Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. S. (Strona, Skarżąca, Skarżąca kasacyjnie) na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARIMR w W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) oddalił skargę.
Sąd I instancji wydał wyrok w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
W dniu [...] czerwca 2004 r. do Biura Powiatowego ARiMR w Z. z/s w Z. wpłynął wniosek J. S. (dalej "Strona", "Skarżąca") o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004 (płatność ONW). We wniosku Strona zadeklarowała działki rolne o łącznej powierzchni 44,58 ha. W dniu [...] grudnia 2004r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Z. z/s w Z., dalej "Kierownik Biura", wydał decyzję, mocą której przyznał stronie płatność ONW na kwotę 11769,12 zł (pow. 44,58 ha).
W dniu [...] kwietnia 2005 r. strona złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR wniosek o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2005 (płatność ONW). We wniosku Strona zadeklarowała działki rolne o łącznej powierzchni 44,58 ha. W dniu [...] lutego 2006r. Kierownik Biura wydał decyzję, mocą której przyznał stronie płatność ONW na kwotę 11988,24 zł (pow. 44,58 ha).
W dniu [...] maja 2006 r. Strona złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR wniosek o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2006 (płatność ONW). We wniosku Strona zadeklarowała działki rolne o łącznej powierzchni 4,73 ha i załączyła "Oświadczenie przejmującego działki rolne" G. P. o pow. 28,54 ha wraz z a/n rep. A nr [...]. W związku z powyższym podjęte zobowiązanie na pow. 44,58 ha zostało pomniejszone o przejętą powierzchnię i wyniosło 16,04 ha.
W dniu [...] lipca 2006 r. G. P. złożyła oświadczenie, że cofa wcześniejsze oświadczenie dotyczące woli przejęcia zobowiązań ONW od J. S. W dniu [...] stycznia 2007r. Kierownik Biura wydał decyzję, mocą której przyznał stronie płatność ONW na kwotę 1248,72 zł.
W dniu [...] maja 2007 r. strona złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR wniosek o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007 (płatność ONW) na pow. 4,59 ha. W dniu [...] maja 2008r. Kierownik Biura wydał decyzję, mocą której przyznał stronie płatność ONW na kwotę 1211,76 zł.
W związku z nie składaniem przez stronę w kolejnych latach wniosków o przyznanie płatności ONW Kierownik Biura wystosował wezwanie o niedotrzymaniu zobowiązań ONW.
W odpowiedzi pismem z [...] stycznia 2015r. strona wyjaśniła, że zapadło rozstrzygnięcie merytoryczne uniemożliwiające prowadzenie nowego postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu ONW, w związku z uchyleniem decyzji z [...] lipca 2010r. o ustaleniu kwot nienależnie pobranych płatności ONW i umorzeniem postępowania organu I instancji. Kierownik Biura decyzją z [...] stycznia 2015r. ustalił stronie nienależnie pobraną płatność ONW za lata 2004-2007 w wys. 11.003,52 zł.
Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor [...] Regionalnego Oddziału ARiMR w W. (dalej: Dyrektor Oddziału, organ odwoławczy lub II instancji), decyzją z [...] lipca 2015 r. nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie wydane przez organ I instancji.
Dyrektor Oddziału wskazał, że Strona pierwszą płatność z zakresu ONW otrzymała w dniu [...] lutego 2005 r. do powierzchni 44,58 ha, co oznacza, że pięcioletnie zobowiązanie rozpoczęło się z dniem wypłaty pierwszej płatności ONW i obejmowało działki rolne o powierzchni 44,58 ha. W związku ze skutecznym przejęciem zobowiązania ONW przez G. P. do działek rolnych o powierzchni 28,40 ha, zobowiązanie do prowadzenia działalności rolniczej strony uległo pomniejszeniu do 16,18 ha.
Jak wynika z dokumentacji zgromadzonej w sprawie w czasie trwania zobowiązania Strona zaniechała prowadzenia działalności rolniczej na obszarze objętym tym zobowiązaniem. Z przedstawionych w trakcie toczącego się postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności aktów notarialnych wynika, iż strona zbyła grunty objęte zobowiązaniem ONW.
