Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 11 kwietnia 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 2554/11 oddalił skargę "B" S.A. w S. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia 20 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym:
"B" S.A., wnioskiem z 13 stycznia 2011 r., wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej w W. o udzielenie Wiążącej Informacji Taryfowej odnoszącej się do produktu określonego jako "kształtowniki zamknięte ze szwem kształtowanym na zimno o przekroju okrągłym, które mają zastosowanie na konstrukcje wykonane wg normy PN EN10219" o następujących parametrach: średnica zewnętrzna od 21,3 mm do 168, 3 mm, grubość ścianki od 2 mm do 7,1 mm, gatunek S235JRH, S235JR, długość od 3 m do 12 m, końce proste, obcięte, gładka zewnętrzna powierzchnia, powierzchnia wewnętrzna z nieusuniętą spoiną-wypływką spawalniczą do 3, 5 mm wysokości. Spółka wniosła o zaklasyfikowanie opisanego wyrobu do kodu TARIC 7306 23 77 90 obejmującego profile drążone, spawane lub zgrzewane o okrągłym przekroju poprzecznym z żeliwa lub stali niestopowej, nieocynkowane, o średnicy nieprzekraczającej 168,3 mm.
Dyrektor Izby Celnej w W wydał w dniu 28 lipca 2011 r. Wiążącą Informację Taryfową nr PL-WIT-2011-00796, klasyfikując towar o nazwie handlowej "kształtowniki zamknięte okrągłe konstrukcyjne" do kodu TARIC 7306 30 77 80. Uzasadniając klasyfikację towaru organ stwierdził, że zastosowanie miały reguły 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej i na tej podstawie należało stwierdzić, że objęty wnioskiem towar to rury ze stali niestopowej ze spawanym szwem wydłużonym, o okrągły przekroju poprzecznym, koncentryczne, o zastosowaniu konstrukcyjnym.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zakwestionowała zaklasyfikowanie towaru do kodu TARIC 7306 30 77 80 i wniosła przyporządkowanie wyrobu jako profilu drążonego do kodu TARIC 7306 30 77 90 lub do pozycji 7301 Wspólnej Taryfy Celnej. Zdaniem skarżącej, organ pierwszej instancji wadliwie przyjął, że towar objęty wnioskiem jest rurą a nie profilem i w konsekwencji zaklasyfikował ten towar do błędnego kodu Wspólnej Taryfy Celnej.
Po rozpoznaniu odwołania Szef Służby Celnej zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy Wiążącą Informację Taryfową Dyrektora Izby Celnej w Warszawie. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na definicję rur i przewodów rurowych (1) oraz kształtowników drążonych (2) zawarte w dziale 73 Wspólnej Taryfy Celnej. W myśl tej definicji rury i przewody rurowe to: koncentryczne wyroby drążone, o jednolitym przekroju poprzecznym z jedna tylko zamkniętą przestrzenią na całej swej długości, mające zewnętrzną i wewnętrzną powierzchnię o tym samym kształcie mające przekrój kołowy, owalny, prostokątny ale mogące mieć również przekrój o kształcie trójkąta równobocznego i innych prawidłowych wieloboków wypukłych. Wyroby o przekroju poprzecznym inny niż kołowy mające zaokrąglone narożna na całej długości i rury z pogrubionymi końcami, polerowane, powlekane, gięte, gwintowane ze złącznikami lub nie wiercone, obciskane, rozszerzone, stożkowate, wyposażone w kołnierze, gryzy lub pierścienie.
Natomiast kształtowniki drążone w rozumieniu wyjaśnień do działu 73 Wspólnej Taryfy Celnej to: wyroby drążone nieodpowiadające powyższej definicji i głównie niemające zewnętrznej i wewnętrznej powierzchni o takim samym kształcie.
