, który to przepis jak trafnie wskazał Sąd I instancji nie ma zastosowania w sprawie, organ też nie zajmował się kwestią zabezpieczenia na majątku skarżącego, a zatem trudno uznać, aby doszło do jego naruszenia.
W niniejszej sprawie zaś WSA prawidłowo zaakceptował stanowisko organów, że egzekwowane od skarżącego należności istnieją, są wymagalne i nie uległy przedawnieniu, a stanowisko to znajduje podstawy w art. 24 ust. 4 u.s.u.s.
Mając na uwadze, że skarga kasacyjna nie przedstawia żadnych uzasadnionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.