Dyrektor Oddziału wskazał, że zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej, o którym mowa powyżej, stanowi samodzielną przesłankę zwrotu otrzymanych przez producenta rolnego płatności ONW. Oznacza to, sam fakt zaniechania prowadzenia działalności rolniczej na określonym obszarze powoduje, że po stronie producenta rolnego powstaje obowiązek zwrotu otrzymanej płatności, co w ocenie organu odwoławczego miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Dyrektor Oddziału zauważył, że złożone w dniu [...] lipca 2006 r. przez G. P. wycofanie "Oświadczenia przejmującego działki rolne" pozostaje bez znaczenia dla kwestii skuteczności przejęcia zobowiązań ONW dokonanego w dniu [...] maja 2006r. w oparciu o § 9 ust. 2a pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004r., Nr 73, poz. 657, z późn. zm.).
Odnosząc się twierdzeń Strony podniesionych w odwołaniu Dyrektor Oddziału wskazał, że decyzją z [...] listopada 2014r. uchylił w całości decyzję z [...] lipca 2010 r, wskazując na nieskuteczność wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia stronie kwoty nienależnie pobranych płatności. W związku z powyższym bezzasadne jest twierdzenie strony, iż Kierownik Biura ponownie orzekł w tej samej sprawie, skoro decyzja z [...] czerwca 2010 r. została uchylona.
Organ II instancji nie zgodził się z zarzutem Strony dotyczącym wadliwości podstaw prawnych decyzji, gdyż jak wyjaśnił w rozporządzeniu z 12 marca 2014 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2014 r., poz. 323), zawarto przepisy intertemporalne i możliwość stosowania przepisów rozporządzenia z 2009 r. uchylonych nowelizacją z marca 2014r.
Natomiast co do zarzutu Strony w zakresie przedawnienia, organ odwoławczy wskazał, że zwrot płatności uznanej za nienależną ulega przedawnieniu, jeżeli okres między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat. Okres ten ogranicza się do czterech lat, jeżeli beneficjent działał w dobrej wierze (art. 49 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 oraz 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004). Tymczasem w niniejszej sprawie wypłata płatności z tytułu ONW uznanych za nienależnie pobrane za rok 2004 nastąpiła w dniu [...] lutego 2005 r., za rok 2005 - w dniu [...] marca 2006 r., za rok 2006 - w dniu [...] lutego 2007 r., za rok 2007 - w dniu [...] czerwca 2008 r., natomiast zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z [...] stycznia 2015 r. zostało doręczone w dniu 20 stycznia 2015 r., tj. przed upływem dziesięciu lat od daty płatności.
Również decyzja nr [...] o ustaleniu stronie kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu ONW została doręczona pełnomocnikowi strony za potwierdzeniem odbioru w dniu 2 lutego 2015 r., a więc przed upływem dziesięciu lat od daty płatności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa w sposób powodujący konieczność jej uchylenia.
WSA uznać, iż postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją dotyczyło sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Należy zaznaczyć, iż decyzją z [...] listopada 2014 r., wydaną w następstwie wyroku WSA w Warszawie z 12 sierpnia 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 725/14 uchylającego postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, organ odwoławczy uchylił decyzję z [...] lipca 2010 r. i umorzył postępowanie organu I instancji, wskazując na nieskuteczność wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Powyższa decyzja nie została zaskarżona i uzyskała prymat ostateczności. Wskazał, iż tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna będzie istniała wtedy, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w nie zmienionym stanie faktycznym tej sprawy.
Zatem to charakter i zakres praw nabytych z decyzji lub ustanowionych nią obowiązków przesądza o tożsamości załatwienia sprawy. Mając powyższe na względzie nieuprawnione jest twierdzenie, iż Kierownik Biura Powiatowego ARiMR ponownie orzekł w tej samej sprawie, skoro decyzja z [...] lipca 2010 r. została uchylona z przyczyn wskazanych powyżej.
Za nietrafny Sąd I instancji uznał zarzut wadliwości podstaw prawnych zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, iż rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2014 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2014 r., poz. 323), w § 1 pkt 7 uchyliło § 9 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329, z późn. zm.).
Jednocześnie jednak w § 2 zawarto wskazanie, iż w przypadku zobowiązania podjętego na podstawie § 2 pkt 1 rozporządzenia, o którym mowa w § 1, w brzmieniu dotychczasowym, do przyznawania, wypłaty i zwrotu pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 lit a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r., w jego brzmieniu sprzed omawianej nowelizacji, płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit a rozporządzenia nr 73/2009, który podjął zobowiązanie, o którym mowa w art. 14 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz.
WE L 160 z 26.06.1999, str. 80, z późn. zm.: Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalnej rozdz. 3, t. 25, str. 391, z późn. zm.). Wskazane przepisy intertemporalne utrzymały zatem możliwość stosowania przepisów uchylonych nowelizacją z marca 2014 r. w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy.
