Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z 23 marca 2011 r., sygn. akt III SA/Po 67/11 oddalił skargę D.T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.
D.T. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, składając jednocześnie na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z [...] grudnia 2010 r.
W uzasadnieniu wniosku skarżący obszernie przytaczając stanowisko przedstawicieli doktryny oraz orzecznictwo dotyczące zagadnienia wstrzymania wykonania decyzji podniósł, że wykonanie powyższej decyzji spowoduje dla niego zarówno szkodę majątkową i niemajątkową.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., który ma zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - na podstawie art. 193 tej ustawy (por. uchwałę składu 7 sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, publ.: ONSAiWSA 2007/4/77) - sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Sąd administracyjny rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu powinien uwzględnić zarówno okoliczności podane we wniosku, jak i wynikające z akt sprawy i ocenić, czy występują przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04). Obowiązkiem sądu jest zatem ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.).
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji przez wnioskodawcę. Samo powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w konkretnych realiach, nie uzasadnia żądania wniosku. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony.
Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w danej sprawie zasadne. Możliwość udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej uzależniona jest zatem od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia wskazanych w przepisie skutków wykonania decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym rezultatem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki.
Należy także zauważyć, że przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania administracyjnego. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Tam natomiast, gdzie ich wzruszenie w postępowaniu sądowym przywraca stan zgodny z prawem bez powyższych zagrożeń, sięganie po środki ochrony tymczasowej nie jest uzasadnione. Wprowadzona w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z § 1 tego przepisu, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Mając na uwadze te uwagi natury ogólnej stwierdzić należy, że skarżący, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie uprawdopodobnił zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ograniczając się jedynie do ogólnikowego stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi mu znaczne szkody majątkowe i niemajątkowe. Jednakże w ogóle nie wyjaśnił, na czym ta szkoda miałaby polegać. Same przytoczenie stanowisk komentatorów i orzecznictwa dotyczące problematyki wstrzymania wykonania decyzji nie może uzasadniać wniosku w tym zakresie. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dowodami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego. Strona nie przedłożyła żadnej dokumentacji mogącej stanowić potwierdzenie dla podniesionych przez nią w tym zakresie okoliczności. Powyższe, uniemożliwiło Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczne odniesienie się do tez sformułowanych we wniosku.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.