Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2013 r. oddalił skargę T. Sz. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.
II
Skargą kasacyjną T. Sz. zaskarżyła ten wyrok w całości wnosząc między innymi o wstrzymanie wykonania decyzji argumentując, że wyegzekwowanie kwoty, jakiej dotyczy zaskarżona decyzja, spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca wskazała, że kwota ta jest na tyle wysoka, iż niemożliwym jest jednorazowe i natychmiastowe jej uiszczenie bez uszczerbku dla egzystencji skarżącej i dla istnienia prowadzonej przez nią działalności gospodarczej.
W piśmie uzupełniającym skarżąca podała, że przeciwko niej wystawiono tytuł wykonawczy. W grudniu 2012 r. zawiadomiono skarżącą o zajęciu wynagrodzenia oraz świadczenia emerytalnego, skutkiem, czego nie posiada ona zdolności kredytowej. Skarżąca wskazała, że posiada szereg zobowiązań wobec banków z tytułu zaciągniętych uprzednio kredytów. Zajęcie rachunku bankowego, poza dokonanymi już zajęciami, spowoduje postawienie kredytów, jakie skarżąca spłaca, w stan natychmiastowej wykonalności w całości. Taki stan, doprowadzi w ocenie skarżącej do realnego niebezpieczeństwa dla jej egzystencji gdyż uniemożliwi je to prowadzenie działalności gospodarczej. Podała również, że zobowiązanie podatkowe zostało równolegle zabezpieczone poprzez wpisanie na nieruchomości skarżącej hipoteki przymusowej kaucyjnej do kwoty 1.176.727 złotych. Organ ponadto zabezpieczył należność poprzez zajęcie ruchomości znajdujących się na nieruchomości.
Skarżąca wskazała, że w przypadku próby spłacenia akcyzy w Urzędzie Celnym w B., urząd ten niezwłocznie zawiadamia Urząd Celny w T., który próbuje zabezpieczać pojazdy sprowadzane w celach handlowych. Taka praktyka uniemożliwia obrót samochodami i wydatnie zmniejsza obroty firmy. Doprowadzi to do zmniejszenia uzyskanego dla prowadzenia działalności limitu kredytowego i wezwanie do zapłaty. W ocenie skarżącej brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania sprawy, naraża ją na niebezpieczeństwo utraty środków do utrzymania. Dodatkowo obecnie skarżącej grozi wpisanie do rejestru dłużników niewypłacalnych, co może zagrozić płynności finansowej prowadzonej przez nią firmy.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) sąd po przekazaniu mu skargi może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub w części jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, możliwość wydania postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma także Naczelny Sąd Administracyjny w związku z przekazaną mu skargą kasacyjną.
Również w orzecznictwie tego Sądu zdefiniowano użyte w przywołanym przepisie pojęcia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 7 listopada 2011 r., sygn. akt II GZ 450/11).
W ocenie Naczelnego Sąd Administracyjnego przedstawiona przez skarżącą sytuacja majątkowa obejmująca jej zdolności finansowe i płatnicze oraz posiadane zobowiązania podatkowe nie dają podstaw do uznania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a.. Skarżąca we wniosku oraz w piśmie uzupełniającym wywodzi, że wykonanie zaskarżonej decyzji dotyczącej podatku akcyzowego w kwocie 11.612 złotych zagrozi podstawą jej egzystencji, którą jest prowadzenie działalności gospodarczej jak również naraża ją na niebezpieczeństwo utraty środków utrzymania. Skarżąca, co wynika z przedłożonych przez nią dokumentów, w szczególności z zeznania podatkowego za 2012 rok osiąga dochody nie tylko z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, ale również tytułu pracy, z tytułu świadczenia emerytalnego oraz z działalności wykonywanej osobiście. Jakkolwiek wynagrodzenie i świadczenie emerytalne zostały zajęte w związku ze zobowiązaniami podatkowymi, brak jest obiektywnych podstaw prowadzących do stwierdzenia, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować po stronie skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżąca, bowiem, co wskazano powyżej, uzyskuje dochody nie tylko z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, lecz również z innych źródeł, które mimo ich zajęcia generują zyski pozwalające na spłacanie skarżącej zobowiązań tak prywatnoprawnych, jaki i publicznoprawnych, w tym między innymi związanych z podatkiem akcyzowym. Tezę tę potwierdzają dowody wpłaty w związku z podatkiem akcyzowym dokonywane przez skarżącą na rzecz Izby Celnej w T.. Podnoszona okoliczność ewentualnego zajęcia rachunku bankowego w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji konsekwencją, którego miałoby być postawienie w stan wymagalności kredytów a przez to uniemożliwienie prowadzenia działalności gospodarczej, również nie przemawia w ocenie Sądu za stwierdzeniem wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.. Okoliczność ta jakkolwiek może mieć miejsce, nie musi jednak prowadzić do opisanych przez skarżącą skutków, szczególnie, że posiada ona niewykorzystany limit kredytowy na kwotę 90.000 złotych za pomocą, którego może podjąć próbę ewentualnego uregulowania choćby w części należności wynikającej z decyzji będącej przedmiotem skargi w przypadku jej wykonania przez organ.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku, w oparciu o art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.