Za niezasadny WSA uznał zarzut przedawnienia roszczenia o zwrot dopłat z art. 68 § 1 i art. 70 § 1 O.p. Wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie na dzień wydania zaskarżonej decyzji w sprawie ustalenia nienależnie pobranej kwoty istniały podstawy faktyczne do orzekania w tym zakresie. Termin "przedawnienia" zwrotu tych należności został wskazany w art. 49 ust. 4 i 5 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2419/2001 (w odniesieniu do płatności za rok 2004) oraz w art. 73 ust. 4 i 5 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 (w odniesieniu do płatności za lata 2005 - 2007) poprzez stwierdzenie, że "obowiązek zwrotu określony w ust. 1 nie ma zastosowania". Zwrot płatności uznanej za nienależną ulega zatem przedawnieniu, jeżeli okres między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat. Okres ten ogranicza się do czterech lat, jeżeli beneficjent działał w dobrej wierze.
Mając na uwadze, iż skarżąca nie kwestionuje prawidłowości ustaleń faktycznych w zakresie zaprzestania działalności rolniczej na działkach objętych zobowiązaniem wieloletnim stwierdził, że organ odwoławczy zasadnie wywiódł, iż w rozpoznawanej sprawie Skarżąca była świadoma zasad regulujących kwestię przyznania płatności ONW, jak również obowiązków na niej ciążących w związku z występowaniem o przedmiotowe płatności i dlatego nie można uznać, że działała ona w dobrej wierze. Dlatego w stosunku do pobranych i przypadających do zwrotu płatności ONW za lata 2004-2007 zastosowanie ma dziesięcioletni okres przedawnienia liczony od dnia wypłaty.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła Skarżąca zaskarżając go w całości i wniosła o jego uchylenie w całości oraz poprzedzających go decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w spr. [...] i decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Z. z/s w Z. z dnia [...] stycznia 2015 w spr. [...].
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:
- I. prawa materialnego tj.:
- 1. § 15 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspierania gospodarowania na obszarach i innych obszarach górskich w niekorzystnych warunkach gospodarowania. (Dz. U. Nr 40 poz. 329 z p. zm.) przez przyjęcie, iż można obciążyć Skarżącą zwrotem dopłat mimo skreślenia przepisu dającemu do tego podstawę.
- 2. art. 68 § 1 i art. 70 § 1 ordynacji podatkowej w związku z art. 29 ust 7 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2014 poz. 1438) przez nie uwzględnienie zarzutu przedawnienia możliwości wydania decyzji i ściągalności.
- II. Naruszenie przepisów postępowania, co miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przez nie uwzględnienie zarzutu rozstrzygnięcia w sprawie, która została rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. wniósł o jej oddalenie jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu administracji kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega, więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna – wobec nie dostrzeżenia przesłanek skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji – podlega rozpoznaniu w granicach sformułowanych zarzutów. Skarga ta - oparta na podstawie prawnej określonej w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. – nie zasługuje na uwzględnienie.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenie przepisów postępowania wskazać należy, że autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przez nieuwzględnienie zarzutu rozstrzygnięcia w sprawie, która została rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. Podkreślenia wymaga fakt, że tak postawiony zarzut jest formalnie wadliwym. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie mógł naruszyć przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. albowiem nie stosuje przepisów k.p.a. Prawidłowo sformułowany zarzut naruszenie prawa procesowego winien wskazać przepis Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który według autora skargi kasacyjnej został naruszony przez WSA i winien być powiązaniu z wyżej wskazanym przepisem kodeksu postępowania administracyjnego. Pomimo wskazanego braku skargi kasacyjnej, uwzględniając treści całej skargi kasacyjnej Sąd II instancji uznał jednak, że może dokonać oceny podniesionego zarzutu. Dopuszczalność takiego działania NSA jest konsekwencją treści uchwały z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 (ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 1).
