Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wyrokiem z dnia 5 października 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 305/11 oddalił skargę P. SA z siedzibą w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz podatku od towarów i usług.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
W dniu [...] maja 2009 r. w Oddziale Celnym w T. na podstawie zgłoszenia tranzytowego [...] objęto procedurą tranzytu towar w postaci artykułów elektronicznych (monitory, telewizory), artykułów reklamowych, części samochodowych, zabawek – w łącznej ilości 845 opakowań. Towar powinien zostać dostarczony do urzędu celnego w D. do dnia [...] maja 2009 r., pojazdem o nr rej. [...].
W dniu [...] maja 2009 r. w Oddziale Celnym Drogowym w D. został przedstawiony towar przewożony środkiem transportowym o wskazanych numerach rejestracyjnych. Według deklaracji kierowcy, w środku przewozowym znajdował się towar objęty procedurą wywozu oraz towar objęty procedurą tranzytu wspólnotowego wg dokumentu T1. W trakcie rewizji celnej organ stwierdził brak towaru objętego zgłoszeniem do procedury tranzytu, oraz towar niezgłoszony w postaci: 154 opakowań z telewizorami plazmowymi Panasonic, aparatami fotograficznymi Canon oraz innymi towarami handlowymi. Według wyjaśnień Firmy Przewozowej "G." sp. z o.o. z siedzibą w T., z magazynu czasowego składowania jednocześnie były ładowane dwa samochody ciężarowe i po załadunku omyłkowo wpisano nr rejestracyjne w zleceniach wydania poszczególnych partii towarów.
Stwierdzoną w trakcie przeprowadzonej rewizji nadwyżkę towaru organ celny zatrzymał, a następnie postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. zajął towar w związku z nielegalnym wprowadzeniem go na obszar celny Wspólnoty. Następnie organ uwzględnił zażalenie Firmy Przewozowej "G." na powyższe postanowienie stwierdzając, iż nie doszło do nielegalnego wprowadzenia towaru. Wyjaśnienia Spółki "G." czyniły zadość okolicznościom opisanym w art. 859 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE. L. Nr 253, poz. 1 ze zm., dalej: RWKC), w odniesieniu do towaru niewspólnotowego objętego procedurą tranzytu. Natomiast w odniesieniu do towaru wspólnotowego nie zachodziła sytuacja powstania długu celnego.
W międzyczasie P. SA potwierdziła, iż przewoźnikiem była firma D. D. K. (w załączeniu przesłano kserokopię CMR z dnia [...] maja 2009 r.).
Naczelnik Urzędu Celnego w Z. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r., skierowanym do P. SA, wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie określenia kwoty długu celnego oraz uregulowania sytuacji prawnej towaru w postaci: art. elektroniczne (monitory, telewizory), art. reklamowe, części samochodowe, zabawki - 845 opakowań, objętego procedurą tranzytu według dokumentu MRN [...] z dnia [...] maja 2009 r., oraz postępowanie podatkowe w sprawie określenia kwoty podatku od towarów i usług dla sprowadzonego towaru.
Następnie postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r., skierowanym do D. K., Naczelnik Urzędu Celnego w Z. wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie określenia kwoty długu celnego oraz uregulowania sytuacji prawnej wskazanego towaru (art. elektroniczne, art. reklamowe, części samochodowe, zabawki) objętego procedurą tranzytu, oraz postępowanie podatkowe w sprawie określenia kwoty podatku od towarów i usług dla przedmiotowego towaru.
Naczelnik Urzędu Celnego w Z. postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. połączył postępowania prowadzone wobec P. SA i D. K., a następnie decyzją z dnia [...] marca 2010 r., w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru objętego procedurą tranzytu stwierdził powstanie długu celnego w przywozie na dzień 18 maja 2009 r. oraz określił kwotę długu celnego. Za dłużników organ uznał głównego zobowiązanego P SA z O., a także przewoźnika D. K., w związku z dokonywaniem przewozu towaru.
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez P. SA od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z., Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. uchylił w całości opisaną decyzję i umorzył postępowanie w sprawie, ze względu na niewłaściwe określenie przedmiotu prowadzonego postępowania.
