Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 21 marca 2012 r. oddalił skargę E. N. na decyzję dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.
Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco:
skarżąca nabyła wewnątrzwspólnotowo samochód marki BMW X5, od którego nie został zapłacony podatek akcyzowy. W związku z niezłożeniem przez skarżącą deklaracji uproszczonej, Naczelnik Urzędu Celnego w K. wszczął postępowanie podatkowe, w wyniku którego decyzją z dnia 3 marca 2011 r. stwierdził powstanie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w dniu sprowadzenia samochodu do kraju, tj. 29 grudnia 2008 r. oraz określił wysokość podatku na kwotę 24.783 złotych. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że w sprawie wobec treści art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 Nr 3 poz. 11 ze zm., dalej: ustaw o podatku akcyzowym z 2008 r.) zastosowanie miały przepisy ustawy o podatku akcyzowym z dnia 23 stycznia 2004 r. (Dz. U. Nr 29 poz. 257 ze zm., dalej ustawa o podatku akcyzowym z 2004 r.) oraz Ogólne reguły interpretacji Systemu Zharmonizowanego opublikowane w Obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006r w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (MP.
Nr 86 z 2006r, poz. 880). Wskazał również, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało, że sporny samochód został wyprodukowany na rynek niemiecki na podstawie europejskiej homologacji osobowej i w Polsce nie otrzymał homologacji ciężarowej. Potwierdzały to informacje zawarte w niemieckim dowodzie rejestracyjnym w punkcie K, który został wystawiony na skarżącą przed zakupem samochodu. W dniu 12 stycznia 2009 r. przeprowadzono badanie techniczne, w którym określono rodzaj samochodu jako ciężarowy oraz wskazano, że posiada 2 miejsca do siedzenia. W wyniku kolejnego badania technicznego z dnia 14 stycznia 2009 r. stwierdzono demontaż przegrody oddzielającej część osobową od towarowej i montaż tylnych foteli wraz z wyposażeniem. W związku, z czym zmieniono rodzaj samochodu z ciężarowego na osobowy z 5 miejscami do siedzenia. Stwierdzone badaniem zmiany, poprzedzone były czynnościami technicznymi wykonanymi na zlecenie skarżącej.
Zakres dokonanych zmian w pojeździe był w ocenie organu niewielki zaś zmiany wnętrza miały charakter odwracalny i nie naruszały konstrukcji samochodu. Samochód posiadał elementy wyposażenia wnętrza takie jak samochód osobowy. Demontaż przegrody i montaż siedzeń przywrócił mu pierwotny charakter samochodu osobowego. W momencie przywozu do kraju sporny samochód był wyposażony w miejsca kotwiczenia siedzeń, punkty mocowania pasów i dwa przednie siedzenia, spełniał zatem kryterium wyrobu niekompletnego posiadającego zasadnicze cechy wyrobu kompletnego. Organ ustalił na podstawie notowań Eurotax oraz treści Not wyjaśniających do pozycji 8703 i 8704, że samochód marki BMW X5 posiada nadwozie typu kombi, które jest charakterystyczne dla samochodów osobowych. Cechami charakterystycznymi budowy tego nadwozia są: przeszklone boczne okna i tylne drzwi, nadwozie 5 drzwiowe, wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Te cechy pojazdu uniemożliwiały jego klasyfikację do pozycji 8704 i przesądzały o jego klasyfikacji do pozycji 8703 jako samochodu zasadniczo przeznaczonego do przewozu osób.
Objętą skargą decyzją z dnia [...] września 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji podzielając klasyfikację samochodu do pozycji 8703. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że ogólny wygląd i ogół cech przedmiotowego pojazdu, świadczy o komfortowych walorach pojazdu (w wersji standardowej pojazd wyposażony jest w ABS, alufelgi, airbag 6 szt., el. podnoszone szyby, DBO układ wspomagania hamowania, dsc- system stabilizacji toru jazdy, lusterka boczne ogrzewane, napęd 4x4, przystosowanie do montażu fotelika dziecięcego, radio BMW Reverse, uchwyty na kubki -przód/tył, klimatyzacja automatyczna, wspomaganie układu kierowniczego, zamek centralny, zderzaki i lusterka w kolorze nadwozia), a tym samym wyczerpuje przesłankę, według której przedmiotowy samochód należało klasyfikować w pozycji CN 8703. Organ wskazał również, że przyjęcie, iż przed przywozem pojazdu do kraju podlegał on przeróbkom polegającym na usunięciu jednego rzędu siedzeń i zamontowaniu przegrody, nie wpływało na jego klasyfikacje jako samochodu osobowego. Przeróbki miały bowiem charakter tymczasowy i zostały bez poważniejszej ingerencji w konstrukcję pojazdu, cofnięte.