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wywodzi, że bez najmniejszej wątpliwości istnieje pełna tożsamość w obu postępowaniach, co do stron przedmiotu sprawy, stanu prawnego i stanu faktycznego, a Sąd I instancji nie wyjaśnił na czym w tym konkretnym przypadku polega różnica pomiędzy postępowaniem umorzonym, a niniejsze postępowanie. Z powyższymi argumentami nie sposób się zgodzić. Należy przede wszystkim stwierdzić, że tożsamość przedmiotu i podmiotu sprawy ze sprawą prowadzoną przed organem wcześniej nie zawsze prowadzić będzie do uznania, że spełniona zostanie przesłanka wymieniona w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W świetle tego przepisu konieczność stwierdzenia nieważności decyzji zachodzi w sytuacji, w której decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Chodzi tutaj jednak nie o jakąkolwiek decyzję kończącą postępowanie w danej sprawie, a o wydanie decyzji załatwiającej sprawę co do istoty.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że decyzją z [...] listopada 2014 r., wydaną w następstwie wyroku WSA w Warszawie z 12 sierpnia 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 725/14 uchylającego postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, organ odwoławczy uchylił decyzję z [...] lipca 2010 r. i umorzył postępowanie organu I instancji, wskazując na nieskuteczność wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Powyższa decyzja nie została zaskarżona i uzyskała prymat ostateczności. Jednakże także decyzja ta nie rozstrzygnęła sprawy merytorycznie, co do istoty sprawy, jest rozstrzygnięciem proceduralnym wynikającym ze stwierdzenia błędu organ I instancji popełnionego przy wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. W takim przypadku należy zgodzić się z Sądem I instancji, że nieuprawnione jest twierdzenie, iż Kierownik Biura Powiatowego ARiMR ponownie orzekł w tej samej sprawie.
Przechodząc do rozpoznanie zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że zarzut "błędnej wykładni" lub "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego wymaga wykazania i wyjaśnienia, na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego, naruszenie którego zarzuca skarżący, przy jednoczesnym wykazaniu, jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, bądź jak powinien być on stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną dążąc do skutecznego podważenia zaskarżanego wyroku, powinien zachować więc dbałość o poprawne sformułowanie stawianych zarzutów oraz ich uzasadnienie. Przenosząc powyższe uwagi na rozpoznawaną sprawą stwierdzić należy, że zarzuty zawarty w pkt I.2. petitum skargi kasacyjnej wymogów tych nie spełnia. Autor skargi kasacyjnej zarzuca w nim Sądowi I instancji naruszenie art. 68 § 1 i art. 70 § 1 ordynacji podatkowej w związku z art. 29 ust 7 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2014 poz. 1438) przez nie uwzględnienie zarzutu przedawnienia możliwości wydania decyzji i ściągalności.
W uzasadnieniu zaś tego zarzutu wskazał, że WSA nie uznał przedawnienie możliwości wydania decyzji i ściągalności, obciążając Skarżącą kasacyjnie obowiązkiem zwrotu dopłat co było błędem. Jego zdaniem Sąd I instancji w uzasadnieniu nie odniósł się do istoty zarzut. Cytowane przepisy prawa unijnego o przedawnieniu są przepisami prawa materialnego, zaś podniesiony zarzut dotyczy przepisów proceduralnych, których to kwestii nie regulują cyt. przepisy unijne tj. rozp. Komisji (WE Nr 2419/2001 i nr 796/2004. Zatem odnoszą się.one do całkiem odrębnej materii. Tak sformułowany zarzut i jego uzasadnienie nie daje możliwości Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie oceny jego zasadności, gdyż autor skargi kasacyjnej nie wskazuje na czym polega naruszenie przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego wskazanych w tym zarzucie oraz jaka winna być prawidłowa wykładnia i zastosowanie tych przepisów.
Podkreślić należy, że wskazani przez autora skargi kasacyjnej, iż podniesione przez niego zarzut dotyczy przepisów proceduralnych stawiany w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego nie może przynieść oczekiwanych przez niego rezultatów. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego bowiem ugruntowany jest po pogląd, że w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego nie można kwestionować prawidłowości ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Ewentualnie może być ona skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna zarzutów takich nie zawiera.
Za niezasadny należy uznać także zarzut zawarty w pkt I.1. petitum skargi kasacyjnej. Jak prawidłowo wskazał Sąd I instancji, rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2014 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2014 r., poz. 323), w § 1 pkt 7 uchyliło § 9 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329, z późn. zm.).
W myśl § 2 w przypadku zobowiązania podjętego na podstawie § 2 pkt 1 rozporządzenia, o którym mowa w § 1, w brzmieniu dotychczasowym, do przyznawania, wypłaty i zwrotu pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 lit a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r., w jego brzmieniu sprzed omawianej nowelizacji, płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit a rozporządzenia nr 73/2009, który podjął zobowiązanie, o którym mowa w art. 14 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz.
WE L 160 z 26.06.1999, str. 80, z późn. zm.: Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalnej rozdz. 3, t. 25, str. 391, z późn. zm.). W świetle powyższych przepisów zgodzić należy się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że przepisy intertemporalne utrzymały możliwość stosowania przepisów uchylonych nowelizacją z marca 2014 r. w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy.
Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 z późn. zm.).