W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Celnego w Z. postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie określenia kwoty długu celnego w związku z niewykonaniem obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej tranzytu towaru z dnia [...] maja 2009 r., oraz postępowanie podatkowe w sprawie określenia kwoty podatku od towarów i usług od towaru objętego procedurą tranzytu, a następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. stwierdził powstanie długu celnego w przywozie towarów, określił kwotę długu celnego oraz kwotę podatku od towarów i usług dla wskazanych towarów, uznając za dłużnika głównego zobowiązanego, tj. P. SA z O. Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., po rozpatrzeniu odwołania P. SA z siedzibą w O. od powyższej decyzji uchylił ją w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu stwierdził, że sprawa została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją organu odwoławczego z dnia [...] lipca 2010 r., nienależycie wyjaśniono sprawę, a także naruszono art. 204 ust. 1, ust. 2, ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19 października 1992 r., str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, roz. 2, t. 4, str. 307, z późn. zm., dalej: WKC) w zw. z art. 859 RWKC poprzez stwierdzenie powstania długu celnego w przywozie, w związku z niewykonaniem jednego z obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, którą objęty został towar z jednoczesnym pominięciem okoliczności, iż uchybienia, które powstały na gruncie sprawy, nie miały rzeczywistego wpływu na prawidłowe przeprowadzenie procedury celnej. Uznał także, że naruszono art. 5 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 19 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie nastąpił import towaru.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. oddalając skargę na opisaną decyzją stwierdził, że omówienia wymaga kwestia czy dopuszczalnym jest orzekanie przez organ w sprawie, w której już zapadło ostateczne rozstrzygnięcie. Spółka podnosiła, że kwestię długu celnego i należności podatkowych definitywnie załatwia decyzja Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lipca 2010 r., a to uzasadnia stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r., skoro ta ostatnia dotyczy sprawy już rozstrzygniętej wcześniejszą ostateczną decyzją tego organu.
Zdaniem Sądu stanowisko Spółki nie zasługiwało na aprobatę. Ostateczna decyzja Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lipca 2010 r. ma charakter formalny w tym sensie, że nie rozstrzyga o uprawnieniach Spółki z punktu widzenia przepisów celno – podatkowych. Uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] marca 2010 r. i umorzenie postępowania przez Dyrektora Izby Celnej w B. nie wywołało skutku w postaci zakazu ponownego orzekania przez organ celny. Nie dotyczyło sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną i nie wchodził w grę przypadek określony w art. 247 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749).
Sąd I instancji wskazał, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] marca 2010 r. stwierdza powstanie długu celnego w przywozie na dzień [...] maja 2009 r. i określa kwotę długu celnego. Nie rozstrzyga o podatku VAT. Rozstrzyga natomiast w tym zakresie kolejna decyzja tego organu z dnia [...] grudnia 2010 r. Organ stwierdza w niej powstanie długu celnego w przywozie na dzień [...] maja 2009 r. i określa również kwotę długu celnego. Nie można więc mówić o tożsamości spraw załatwionych przez Dyrektora Izby Celnej decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. oraz decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Pierwsza z nich odnosi się do decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] marca 2010 r. Druga natomiast do decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2010 r. Zatem zakres tematyczny obu spraw załatwionych ostatecznymi decyzjami Dyrektora Izby Celnej różni się.
Sąd I instancji wskazał także, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] marca 2010 r. jest wyrazem zapatrywania tego organu, że nastąpiło usunięcie spod dozoru celnego towarów objętych procedurą tranzytu i wobec tego zachodzi konieczność stwierdzenia powstania długu celnego w przywozie na dzień [...] maja 2009 r. oraz określenia kwoty długu celnego wobec tychże towarów. Podstawę rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Celnego w Z. stanowi art. 203 WKC. Powołany przepis w ust. 1 określa, że dług celny w przywozie powstaje w wyniku usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom przywozowym. W ust. 2 przepis ten wyjaśnia, iż dług celny powstaje z chwila usunięcia towaru spod dozoru celnego. Ostateczna decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2010 r. dotyczy sprawy usunięcia towaru spod dozoru celnego w aspekcie art. 203 WKC. Późniejsza ostateczna decyzja tego organu – podobnie zresztą jak i decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] grudnia 2010 r. – odnosi się do długu celnego w przywozie w świetle art. 204 WKC, w związku z niewykonaniem jednego z obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej tranzytu, którą objęto towar. Artykuł 204 WKC wchodzi w grę jedynie wtedy, gdy nie ma zastosowania art. 203 WKC.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w tych okolicznościach sprawy nie można mówić, że występuje powaga rzeczy osadzonej (res iudicata). Zaskarżona decyzja z dnia [...] kwietnia 2011 r. nie narusza prawa, w tym przepisów Ordynacji podatkowej i wyrażonej w jej art. 128, zasady trwałości decyzji wydanej przez organ. Przepis ten stanowi, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne i ich uchylenie lub zmiana, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych ustawą.