Sąd I instancji oddalając skargę na tę decyzję w pierwszej kolejności wskazał, że wobec faktu powstania zobowiązania podatkowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu BMW X5 z dniem 29 grudnia 2008 r. organ I instancji prawidłowo zastosowała w sprawie przepisy ustawy o podatku akcyzowym z 2004 r. Wynikało to z art. 154 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym 2008 r., stanowiącego, że jeżeli obowiązek podatkowy w akcyzie odnośnie wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych w rozumieniu ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, powstał przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i należna akcyza nie została do tego dnia zapłacona, stosuje się przepisy dotychczasowe. Błędnie natomiast organ odwoławczy powołał w podstawie prawej swojego rozstrzygnięcia przepisy ustawy o podatku akcyzowym z 2008 r., która weszła w życie z dniem 1 marca 2009 r. Uchybienie to nie miało w ocenie Sądu I instancji wpływu na wynik sprawy, gdyż organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, w którym, o powstaniu obowiązku podatkowego i jego wysokości, organ rozstrzygał na podstawie przepisów ustawy o podatku akcyzowym z 2004 r.
Przywołując treść przepisów ustawy o podatku akcyzowym z 2004 r. oraz pozycji 59 załącznika nr 1 do ustawy, a także załącznika do obwieszczenia w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej, Sąd I instancji wskazał, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy, w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym, decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji 8703 CN i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. W świetle ustaleń dotyczących spornego samochodu, jakie poczyniły organy, zasadnie w ocenie Sądu I instancji przyjęto, że w momencie przywozu do kraju przedmiotowy pojazd, pomimo przeróbek, posiadał cechy samochodu zasadniczo przeznaczonego do przewozu osób. Demontaż przegrody i montaż siedzeń przywróciły pojazdowi tylko jego pierwotny charakter samochodu osobowego.
Dokonane zmiany polegały jedynie na demontażu przegrody i montażu siedzeń, bez ingerencji w konstrukcję pojazdu. O nieznacznym charakterze zmian dokonanych w pojeździe świadczył również fakt, że za wykonaną pracę wystawiono fakturę na kwotę 70, 00 zł.
Sąd I instancji nie stwierdził naruszenia przez organy art. 120, art. 121 § 1, art.122, art. 125, art. 187 § 1, art. 191 i art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 lipca 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2102 r., poz. 749, dalej: ordynacja podatkowa) jak również nie uwzględnił zarzuty dotyczącego braku przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków uczestniczących w przemieszczaniu pojazdu do Polski, czy też dowodu z dokumentacji fotograficznej utrwalającej stan samochodu w chwili nabycia.
W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012. poz. 270, dalej: p.p.s.a.).
Skargą kasacyjną E. N. zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie:
przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne, nieadekwatne do stanu rzeczy w sprawie uzasadnienie wyroku, oraz poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy co także wpłynęło na nieprawidłowe uzasadnienie wyroku,
- - art. 113 § 1 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe rozpoznanie faktycznego stanu sprawy oraz zamknięcie rozprawy pomimo niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy;
- - art. 106 § 3 p.p.s.a. wobec nieprzeprowadzenia dowodów i w efekcie nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez nie uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w P., pomimo, że organ ten rozstrzygnął na podstawie niewłaściwej ustawy. Nie czyniąc tego Sąd I instancji sam naruszył przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niestwierdzenie naruszenia przez Dyrektora Izby Celnej w P. przepisu art. 122 i art. 194 § 1 ordynacji podatkowej i nie uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Nie czyniąc tego Sąd I instancji sam naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.;
- - prawa materialnego poprzez błędne uznanie, że w sprawie znajdują zastosowanie (i błędne zastosowanie) art. 80 § 1 ustawy o podatku akcyzowym z 2004 r.
Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.
Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.
Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419).
W analizowanej skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty dotyczące zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie, w ocenie kasatora, miało postać kwalifikowaną, tzn. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny po przeanalizowaniu zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia prawa procesowego, tj. zarzut naruszenia przez Sąd I instancji: art. 106 § 3 p.p.s.a. i art. 113 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. polegające na nie przeprowadzenia przez Sąd I instancji dowodów i w efekcie nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, nieprawidłowe rozpoznanie faktycznego stanu sprawy oraz zamknięcie rozprawy pomimo niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, nie uchylenie decyzji organu odwoławczego, pomimo że organ ten wydał rozstrzygnięcie na podstawie niewłaściwej ustawy oraz pomimo że Dyrektor Izby Skarbowej naruszył przepisy art. 122 oraz art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, uznał je za niezasadne. Art. 106 § 3 p.p.s.a. stanowi iż: "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużania postępowania w sprawie." Natomiast treść art. 113 § 1 p.p.s.a. brzmi następująco: "Przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną." W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji właśnie tak uczynił.
Po pierwsze wbrew twierdzeniom strony wnoszącej skargę kasacyjną Sąd I instancji nie miał w tej sprawie istotnych wątpliwości, na co wyraźnie wskazuje uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Nadto podkreślić należy, iż zasadniczo dopuszczenie nowego dowodu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu (por. wyrok NSA z 6.06.2008 r., sygn. akt I OSK 874/07, Legalis). Zaakcentować trzeba, że sąd administracyjny jest sądem prawa, a nie sądem faktu. Sąd ten nie ustala we własnym zakresie stanu faktycznego sprawy, a jedynie ocenia czy organy administracji ustaliły ten stan w zgodzie z prawem. Jak podkreśla się w doktrynie i judykaturze przez "dostateczne wyjaśnienie sprawy", o którym mowa w art. 113 § 1 p.p.s.a., rozumie się nie konieczność wyjaśnienia przez sąd stanu faktycznego sprawy istniejącego w rozpatrywanej sprawie, lecz stan zdolności sprawy do wydania wyroku, a zatem dokonania przez sąd oceny, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu czy też nie (por. wyrok NSA z dnia 19.06.2009 r., sygn. akt I FSK 388/08, Legalis).
Przepis ten ma charakter techniczny, a więc może zostać naruszony tylko wtedy, gdyby przewodniczący nie wydał zarządzenia o zamknięciu rozprawy w ogóle, bądź wtedy, gdyby podjął taką czynność procesową w sytuacji, gdy sąd nie uznał jeszcze sprawy za dostatecznie wyjaśnioną do rozstrzygnięcia. (por. wyrok NSA z 24.03.2009 r., sygn. akt I OSK 597/08, Legalis). W przedmiotowej sprawie żadne z tych uchybień po stronie Sądu I instancji nie miało miejsca.
Kolejne zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji gdy z zarzutów skargi i materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w ocenie kasatora, w sposób jednoznaczny wynikało, że skarga jest uzasadniona, a zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej powinna zostać uchylona z powodu naruszenia przez organy celne przepisów postępowania, tj.: art. 122, art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji w tej sprawie prawidłowo ocenił, iż organy wskazały na zgromadzony materiał dowodowy (oględziny, materiał fotograficzny, analiza dokumentów), z którego wynikało, że dla spornego samochodu właściwa jest klasyfikacja do pozycji 8703. Organy wskazały, że ogólny wygląd i ogół cech przedmiotowego pojazdu, świadczy o komfortowych walorach pojazdu (w wersji standardowej pojazd wyposażony jest w ABS, alufelgi, airbag 6 szt., el. podnoszone szyby, DBO układ wspomagania hamowania, dsc- system stabilizacji toru jazdy, lusterka boczne ogrzewane, napęd 4x4, przystosowanie do montażu fotelika dziecięcego, radio BMW Reverse, uchwyty na kubki -przód/tył, klimatyzacja automatyczna, wspomaganie układu kierowniczego, zamek centralny, zderzaki i lusterka w kolorze nadwozia), a tym samym wyczerpuje przesłankę, według której przedmiotowy samochód należało klasyfikować w pozycji CN 8703. Przedmiotowy samochód został wyprodukowany na rynek niemiecki na podstawie europejskiej homologacji osobowej i w Polsce nie otrzymał homologacji ciężarowej.
