Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: Sąd I instancji), oddalił skargę R. B. (dalej: Skarżący), na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Dyrektor ARiMR), z dnia [...] lipca 2015r., wydanej w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej za 2014r.
Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że:
W dniu [...] maja 2014 r. Skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014r., ubiegając się o przyznanie płatności z tytułu realizacji pakietu - Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych zwierząt w rolnictwie, wariant - Zachowanie lokalnych ras koni (7.2).
Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. wezwano Skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, poprzez dołączenie do wniosku kopii dokumentu zawierającego wskazanie zwierząt ras lokalnych, jakie zostały zakwalifikowane do programu ochrony zasobów genetycznych ras lokalnych. Wezwanie zostało doręczone w dniu [...] czerwca 2014 r.,
W dniu [...] czerwca 2014 r. Skarżący złożył wniosek o przedłużenie terminu do usunięcia braków formalnych wniosku, oraz złożył korektę wniosku o przyznanie płatności na rok 2014 r., składając również dokument - Wykaz klaczy zakwalifikowanych do programu ochrony zasobów genetycznych i cofając część wniosku, co do jednego konia.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w R. przywrócił Skarżącemu termin do usunięcia braków formalnych wniosku.
Natomiast, postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w R. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przyznania płatności na rok 2014.
Po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącego na powyższe postanowienie, Dyrektor ARiMR postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. uchylił postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w R., po ponownym rozpoznaniu sprawy odmówił Skarżącemu przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014, a Dyrektor ARiMR, decyzją z dnia [...] lipca 2015 r utrzymał w mocy powyższą decyzję.
Przytaczając treść art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. 2013 poz. 173, dalej: ustawa o wspieraniu), wskazał, że wniosek o przyznanie płatności obszarowych, płatności do krów i owiec oraz płatności do tytoniu składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. Termin, o którym mowa w ust. 2 nie podlega przywróceniu zgodnie z art. 18 ust. 3 ustawy o wspieraniu.
Podkreślił, ze zgodnie z art. 23 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. U.UE.L z dnia 2 grudnia 2009 r., Nr 316, str. 65, dalej: rozporządzenie nr 1122/2009), z wyjątkiem przypadków siły wyższej oraz okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 75, złożenie wniosku o przyznanie pomocy na mocy niniejszego rozporządzenia po wyznaczonym terminie, prowadzi do zmniejszenia kwoty płatności, do której uprawniony byłby rolnik gdyby złożył wniosek w terminie, o 1 % za każdy dzień roboczy. Natomiast jeśli opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny.
Podkreślił, że złożony przez Skarżącego w dniu [...] maja 2014 r., wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, na rok 2014 zawierał braki. Skarżący uzupełnił braki w dniu [...] czerwca 2014 r., a więc z przekroczeniem terminu o 33 dni robocze. Natomiast termin złożenia wniosku jest terminem prawa materialnego, a niezachowanie tego terminu skutkuje wygaśnięciem praw lub obowiązków o charakterze materialnym.
Po rozpoznaniu skargi, złożonej przez Skarżącego, Sąd I instancji wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2016r. oddalił powyższą skargę.
Powołując się na art. 11 i art. 23 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1122/2009, a także na 18 ust. 2 i 3 ustawy z dnia z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164, dalej: ustawa o płatnościach), oraz § 23 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 361, dalej: rozporządzenie rolnośrodowiskowe) wskazał, iż wnioski o płatność składa się w terminie ustalonym przez państwo członkowskie, lecz nie później niż do dnia 15 maja, a termin ten nie podlega przywróceniu.
Natomiast złożenie wniosku po wyznaczonym terminie, nie przekraczającym 25 dni, prowadzi do zmniejszenia kwoty płatności, do której uprawniony byłby rolnik gdyby złożył wniosek w terminie, o 1 % za każdy dzień roboczy, z wyjątkiem przypadków siły wyższej oraz okoliczności nadzwyczajnych. Terminy te dotyczą również dokumentów, umów oraz oświadczeń, które należy przedstawić właściwym organom zgodnie z art. 12 i 13 art. rozporządzenia nr 1122/2009, jeśli takie dokumenty, umowy lub oświadczenia stanowią o kwalifikowalności do pomocy. Złożony wniosek po wskazanym terminie uznaje się za niedopuszczalny, co oznacza, że żadna pomoc nie może być przyznana.