Sąd I instancji podkreślił także, że stan faktyczny obu spraw (zakończonych omawianymi ostatecznymi decyzjami Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lipca 2010 r. i [...] kwietnia 2011 r.) jest identyczny, ponieważ pozostaje niezmienną wyłaniająca się generalna kwestia, potwierdzona wynikami rewizji celnej z dnia [...] maja 2009 r. przeprowadzonej przez organ, braku towaru objętego zgłoszeniem do procedury tranzytu nr MRN [...] (towaru w postaci artykułów elektronicznych, artykułów reklamowych, części samochodowych, zabawek - w łącznej ilości 845 opakowań). Te same organy administracji celnej orzekają w sprawie. Zbieżny jest krąg adresatów decyzji (stron postępowania).
W ocenie Sądu to jednak za mało, by mówić o tożsamości sprawy. W literaturze przedmiotu sygnalizuje się, że o rozstrzygnięciu sprawy inną decyzją ostateczną można mówić wówczas, gdy zachodzi tożsamość czterech elementów występujących w obu sprawach, a mianowicie: a) podmiotów, b) przedmiotu, c) stanu faktycznego, d) stanu prawnego. Jak wyżej wykazano, nie zachodzi tożsamość przedmiotu sprawy oraz jej stanu prawnego.
P. SA z siedzibą w O. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L. oraz zasądzenia kosztów postępowania.
Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 roku, Nr 153, poz. 1269, z późn. zm., dalej: p.u.s.a.), polegające na tym, że Sąd w ramach obowiązku rozpoznania wszystkich aspektów sprawy nie rozpoznał i nie ocenił stanowiska zaprezentowanego przez stronę skarżącą, nie rozpoznając przy tym i nie oceniając zarzutów skarżącej podanych w skardze tj. naruszenia przez organy art. 247 § 1 pkt 4, art. 208 oraz art. 128 Ordynacji podatkowej,
- 2. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi przez Sąd, pomimo naruszenia przez organ przepisów mogących mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. art. 247 § 1 pkt 4 w zw. z art. 208 w zw. z art. 128 w zw. z art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, albowiem, gdyby Sąd dokonał prawidłowej oceny decyzji pod względem zgodności z przepisami postępowania i dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych stwierdziłby naruszenie przepisów postępowania przez organ i na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stwierdziłby nieważność decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] kwietnia, względnie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. uchyliłby ją w całości z wytycznymi nakazującymi umorzenie postępowania w sprawie.
Skarżąca w obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiła argumenty na poparcie stawianych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta, wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a., oznacza, iż to podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, określają zakres jego kontroli.
Naczelny Sąd Administracyjny, poza przypadkami nieważności postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie występuje, nie może z urzędu kontrolować orzeczenia w celu ustalenia innych, poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej, wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Rozpoznawana skarga kasacyjna została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów postępowania. Stawiając pierwszy zarzut skarżąca wskazała, że jej zdaniem Sąd I instancji naruszył art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 1 p.u.s.a. poprzez brak rozpoznania i oceny zarzutów skarżącej podniesionych w skardze, tj. naruszenia przez organy art. 247 § 1 pkt 4, art. 208 oraz art. 128 Ordynacji podatkowej.
W związku z tak sformułowanym zarzutem wymaga wyjaśnienia, że podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 p.u.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 p.p.s.a., podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Natomiast sąd administracyjny ma obowiązek w każdym przypadku swoje stanowisko szczegółowo uzasadnić. Zgodnie bowiem z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem art. 3 § 1 p.p.s.a. Przedstawienia własnego stanowiska Sądu nie można zastępować ogólnikową aprobatą stanowiska organów orzekających.
Nie oznacza to, że Sąd pierwszej instancji nie może podzielić poglądu organu, to jednak nie może tego uczynić bez przeanalizowania przesłanek tego poglądu i wyrażenia własnego stanowiska co do jego prawidłowości w świetle przepisów prawa mających zastosowanie w odniesieniu do poszczególnych spornych kwestii.