Potwierdzały to informacje zawarte w niemieckim dowodzie rejestracyjnym w punkcie K, który został wystawiony na skarżącą przed zakupem samochodu. Organ wskazał również, że przyjęcie, iż przed przywozem pojazdu do kraju podlegał on przeróbkom polegającym na usunięciu jednego rzędu siedzeń i zamontowaniu przegrody, nie wpływało na jego klasyfikacje jako samochodu osobowego. Przeróbki miały bowiem charakter tymczasowy i zostały bez poważniejszej ingerencji w konstrukcję pojazdu, cofnięte.
Organy obu instancji w tej sprawie nie naruszyły zasad ogólnych postępowania, tj. zasady prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.) i przepisów dotyczących postępowania dowodowego (art. 194 § 1 O.p.). Nadto jak słusznie wskazał Sąd I instancji w uzasadnieniu swojego wyroku: "wobec faktu powstania zobowiązania podatkowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu BMW X5 z dniem 29 grudnia 2008 r. organ I instancji prawidłowo zastosowała w sprawie przepisy ustawy o podatku akcyzowym z 2004 r. Wynikało to z art. 154 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym 2008 r., stanowiącego, że jeżeli obowiązek podatkowy w akcyzie odnośnie wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych w rozumieniu ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, powstał przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i należna akcyza nie została do tego dnia zapłacona, stosuje się przepisy dotychczasowe. Błędnie natomiast organ odwoławczy powołał w podstawie prawej swojego rozstrzygnięcia przepisy ustawy o podatku akcyzowym z 2008 r., która weszła w życie z dniem 1 marca 2009 r." (s. 7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA).
Uchybienie to, co słusznie podkreślił Sąd I instancji nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, w którym, o powstaniu obowiązku podatkowego i jego wysokości, organ rozstrzygał na podstawie przepisów ustawy o podatku akcyzowym z 2004 r. Skoro tak, to nie można zasadnie zarzucić Sądowi I instancji naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) poprzez ich niezastosowanie.
Nie można podzielić, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, także zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ zaskarżony wyrok zawiera wszystkie wymagane tym przepisem elementy, a zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego przez Sąd I instancji w tej sprawie został już jak wskazano wyżej oddalony jako niezasadny.
Przechodząc do analizy zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, pomieszczonego w skardze kasacyjnej, tj. zarzutu błędnego uznania, iż w sprawie ma zastosowanie art. 80 § 1 ustawy z 2004 r. o podatku akcyzowym, Naczelny Sąd Administracyjny go nie podzielił. Skarżący kasacyjnie nie zdołał skutecznie podważyć ustalonego przez organy administracji i zaakceptowanego przez Sąd I instancji stanu faktycznego w sprawie, co w konsekwencji prowadzi do uznania, iż organy zasadnie zastosowały art. 80 § 1 ustawy z 2004 r. o podatku akcyzowym, który stanowi, iż: ""Akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym."
| Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wbrew zarzutom skargi – organ w zaskarżonej decyzji dokonał ustaleń faktycznych, |
|pozwalających na przyjęcie, iż pojazd nabyty wewnątrzspólnotowo przez skarżącego był samochodem osobowym klasyfikowanym do pozycji 8703|
|CN, obejmującej "samochody i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702)". |
|Skoro sporny pojazd był wyprodukowany i używany jako samochód osobowy, a później dokonano krótkotrwałych przeróbek, które potencjalnie |
|pozwalały na przewożenie samochodem towarów, to okoliczność ta nie może powodować, że zasadnicze (główne, przeważające) przeznaczenie |
|pojazdu uległo zmianie. Przy takim bowiem rozumowaniu mogłoby dochodzić do przerabiania pojazdów na czas kilku godzin, potrzebnych do |
|przekroczenia granicy RP, a następnie pojazd byłby ponownie przerabiany na osobowy. |
|Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a. |