W związku z powyższym, uznał, że złożenie zarówno wniosku jak i dokumentów, umów oraz oświadczeń, które należy przedstawić właściwym organom zgodnie z art. 12 i 13, jeśli takie dokumenty, umowy lub oświadczenia stanowią o kwalifikowalności do danej pomocy, po dniu [...] czerwca jest niedopuszczalne.
Podkreślił, że wniosek został złożony w terminie, w dniu [...] maja 2014 r. Nie zawierał on jednak wymaganego załącznika, w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust 1 pkt 7, określonego w § 24 ust. 1, rozporządzenia rolnośrodowiskowego, to jest dokumentu zawierającego wskazanie zwierząt ras lokalnych, jakie zostały zakwalifikowane do programu ochrony zasobów genetycznych ras lokalnych. Dokument powyższy powinien być dołączony do wniosku i złożony w terminie do dnia 15 maja, bowiem oświadczenie zawarte w tym dokumencie, zawierające wskazanie zwierząt ras lokalnych, jakie zostały zakwalifikowane do programu ochrony zasobów genetycznych ras lokalnych, które zobowiązany jest złożyć rolnik, ubiegający się o płatności rolnośrodowiskowe w ramach pakietu 7 - Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych zwierząt w rolnictwie, wariant - Zachowanie lokalnych ras koni (7.2), stanowi o kwalifikowalności do pomocy. Bez wskazania, które zwierzęta zostały zakwalifikowane do programu ochrony organ nie można bowiem rozpoznawać wniosku o przyznanie płatności.
Tym samym dokument powyższy, zawierający wykaz klaczy zakwalifikowanych do programu ochrony, mógł być złożony po dniu [...] maja 2014 r. (ze skutkiem zmniejszenia pomocy), jednak nie później niż w dniu [...] czerwca 2014 r. W myśl bowiem przepisu art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009, opóźnienie w złożeniu wymaganego oświadczenia nie może przekroczyć 25 dni.
Uznał za niewątpliwie, że Skarżący nie złożył wymaganego załącznika w dodatkowym, 25 dniowym terminie, przewidzianym w art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009, czyli do dnia [...] czerwca 2014 r., lecz dopiero w dniu [...] czerwca 2014 r. Zasadnym więc, było uznanie wniosku za niedopuszczalny, co skutkowało odmową udzielenia pomocy.
Podkreślił nadto, iż Skarżący nie powoływał się w postępowaniu przed organami administracji na siłę wyższą, ani na okoliczności nadzwyczajne, o których mowa w art. 75 rozporządzenia.
Odnosząc się natomiast do postanowienia organu I instancji z dnia [...] czerwca 2014 r. o przywróceniu terminu do usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie płatności na rok 2014 stwierdził, że termin składania wniosków o pomoc jest terminem prawa materialnego i nie podlega przywróceniu, co wynika z art.18 ust. 3 ustawy o wspieraniu. Przepisy rozporządzenia nr 1122/2009 przewidują możliwość złożenia wniosku i wymaganych dokumentów decydujących o kwalifikowalności do pomocy po wyznaczonym terminie, jednak tylko w ściśle określonym 25 dniowym terminie dodatkowym i z zastrzeżeniem zastosowania sankcji w postaci zmniejszenia kwoty płatności. Ten dodatkowy termin jest terminem prawa materialnego, a jego przekroczenie powoduje, że żadna pomoc nie może być przyznana. Rozporządzenie nr 1122/2009 obowiązuje bezpośrednio w krajach członkowskich Unii Europejskiej, organy administracji nie mogły więc stosować krajowych przepisów procesowych o przywróceniu terminu lub jego przedłużeniu, sprzecznie z unormowaniem art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009. Obowiązkiem organu było bowiem zastosowanie sankcji z art. 23 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 1122/2009.
Od powyższego wyroku Skarżący złożył skargę kasacyjną zaskarżając w całości wyrok Sądu I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 poz. 270 ze zm.,dalej: p.p.s.a.), naruszenie przepisu prawa materialnego mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009, poprzez nieuwzględnienie skargi i niesłuszne przyjęcie przez Sąd I instancji, że zaskarżona decyzja Dyrektora ARiMR nie narusza przepisów postępowania administracyjnego, mimo zastosowania art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 i w konsekwencji nieprawidłowego przyjęcia, że wyklucza on możliwość konwalidacji wniesionego z zachowaniem ustawowego terminu wniosku o przyznanie płatności, w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (poprzez uzupełnienie braków formalnych tegoż wniosku w dacie przypadającej po 9 czerwca), podczas gdy przepis ów reguluje skutki złożenia wniosku o przyznanie płatności po wyznaczonym terminie (tj. po 15 maja), do czego w niniejszej sprawie nie doszło (gdyż wniosek w ustawowym terminie został przez skarżącego złożony), przez co nie odnosi się on do stanu faktycznego stanowiącego przedmiot zainteresowania niniejszego postępowania.