Odnosząc powyższe spostrzeżenia do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy że Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. nie naruszył, żadnego z omówionych przepisów procedury sądowoadministracyjnej.
Po pierwsze Sąd I instancji przedstawił wyczerpująco stan sprawy, postawione w skardze zarzuty, przytoczył treść przepisów mających w sprawie zastosowanie, dokonał ich wykładni oraz wyczerpująco uzasadnił motywy swojego rozstrzygnięcia. Po drugie wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd I instancji odniósł się do zarzutów skarżącego powołanych w skardze w szczególności do naruszenia art. art. 128 i art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia.
Przede wszystkim, Sąd I instancji nie podzielił argumentacji Spółki dotyczącej orzekania przez Dyrektora Izby Celnej w B. w sprawie, w której zapadło już ostateczne rozstrzygnięcie. Zdaniem Sądu ostateczna decyzja Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lipca 2010 r. miała charakter formalny w tym sensie, że nie rozstrzygała o uprawnieniach spółki z punktu widzenia przepisów celno – podatkowych. Natomiast uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] marca 2010 r. i umorzenie postępowania przez Dyrektora Izby Celnej w B. nie wywoływało skutku w postaci zakazu ponownego orzekania przez organ celny, a tym samym nie dotyczyło sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja Sądu I instancji wyrażona w opisanej kwestii jest przekonywująca. Zasadne zatem było ustalenie Sądu, że w rozpatrywanej sprawie nie wchodził w grę przypadek określony w art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji odniósł się także do zarzutu naruszenia art. 128 Ordynacji podatkowej stwierdzając, że w sprawie nie występuje powaga rzeczy osadzonej (res iudicata). WSA uznał, że zaskarżona decyzja z dnia [...] kwietnia 2011 r. nie naruszała prawa, w tym przepisów Ordynacji podatkowej i wyrażonej w jej art. 128, zasady trwałości decyzji, uzasadniając swoje stanowisko treścią tego przepisu oraz porównując zakres przedmiotowy obu postępowań zakończonych ostatecznymi decyzjami Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lipca 2010 r. i [...] kwietnia 2011 r. Sąd I instancji dokonał tego porównania poprzez analizę stanu faktycznego obu spraw oraz przepisów Wspólnotowego Kodeksu Celnego mających w sprawie zastosowanie, m.in. art. 203 oraz art. 204 WKC.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że niezasadny okazał się także drugi z powołanych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczący naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi przez Sąd, pomimo naruszenia przez organ przepisów mogących mieć wpływ na wynik sprawy, m. in. art. art. 247 § 1 pkt 4 w zw. z art. 208 w zw. z art. 128 w zw. z art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Sens postawionego zarzutu nierozerwalnie wiąże się z treścią pierwszego zarzutu skargi kasacyjnej i wskazuje, że intencją skarżącego było zakwestionowanie ustaleń faktycznych zaakceptowanych przez Sąd I instancji. Ustosunkowując się do tego zarzutu stwierdzić należy, że argumentacja kwestionująca zasadność stanowiska Spółki w zakresie tożsamości postępowań zakończonych decyzjami ostatecznymi z dnia [...] lipca 2010 r. i [...] kwietnia 2011 r. została już przedstawiona przy ocenie pierwszego zarzutu skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny raz jeszcze stwierdza, że Sąd I instancji dokonał analizy stanu faktycznego (na potrzeby rozpatrywanej sprawy w zakresie rozbieżności w przedmiotach obu spraw) uzasadniając swoje stanowisko przekonywująco, co zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przesądza, że Sąd I instancji nie naruszył art. 151 p.p.s.a. oddalając skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie przyjął, że pierwsze postępowanie było wyrazem zapatrywania organów celnych, że w sprawie nastąpiło usunięcie spod dozoru celnego towarów objętych procedurą tranzytu i wobec tego zachodzi konieczność stwierdzenia powstania długu celnego w przywozie oraz określenia kwoty długu celnego wobec tychże towarów. Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowił art. 203 WKC.
Natomiast drugie postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. odnosiło się do długu celnego w przywozie w świetle art. 204 WKC, w związku z niewykonaniem jednego z obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej tranzytu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący nie zakwestionował skutecznie stanowiska Sądu I instancji co skutkuje uznaniem postawionego zarzutu za nieskuteczny.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.