Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. wyrokiem z dnia 18 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Go 658/08, po rozpoznaniu sprawy ze skargi "Q. S." Sp. z o.o. w Z. G., oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji.
Przedstawiając w uzasadnieniu orzeczenia stan sprawy Sąd I instancji podał, że jednolitym dokumentem administracyjnym SAD z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] dokonano zgłoszenia tkaniny poliestrowej, pochodzącej z Chin, którą objęto procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym z zastosowaniem stawki celnej konwencyjnej w wysokości 9%. Do dokumentu tego dołączono dwa chińskie świadectwa pochodzenia wwożonego towaru, które wedle ustaleń organu okazały się sfałszowane.
Naczelnik Urzędu Celnego w Z. G. decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej stawki celnej, kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług oraz dokonał ponownego ich naliczenia z zastosowaniem stawki celnej autonomicznej w wysokości 30%.
Wskutek złożonego przez skarżącą odwołania, Dyrektor Izby Celnej w R. decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W dniu [...] maja 2006 r. skarżąca wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją. Uzasadniając wniosek wskazała, że po wydaniu decyzji ostatecznej otrzymała świadectwo retrospektywne pochodzenia importowanego towaru z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], wystawione przez Chińską Radę ds. Promocji Handlu Międzynarodowego.
Postanowieniem z dnia [...] września 2006 r. Dyrektor Izby Celnej w R. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., a następnie w dniu [...] listopada 2006 r. odmówił uchylenia wskazanej wyżej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. G. z dnia [...] lutego 2006 r. oraz decyzji Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] kwietnia 2006 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że warunkiem zastosowania stawki celnej konwencyjnej jest obowiązek przedłożenia tylko prawidłowo wystawionego świadectwa pochodzenia, a to, w wyniku weryfikacji, okazało się fałszywe. Dyrektor zauważył, że skarżąca nie posiadając autentycznego świadectwa pochodzenia, nie mogła przedłożyć jego duplikatu, gdyż duplikat to odpis, kopia, wtórnik, drugi egzemplarz dokumentu. Zatem żądanie skarżącej dotyczące zastosowania konwencyjnej stawki celnej nie ma żadnego uzasadnienia w okolicznościach sprawy.
W odwołaniu skarżąca wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przez organ I instancji.
Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Dyrektor Izby Celnej w R. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że załączone do wniosku o wznowienie postępowania świadectwo pochodzenia z dnia [...] marca 2006 r. jest niewątpliwie nowym dokumentem, który istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej, tj. w dniu [...] kwietnia 2006 r. oraz nie był znany organowi celnemu wydającemu tę decyzję. Dokument ten nie spełnia jednak przesłanki istotnego dowodu, ponieważ został wystawiony w dniu [...] marca 2006 r. dla towaru objętego fakturą z dnia [...] marca 2006 r. ([...]), natomiast towar będący przedmiotem importu został zakupiony i wysłany z Chin ponad 2 lata wcześniej na podstawie faktury [...] z dnia [...] stycznia 2004r.
W skardze "Q. S." Sp. z o.o. w Z. G. wniosła o uchylenie decyzji ostatecznej oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Celnej w R. w całości i zasądzenie od strony przeciwnej na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie przepisu art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) w zw. z przepisem art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 623 ze zm.) i przepisem art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny oraz § 11 ust. 1 i 2, a także § 13 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz.U. Nr 130, poz. 851 ze zm.) przez przyjęcie, że przedłożone przez stronę retrospektywne świadectwo pochodzenia towaru nie stanowi podstawy do objęcia przedmiotowego towaru stawką konwencyjną.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż organ I instancji prowadził postępowanie w sposób tendencyjny, doprowadzając do tłumaczenia wszelkich wątpliwości na korzyść "urzędu". Zdaniem Spółki, bezpodstawnie odmówiono zasadności twierdzeniom strony, dyskredytując przedłożony przez nią dowód w oparciu o ogólnikowe stwierdzenie, że nie daje on gwarancji tożsamości towaru, natomiast retrospektywne świadectwo zostało wystawione przez właściwe organy chińskie i daje ono gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia importowanego towaru, zawiera bowiem dane wystarczające do jego identyfikacji oraz poświadcza, że towar pochodzi z Chińskiej Republiki Ludowej. Zdaniem skarżącej należy jednoznacznie stwierdzić, że przedłożone świadectwo retrospektywne w pełni dokumentuje pochodzenie towaru i za prawidłowe oraz uzasadnione uznać należy objęcie tego towaru stawką w wysokości 9 %.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy powołał się na dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. skarga jest niezasadna. Sąd I instancji stwierdził, że organ odwoławczy zasadnie przyjął, że przedłożone przez skarżącą wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania świadectwo pochodzenia z dnia [...] marca 2006 r. jest nowym dowodem, który istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej, tj. w dniu [...] kwietnia 2006 r. i nie był znany organowi celnemu wydającemu tę decyzję. Zdaniem WSA, należy jednak także podzielić pogląd organu odwoławczego, iż dowód ten nie jest istotny dla sprawy, ponieważ przedłożone świadectwo pochodzenia dotyczy, jak z niego wynika, towaru objętego fakturą nr [...] z dnia [...] marca 2006 r., natomiast wznowione postępowanie dotyczyło towaru zakupionego na podstawie faktury nr [...] z dnia 27 stycznia 2004 r.
Sąd I instancji nie podzielił zarzutów skargi dotyczących "dyskredytacji" dowodu przedstawionego przez skarżącą. Spółka wskazując, iż świadectwo daje gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia importowanego towaru, gdyż zawiera dane wystarczające do identyfikacji towaru objętego świadectwem, nie ustosunkowała się w ogóle do kwestii wystawienia świadectwa dla towaru objętego fakturą z marca 2006 r. W ocenie Sądu dane zawarte w retrospektywnym świadectwie pochodzenia byłyby być może wystarczające do identyfikacji towaru sprowadzonego na podstawie faktury wystawionej w marcu 2006 r., ale brak jakichkolwiek przesłanek (i skarżąca ich także nie wskazuje), które pozwalałyby stwierdzić, iż dotyczą one towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia [...] marca 2004 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. zauważył, że skarga zawiera bardzo "ogólnikowe" zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, nie poruszając żadnych kwestii dotyczących ewentualnego naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, który to przepis stanowi podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu I instancji, organ odwoławczy zasadnie podkreślił w zaskarżonej decyzji, iż tryb postępowania określony w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej nie może służyć jako środek do kolejnego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, która została zakończona decyzją ostateczną.
Skargą kasacyjną "Q. S." Sp. z o.o. w Z. G. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm prawem przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
- I. Rażące naruszenie przepisów postępowania - art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), poprzez:
- 1. Naruszenie przepisu art. 141 § 4, art. 135 i art. 145 ust. 1 pkt. 1 lit. b) i c), art. 151 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), w zw. z przepisem art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art.191, art. 240 § 1 pkt. 5 i 245 § 1 pkt. 1 i 2 Ordynacji podatkowej, w zw. z § 13 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, w zw. z przepisem art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne i przepisem art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r.- Kodeks Celny, poprzez nieprawidłowe uznanie przez Sąd, iż przedłożone przez skarżącą retrospektywne świadectwo pochodzenia z dnia [...] marca 2006r. nie jest istotne dla sprawy i nie może być podstawą uwzględnienia żądań skarżącej, albowiem dotyczy, zdaniem Sądu, towaru objętego fakturą nr [...] z dnia [...] marca 2006 r., a nie towaru zakupionego na podstawie faktury nr [...] z dnia [...] stycznia 2004r.;
- II. Rażące naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 174 pkt 1 p.p.s.a., poprzez:
- 1. Naruszenie przepisu art. 141 § 4, art. 135, art. 145 ust. 1 pkt. 1 lit. a), art. 151 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, w zw. z § 20a ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r., w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, w zw. z § 13 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r., w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, w zw. z przepisem art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne i przepisem art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r.- Kodeks celny, poprzez nieprawidłowe uznanie przez Sąd, iż przedłożone przez skarżącą retrospektywne świadectwo pochodzenia z dnia [...] marca 2006r. nie jest istotne dla sprawy i nie może być podstawą uwzględnienia żądań skarżącej, albowiem dotyczy, zdaniem Sądu, towaru objętego fakturą nr [...] z dnia [...] marca 2006 r., a nie towaru zakupionego na podstawie faktury nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r.
W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że przedłożone retrospektywne świadectwo pochodzenia towaru dotyczy, wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W., towaru nabytego na podstawie faktury nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r., która to faktura została dołączona do zgłoszenia celnego z dnia [...] marca 2004 r. Podkreśliła, że umieszczony w punkcie 10 świadectwa sporny i będący podstawą oddalenia skargi zapis "RIO-11 MAR.8,2006" nie odnosi się do jakiejkolwiek faktury o tym numerze i o tej dacie. Spółka nigdy nie dokonywała zakupu towaru w oparciu o taką fakturę. Zdaniem skarżącej, powyższy zapis odnosi się do dokumentu wewnętrznego organu wystawiającego to świadectwo, na podstawie którego wystawiane jest świadectwo pochodzenia, w trybie retrospektywnym.
Skarżąca wniosła o dopuszczenie w toku postępowania dowodu z akt postępowania prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Celnego w Z. G., nr 411000-EK-6403-81/05/06/WS (zakończonego decyzją z dnia 7 września 2006 r.), na okoliczność, że brak określenia na świadectwie numeru faktury nie stanowił dla organu celnego żadnej przeszkody w uznaniu świadectwa pochodzenia za prawidłowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a jedynie nieważność postępowania (której w niniejszej sprawie się nie dopatrzono) bierze pod uwagę z urzędu.
Związanie skargą kasacyjną oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto.
Powyższe koresponduje z ciążącym na kastorze obowiązku wskazania konkretnych przepisów prawa (materialnego lub formalnego), które − jego zdaniem − zostały przez Sąd I-szej instancji naruszone. Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu nie wolno konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani ich uściślać, ani w inny sposób korygować. Sąd ten nie może też domyślać się, który przepis prawa skarżący miał na uwadze przy formułowaniu zarzutu. W konsekwencji oznacza to, że przepisy te muszą być wskazane wyraźnie, w sposób nienasuwający wątpliwości. Bez znaczenia jest jednak, w jakiej części skargi kasacyjnej te podstawy zostaną sformułowane.
Możliwy zaś zakres podstaw zaskarżenia skargą kasacyjną orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych został zdeterminowany treścią art. 174 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- a) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- b) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że błędna wykładnia oznacza niewłaściwe odczytanie treści przepisu; z kolei niewłaściwe zastosowanie − to tzw. błąd w subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Nie ulega też wątpliwości, iż niekiedy niewłaściwe zastosowanie prawa jest często konsekwencją jego błędnej wykładni.
Z kolei naruszenie przepisów postępowania, będące podstawą skargi kasacyjnej, winno mieć postać kwalifikowaną, albowiem ustawodawca wymaga tego, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W powyższym kontekście – biorąc pod uwagę treść art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – zwrócić uwagę należy, iż kasator nie zarzucił ani nie wykazał, aby wskazana obraza przepisów prawa procesowego miała bądź mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ten związek winien być wyeksponowany w zarzucie i umotywowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, albowiem pomiędzy uchybieniem procesowym Sądu a wydanym w sprawie zaskarżonym skargą kasacyjną orzeczeniem musi istnieć związek przyczynowy.
Wniesiony środek zaskarżenia nie zasługuje również dlatego na uwzględnienie, albowiem kasator poza ogólnikowym powołaniem przepisów art. 141 § 4, art. 135 i art. 145 pkt 1 lit. b) i c) oraz art. 151 p.p.s.a. nie wskazał na czym polega ich "rażące naruszenie". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw, aby dopatrywać się nieprawidłowości w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Motywy rozstrzygnięcia, wskazujące istotne przesłanki oddalenia skargi, są na tyle precyzyjne, że pozwalają na ocenę rozumowania Sądu; wynika z nich zarazem to, że Sąd nie naruszył w żadnej mierze treści art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. Nie można również przyjąć za zasadną tezy, że opowiedzenie się przez Sąd I instancji za koncepcją prezentowaną przez wydające decyzje organy administracji publicznej stanowi zarazem obrazę wspomnianych przepisów. Brak podstaw do zastosowania treści art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a) i c) jest wynikiem logicznego rozumowania Sądu i bynajmniej nie może stanowić podstawy zarzutu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Z oczywistych względów Sąd nie naruszył treści art. 135 p.p.s.a. chociażby z tej racji, iż brak jest obiektywnych podstaw do negatywnej oceny wydanych w sprawie rozstrzygnięć przez organy administracji publicznej i stosowania jakichkolwiek środków, o których mowa w tym przepisie.
Na marginesie zaznaczyć należy, że zawarta w art. 128 Ordynacji podatkowej zasada trwałości decyzji wskazuje, że rozstrzygnięcia, od których nie służy odwołanie w postępowaniu celnym, stają się ostateczne. Nie oznacza to jednak, że są bezwzględnie niewzruszalne, albowiem ustawodawca dopuszcza możliwość sytuacji wyjątkowych, w których będzie można dokonać wyeliminowania rozstrzygnięć wadliwych. Temu celowi służą tzw. nadzwyczajne środki, a mianowicie: wznowienie postępowania podatkowego (art. 240-246 Ordynacji podatkowej), stwierdzenie nieważności decyzji (art. 247-252 Ordynacji podatkowej), uchylenie decyzji ostatecznej, dotkniętej innymi wadami (art. 253-256 tegoż aktu normatywnego).
Cechą charakterystyczną wznowienia postępowania – mającą zastosowanie w niniejszej sprawie – jest to, że nie rozpoznaje się ponownie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie bada się, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Powołany przepis wymienia przesłanki wznowienia postępowania podatkowego i celnego. Zgodnie zaś z pktem 5 tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który ją wydał.
Przenosząc te uwagi ogólne na grunt niniejszego postępowania wypada – za Sądem I instancji – stwierdzić, że przedłożone przez kasatora (wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania) świadectwo pochodzenia z dnia [...].03.2006 r. nie jest istotnym dla sprawy dowodem, albowiem dotyczy towaru objętego fakturą [...] z dnia [...].03.2006 r.; wznowione zaś postępowanie dotyczyło towaru zakupionego na podstawie faktury nr [...] z dnia [...].01.2004 r. Z daleko idącą rezerwą należy odnieść się do twierdzeń zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że sporny zapis w p-kcie 10 świadectwa RIO-11 MAR.8,2006 "odnosi się jedynie do dokumentu wewnętrznego organu wystawiającego to świadectwo, na podstawie którego wystawione jest świadectwo pochodzenia, w trybie retrospektywnym". Taka konstatacja nie jest uzasadniona treścią wystawionego dokumentu, albowiem jego istotę należy ustalać z uwzględnieniem literalnego brzmienia, a nie wykładni.
W tej więc sytuacji należało przyjąć, iż zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym nie dopuszczono się naruszenia przepisów prawa procesowego, zwłaszcza takiego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wbrew twierdzeniom zarzutu skargi kasacyjnej wskazać trzeba, Sąd prawidłowo uznał, iż przedłożone świadectwo z dnia [...].03.2006 r. nie jest istotne dla sprawy i nie może być podstawą uwzględnienia żądań skarżącego, albowiem dotyczy towaru objętego fakturą [...] z dnia [...].03.2006 r., a nie towaru zakupionego na podstawie faktury nr [...] z dnia [...].01.2004 r.
W efekcie tych konstatacji należy przyjąć, iż Sąd I instancji wydając niekorzystny dla kasatora wyrok nie naruszył ani przepisów ustrojowych (tj. art. 1 § 1 i § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych), ani postępowania (art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej) oraz powiązanych z tymi przepisami norm § 13 ust. 1-3 cyt. rozporządzenia RM z dnia 15.10.1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad (...) w zw. z art. 26 ustawy z dnia 19.03.2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne i art. 262 ustawy z dnia 9.01.1997 r. Kodeks celny.
Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut obrazy przepisów prawa materialnego, albowiem kasator nie wskazał czy polega on na błędnej jego wykładni, czy niewłaściwym zastosowaniu. Wypada też zauważyć, że treść zarzutu skargi kasacyjnej – poza powołaniem częściowo innych przepisów – nie różni się konstrukcją od budowy jego odpowiednika odnoszącego się do naruszenia przepisów postępowania.
Odnosząc się zaś do kwestii dopuszczenia – w toku postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – dowodu z akt postępowania prowadzonego przez Naczelnika UC w Z. G. w sprawie nr 411000-EK-6403-81/05/06/Ws wskazać trzeba, że rozstrzygnięcie podjęte w tamtych aktach nie może rzutować wiążąco na kształt rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Kasator – zapewne zdając sobie z tego doskonale sprawę – nie wskazuje norm, które takie stanowisko by uzasadniały.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny – stosownie do treści art. 184, art. 205 § 2 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.