- II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisu prawa procesowego mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, to jest:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 3 ust 1 i 2 ustawy o płatnościach, w zw. z art. 7 k.p.a, art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie skargi i niesłuszne przyjęcie przez Sąd instancji, że zaskarżona decyzja Dyrektora ARiMR nie narusza przepisów postępowania administracyjnego, w sytuacji, gdy organ odwoławczy zaaprobował i uznał za zgodne z przepisami postępowania administracyjnego działanie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR wprowadzające w błąd stronę postępowania, polegające na wystosowaniu do Skarżącego wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie płatności, zaopatrzonego w pouczenie, iż należy dokonać tegoż w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma oraz nadaniu tegoż pisma za pośrednictwem Poczty Polskiej, w dniu [...] czerwca 2014 roku, podczas gdy organ stał na stanowisku, że uzupełnienie wad formalnych może to nastąpić tylko do dnia 9 czerwca; a nadto przywróceniu terminu do usunięcia braków formalnych wniosku postanowieniem, z dnia 23 czerwca 2014 roku,
- 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 61 § 3 k.p.a. oraz art. 64 § 2 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie skargi i niesłuszne przyjęcie przez Sąd I instancji, że zaskarżona decyzja Dyrektora ARiMR nie narusza przepisów postępowania administracyjnego - w sytuacji, gdy organ wbrew przepisom k.p.a. przyjął, że datą wszczęcia postępowania administracyjnego jest nie data wniesienia pisma, nawet obarczonego brakami formalnymi, a data wniesienia pisma w wykonaniu wezwania do usunięcia tychże braków; a w konsekwencji, że Skarżący, mimo wniesienia wniosku o przyznanie płatności w przepisanym terminie tj. w dniu 15 maja 2014 roku, uzupełnienia braku formalnego w terminie przywróconym przez organ I instancji, złożył wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego po upływie przepisanego prawem terminu.
Wskazując na powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania, oraz zasądzenie kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego) według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.
Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie była uzasadniona.
Istota zarzutów skargi kasacyjnej sprowadza się do twierdzenia, iż nieprawidłowo zastosowano przepis art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009, poprzez przyjęcie, iż przepis ten wyklucza możliwość uznania wniosku o przyznanie płatności, za złożony w terminie, w sytuacji gdy uzupełnienie jego braków formalnych nastąpiło po upływie terminu 25 dni, na skutek przywrócenia przez organ terminu do uzupełnienia wniosku.
Kwestia ta była już przedmiotem orzeczeń sądów administracyjnych (np. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2018r. II GSK 769/16, wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2017r. I GSK 2204/16). Argumentację tam zawartą Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie, w odniesieniu do wskazanego problemu podziela.
Podkreślenia wymaga, że przepisy prawa unijnego w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia rozwoju obszarów wiejskich mają pierwszeństwo przed przepisami prawa krajowego. Przepis art. 21 ustawy o wspieraniu stanowi bowiem, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zgodnie natomiast z art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 1122/2009, pojedyncze wnioski o płatności składa się w terminie ustalonym przez państwa członkowskie, lecz nie później niż 15 maja.
Jak stanowi natomiast art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009, z wyjątkiem przypadków siły wyższej oraz okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 75, złożenie wniosku o przyznanie pomocy, na mocy niniejszego rozporządzenia, po wyznaczonym terminie prowadzi do zmniejszenia kwoty płatności, do której uprawniony byłby rolnik gdyby złożył wniosek w terminie, o 1 % za każdy dzień roboczy.
Jednakże bez uszczerbku dla jakichkolwiek środków szczególnych podejmowanych przez państwa członkowskie odnośnie do potrzeby składania jakichkolwiek dokumentów uzupełniających w wyznaczonym czasie, w celu umożliwienia ustalenia terminów oraz przeprowadzenia skutecznych kontroli, pierwszy akapit stosuje się również odnośnie do dokumentów, umów oraz oświadczeń, które należy przedstawić właściwym organom zgodnie z art. 12 i 13,jeśli takie dokumenty, umowy lub oświadczenia stanowią o kwalifikowalności do przedmiotowej pomocy. Jeśli natomiast opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny.