Szef Służby Celnej podkreślił, że opisane we wniosku zaburzenie kształtu i grubości przekroju poprzecznego w miejscu szwu jest dopuszczalne i nie jest sprzeczne z definicja rur i przewodów rurowych. Brak jednolitości kształtu wyrobu nie powoduje automatycznego wykluczenia towaru z pozycji obejmującej rury i przewodu rurowe. Komentarz do pozycji 7305 i 7306 uściślający obróbkę towaru wskazuje, że jeżeli stosuje się nitowanie jako szef zamykający, krawędzie rur tworzą zakładkę i są łączone za pomocą nitów. Biorąc pod uwagę cechy wyrobu organ odwoławczy stwierdził, że klasyfikacja towaru do kodu TARIC 7306 30 77 80 była prawidłowa. Organ podkreślił, że przy dokonywaniu klasyfikacji taryfowej towaru nie stosuje się nomenklatury Polskich Norm oraz Polskiej Klasyfikacji Towarów i Usług gdyż jest ona uregulowaniem niezależnym i odrębnym od nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę "B" S.A. na powyższą decyzję, stwierdzając, że zakwestionowane rozstrzygnięcie organu odpowiada prawu. Sąd podzielił stanowisko organów, że przedmiotem wniosku o wydanie Wiążącej Informacji Taryfowej były rury ze spawanym szwem wzdłużnym wykonane ze stali niestopowej, kształtowane na zimno, o okrągłym przekroju poprzecznym, koncentryczne, przy czym organy obu instancji uznały, że zaburzenie kształtu i przekroju poprzecznego w miejscu szwu jest dopuszczalne. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że skarżąca w toku postępowania celnego nie składała dowodów, które podważyłyby prawidłowość ustaleń organów celnych w powyższym zakresie. Zdaniem Sądu, przy klasyfikacji wyrobu będącego przedmiotem wniosku (rura czy profil) nie można pominąć uwag do działu 73 Wspólnej Taryfy Celnej, w których sformułowano definicję rury, przewodu rurowego oraz kształtownika drążonego.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w przypadku rur i przewodów rurowych chodzi o koncentryczne wyroby drążone o jednolitym przekroju poprzecznym z jedną tylko zamkniętą przestrzenią na całej swej długości, mające zewnętrzną i wewnętrzną powierzchnię o tym samym kształcie. Rury stalowe mają przekrój kołowy, owalny i prostokątny ale mogą mieć również kształt trójkąta równobocznego lub innych prawidłowych wieloboków wypukłych. Wyroby o przekroju poprzecznym innym niż kołowy i mające zaokrąglone naroża na całej długości i rury z pogrubionymi końcami są również uważane za rury.
Sąd pierwszej instancji zauważył, że żaden przepis rozporządzenia Komisji (UE) nr 861/2010 nie stanowi, aby w przypadku rur i przewodów rurowych konieczna była jednorodność powierzchni wewnętrznej. W tej sytuacji, w ocenie Sądu pierwszej instancji, nie budzi wątpliwości, że rury i przewody rurowe mogą być także wyrobami drążonymi. Wyrób drążony nie jest jednak wyłącznie wyrobem, który powstał przez połączenie powierzchni otwartej.
Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na komentarz do pozycji 7305 i 7306, w którym uściślono pojęcie obróbki wyrobu i wskazano, że o ile stosuje się nitowanie jako szew zamykający, to krawędzie rur tworzą zakładkę i są łączone za pomocą nitów. Wobec tego należy przyjąć, że rura może mieć niejednolity kształt powierzchni zewnętrznej i wewnętrznej. Z tego powodu nie staje się jednak profilem lecz pozostaje towarem w pozycji obejmującej rury i przewody rurowe.
"B" S.A. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię działu 73 zał. Nr 1 do rozporządzenia Komisji (UE) nr 861/2010 "z 5.10.2004r. (Dz. U. WE Nr 327 z 30.04.2004) zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej" poprzez przyjęcie, że dla wyrobu podanego w WIT cechą odróżniającą profil od rury nie jest powierzchnia wewnętrzna odmienna od powierzchni zewnętrznej.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła w szczególności, że wyrób objęty zgłoszeniem celnym jest koncentryczny, nie ma jednolitego przekroju poprzecznego, jego zewnętrzna i wewnętrzna powierzchnia nie mają takiego samego kształtu i nie jest drążony, gdyż nie powstał poprzez żłobienie, wrzynanie, wgłębianie. Produkt ten został wadliwie uznany za rurę ze spawanym szwem zamiast za profil (kształtownik). W przypadku rur i przewodów rurowych podstawowe znaczenie - z uwagi na spełnianą przez te produkty podstawową funkcję, tj. przewodzenie różnego rodzaju substancji - ma jednorodność (jednolitość) powierzchni wewnętrznej, która ogranicza opór. I właśnie kształt tej powierzchni różni rury i przewody rurowe od profili - dla profilu powierzchnia wewnętrzna nie ma bowiem żadnego znaczenia.
Strona wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, że wprawdzie możliwe jest zastosowanie rury lub przewodu rurowego jako materiału konstrukcyjnego, jednak nie sposób znaleźć we Wspólnej Taryfie Celnej objaśnienia przewidującego zastosowanie kształtownika do przewodzenia substancji (a zatem jako rury). Oznacza to, że nawet jeśli w wyjaśnieniach do Wspólnej Taryfy Celnej przewidziano zastosowanie rur jako materiału konstrukcyjnego, to wynika z tego, że posiadają one co najmniej cechy kształtowników, a zatem mogą te kształtowniki zastępować. Relacja ta nie zachodzi natomiast w drugą stronę, bowiem kształtownik posiada uboższe właściwości niż rura i nie nadaje się do przewodzenia mediów. W przypadku kształtownika znaczenie ma tylko wytrzymałość odpowiadająca wymogom normy oraz kształt zewnętrzny.
Natomiast wewnętrzny kształt profilu (kształtownika) jest różny od jego okrągłej powierzchni, przy czym na pewnych odcinkach może nastąpić tożsamość tych kształtów, lecz jest ona wynikiem przypadku a nie zamierzonego procesu obróbki. Powierzchnia zewnętrzna i wewnętrzna mają różny kształt, co jest wynikiem pozostawienia na wewnętrznej powierzchni szwu wypływki, czyli stopionego fragmentu łączonych krawędzi, zaś wysokość tej wypływki dochodzi do kilku milimetrów. Usunięcie wypływki jest jedną z operacji czyniących z wyrobu rurę, a zatem zaniechanie jej usunięcia nie jest zdarzeniem przypadkowym, lecz wyborem producenta, produkującego profil.
Szef Służby Celnej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten bowiem jest uprawniony jedynie do zbadania, czy zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego czy też procesowego znalazły potwierdzenie. Zakres kontroli zatem wyznacza sam autor skargi kasacyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia podstaw kasacyjnych, co zgodnie z art. 176 p.p.s.a. oznacza dla wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu, oraz uzasadnienia ich naruszenia.
Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a przy zarzutach uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumcji). Podkreślenia wymaga, że sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem, na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd pierwszej instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu.
Poczynienie powyższych uwag o charakterze ogólnym było konieczne z uwagi na sposób w jaki została zredagowana skarga kasacyjna.
W rozpoznawanej sprawie został sformułowany zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię "...działu 73 Zał. Nr 1 do rozporządzenia Komisji (UE) nr 861/2010 z 5.10.2004 r. (Dz. U. WE Nr 327 z 30.04.2004 r.) zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, poprzez przyjęcie, iż dla wyrobu poddanego Wiążącej Interpretacji Taryfowej w postępowaniu przed Dyrektorem Izby Celnej w Warszawie, cechą odróżniającą profil od rury nie jest powierzchnia wewnętrzna odmienna od powierzchni zewnętrznej." W związku z tak sformułowanym zarzutem należy zauważyć, że nie spełnia on opisanych wyżej wymogów stawianych skardze kasacyjnej co do powołania podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia. Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła wyłącznie błędną wykładnię działu 73 Wspólnej Taryfy Celnej zatytułowanego "Artykuły z żeliwa lub stali".
Wspomniany dział obejmuje szereg przepisów klasyfikacyjnych odnoszących się do rozmaitych towarów. Zaniechanie wskazania konkretnego unormowania działu 73 Wspólnej Taryfy Celnej (pozycji) w istocie uniemożliwia ocenę zasadności podniesionego zarzutu prawa materialnego. Jak już wspomniano, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest upoważniony do formułowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej.
Podkreślenia wymaga, że istota problemu występującego w sprawie dotyczy identyfikacji towaru będącego przedmiotem wniosku o udzielenie Wiążącej Informacji Taryfowej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca polemizuje z ustaleniami poczynionymi w tym zakresie przez organy rozpatrujące sprawę i Sąd pierwszej instancji, przeciwstawiając im własne ustalenia. Kwestionowanie stanowiska WSA co do tego, że rury (przewody rurowe) są w istocie profilami, czyli kształtownikami oznacza kwestionowanie poczynionych przez ten Sąd ustaleń faktycznych. Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) nie bada jednak trafności ustaleń faktycznych, poczynionych w zaskarżonym wyroku, jeżeli skarżący skutecznie nie zarzucił w ramach podstawy kasacyjnej, określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., że przy ich dokonaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania.
W tym miejscu należy zauważyć, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, zgodnie z którym zidentyfikowanie towaru dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiąże się z dokonaniem określonych ustaleń faktycznych. Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie podziela stanowisko przedstawione w wyroku NSA z dnia 25 lutego 2005 r., sygn. akt FSK 1640/04 (OSP 2005 nr 12, poz. 143), według którego czynność klasyfikowania jest elementem ustalenia stanu faktycznego, który można zakwestionować wyłącznie w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.. Jednak, jak już wspomniano, skarżąca nie sformułowała zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie skargi kasacyjnej zawiera jedynie ogólną ocenę prawidłowości czynności organów celnych oraz ustosunkowania się do nich sądu administracyjnego, między innymi stwierdzenie, że błędne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż objęty wnioskiem o wydanie Wiążącej Informacji Taryfowej wyrób, należało uznać za rury lub przewody rurowe.
Trafność tego stanowiska nie podlegała jednak ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wobec braku powołania podstawy określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. i niewskazania żadnego przepisu postępowania, który został naruszony przez Sąd pierwszej instancji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw (art. 184 p.p.s.a.).