Tak więc określone w akapicie pierwszym ustępu 1 artykułu 23 rozporządzenia nr 1122/2009, skutki złożenia wniosku o przyznanie pomocy, po wyznaczonym terminie odnoszą się również do dokumentów, umów oraz oświadczeń, które należy przedstawić właściwym organom zgodnie z art. 12 i 13, jeśli takie dokumenty, umowy lub oświadczenia stanowią o kwalifikowalności do przedmiotowej pomocy. Z art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 wynika zatem, że złożenie wniosku, jak i złożenie wymienionych tam załączników, jeżeli stanowią one o kwalifikowalności wniosku do płatności po 15 maja danego roku skutkuje pomniejszeniem płatności, a jeśli opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, to wniosek uznaje się za niedopuszczalny.
Natomiast zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 1122/2009, pojedynczy wniosek zawiera wszystkie informacje niezbędne do ustalenia kwalifikowalności do pomocy, w szczególności m.in. tożsamość rolnika, system lub systemy pomocy, których dotyczy wniosek, identyfikację uprawnień do płatności zgodnie z systemem identyfikacji i rejestracji przewidzianym w art. 7 do celów systemu płatności jednolitej, szczegóły pozwalające na identyfikację wszystkich działek rolnych w gospodarstwie, ich powierzchnię wyrażoną w hektarach z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku, ich położenie i, w stosownych przypadkach, ich użytkowanie oraz informację, czy dana działka rolna jest nawadniana, oświadczenie rolnika, że jest świadomy warunków przedmiotowych systemów pomocy. Katalog informacji niezbędnych do ustalenia kwalifikowalności do pomocy, jest katalogiem otwartym.
Zgodnie bowiem z § 24 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia rolnośrodowiskowego do wniosku o płatność, w przypadku realizacji pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 7 winna być dołączona kopia dokumentu, sporządzonego na formularzu udostępnionym przez Agencję, obejmującego oświadczenia rolnika, podmiotu prowadzącego księgi hodowlane - w przypadku klaczy, loch i owiec matek, podmiotu upoważnionego do realizacji lub koordynacji działań w zakresie ochrony zasobów genetycznych - w przypadku krów, klaczy, loch i owiec matek zawierające wskazanie zwierząt ras lokalnych, jakie zostały zakwalifikowane do programu ochrony zasobów genetycznych ras lokalnych.
Niewątpliwie dokument powyższy stanowi o kwalifikowalności do przedmiotowej pomocy i winien być zgodnie z art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009, złożony w terminie do 15 maja. Nie ulega wątpliwości, Skarżący złożył wniosek w dniu [...] maja, a wskazany w § 24 ust. 1 punkt 5 rozporządzenia rolnośrodowiskowego dokument został złożony po upływie 25 dnia od dnia złożenia wniosku.
Skarżący twierdził jednak, że termin do złożenia załącznika został przez organ przywrócony, tak więc wniosek i załącznik zostały złożone w terminie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009, określający skutki niezachowania terminu do złożenia wniosku i terminu do złożenia załączników stanowiących o kwalifikowalności do płatności, wyłącza możliwość powołania się na art. 64 § 2 k.p.a., który pozwala na konwalidację wniosku od dnia jego złożenia, jeżeli braki wniosku zostały usunięte w trybie określonym w tym przepisie. Stanowisko takie znajduje oparcie również w art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym jeżeli to wynika z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej organizacją międzynarodową (a taką jest Unia Europejska wraz z jej organami), prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami.
Zastosowanie w tym zakresie art. 64 § 2 k.p.a. sprawiłoby, że art. 23 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1122/2009 stałby się bezprzedmiotowy. Jeżeli bowiem przyjąć, że wniosek złożony do 15 maja, a uzupełniony po tej dacie w trybie art. 64 § 2 k.p.a. jest wnioskiem złożonym w terminie, to wskutek zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. w ogóle odpada możliwość uznania wniosku na podstawie art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 za złożony po terminie i w konsekwencji zmniejszenia płatności z tego powodu. Ta sankcja nie będzie mogła być również zastosowana wtedy, gdy uzupełnienie wniosku w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 nastąpiło po terminie wyznaczonym przez organ na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., ponieważ wówczas, zgodnie z tym przepisem, wniosek zostanie pozostawiony bez rozpoznania.
Wobec powyższego zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił.