Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 lutego 2005 r. sygn. akt SA/Sz 1619/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi Włodzimierza Kruka na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia 9 lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego oddalił skargę.
0rzeczenie swoje Sąd pierwszej instancji oparł na następujących ustaleniach faktycznych, dokonanych w postępowaniu administracyjnym.
Decyzją nr PU 120950/000017 z dnia 13 czerwca 2000 r. udzielono Spółce z o.o. "[...]" z siedzibą w Sopocie pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń, polegającego na przetwarzaniu importowanego mrożonego sandacza całego. Proces uszlachetniania czynnego miał się odbywać w m. Czarnkowie [...], 78-552 Kluczewo, gdzie zgodnie ze złożonym wnioskiem bezpośrednio uszlachetniania miało dokonywać Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe [...] – A.M., W. K..
W dniu 13 czerwca 2000 r. według dokumentu SAD nr [...], działająca - z upoważnienia "[...]" Spółki z o.o. w Sopocie - Agencja Celna [...] ze Szczecina zgłosiła do procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń mrożonego sandacza całego w ilości 19.500 kg, importowanego z Rosji. Do zgłoszenia celnego dołączono m.in. pozwolenie nr [...] i fakturę pro forma nr 8 z dnia 31 maja 2000 r. Zgłoszenie celne zostało przyjęte i organ celny obejmując towar wnioskowaną procedurą celną, wyznaczył termin powrotnego wywozu produktów kompensacyjnych na dzień 12 grudnia 2000 r., a następnie przedłużył go do dnia 12 maja 2001 r.
Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2001 r., po rozpoznaniu wniosku Sp. z o.o. "[...]", Dyrektor Urzędu Celnego w Szczecinie wszczął z urzędu postępowanie w sprawie uregulowania statusu celnego przedmiotowego towaru.
Postanowieniem z dnia 16 marca 2001 r. Dyrektor Urzędu Celnego w Szczecinie postanowił o rozszerzeniu, wszczętego w tej sprawie postępowania celnego, w zakresie uregulowania sytuacji przedmiotowego towaru.
Kolejnymi postanowieniami z dnia 2 października 2001 r. organ celny pierwszej instancji odmówił m.in. przeprowadzenia dowodu z wyciągów bankowych z konta dewizowego PPH "[...]" s.c. w Czarnkowie [...] - W. K. i A. M., pouczając strony, że na to postanowienie nie służy zażalenie i że może być ono zaskarżone w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie.
Decyzją z dnia 4 października 2002 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w Kołobrzegu stwierdził, że towar objęty procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń, według dokumentu SAD [...] z dnia 13 czerwca 2000 r., został usunięty spod dozoru celnego, i określił powstały w dniu 12 stycznia 2001 r. dług celny na kwotę 6.393,50 zł. 0dwołania od decyzji organu celnego pierwszej instancji wniosły PPH "[...]" s.c. oraz "[...]" Spółka z o.o.
W odwołaniu PPH "[...]" s.c. podniesiono, że przedmiotowy towar do niej nie dotarł oraz że samochód nr [...] z Ukrainy, po odprawie celnej w dniu 13 czerwca 2000 r. tego samego dnia dotarł do Środy Wielkopolskiej i tam złożył towar w magazynie ZPOW [...] 0znaczało to, że nie było podstaw do postawienia PPH "[...]. zarzutu naruszenia przepisów prawa celnego. Firma wyjaśniła ponadto, że Sp. z o.o. "[...]" posłużyła się nieprawdziwą decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia 14 czerwca 2000 r. stwierdzającą złożenie w Czarnkowie importowanego surowca rybnego przez wymienioną Spółkę, a ponadto, że na dołączonym przez nią dokumencie CMR nr [...] znajduje się "pieczątka odbiorcy – firmy "[...]".
Sp. z o.o. "[...]" w swoim odwołaniu zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 120-121 0rdynacji podatkowej w związku z art. 3 § 1 pkt 2 i 3, art. 211, art. 221 i art. 242 § 3 Kodeksu celnego podnosząc, że decyzja wymierzająca dług celny nie musi być kierowana do wszystkich osób wymienionych w art. 211 § 3 Kodeksu celnego, ponieważ odpowiedzialność z art. 211 § 3 pkt 4 Kodeksu celnego ma charakter gwarancyjny i ma zapobiegać sytuacjom, gdy ryzyko utraty towaru, za który nie uiszczono należności celnych musiałoby ponosić państwo. 0soba wskazana w tym ostatnim przepisie ponosi odpowiedzialność jedynie, gdy nie ma pozostałych osób wymienionych a wrt. 211 § 3 pkt 1 – 3 Kodeksu celnego.
Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie decyzją nr 12-RPC-454-7/2033/MŁ z dnia 9 lipca 2003 r., po rozpoznaniu odwołań, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podzielając stanowisko organu celnego pierwszej instancji.
0rgan odwoławczy odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów podniesionych przez Sp. z o.o. "[...]" stwierdził, że kwestia solidarnej odpowiedzialności dłużników za dług celny powstały z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego (art. 211 Kodeksu celnego) została uregulowana w art. 221 tej ustawy. 0sobą zobowiązaną do wykonania obowiązków wynikających ze stosowania procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń jest podmiot, który uzyskał pozwolenie na korzystanie z tej procedury (art. 90 § 1 Kodeksu celnego), a w tej sprawie pozwolenie takie udzielono, Spółce z o.o. "[...]" na jej wniosek. Konsekwencją usunięcia towaru spod dozoru celnego było więc obciążenie Spółki solidarną odpowiedzialnością z tytułu długu celnego (art. 211 § 3 pkt 4 Kodeksu celnego).
0dnośnie zarzutów PPH "[...] s.c. organ odwoławczy stwierdził, że w jej przypadku podstawa odpowiedzialności za powstały dług celny wynika z art. 211 § 3 pkt 2 Kodeksu celnego, który stanowi, że dłużnikiem jest osoba, która uczestniczyła w usunięciu towaru i która wiedziała, lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć, że towar został usunięty spod dozoru celnego. 0rgan odwoławczy wyjaśnił nadto, że przez "należytą staranność" należy rozumieć staranność "ogólnie wymaganą" w stosunkach danego rodzaju, przy uwzględnieniu zawodowego charakteru działalności gospodarczej prowadzonej przez osobę, od której oczekuje się profesjonalizmu w działaniu, opartego o rzetelną wiedzę na temat zasad jej wykonywania. PPH "[...]" s.c. nie dochowała należytej staranności przewidzianej cyt. wyżej przepisem.
W wyniku kontroli przeprowadzonej w siedzibie PPH "[...]" funkcjonariusze celni stwierdzili, iż w jej magazynie brak jest towarów objętych procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń. To ustalenie spowodowało wszczęcie z urzędu postępowania w dniu 23 stycznia 2001 r., w toku którego przeprowadzono szereg działań mających na celu wyjaśnienie okoliczności sprawy.
Dokonując oceny zebranego materiału dowodowego organ odwoławczy przyjął, że zeznania właścicieli PPH "[...]" i jej pracowników, a nadto przedstawicieli Sp. z o.o. "[...]", jak i składane przez obie strony dokumenty, nie pozwalały na wyciągnięcie spójnych wniosków co do zasad i faktycznego gospodarowania towarami oraz produktami kompensacyjnymi. Spółka z o.o. "[...]" twierdzi bowiem, że towar usunięty spod dozoru celnego został wprowadzony do magazynu PPH "[...]" s.c., a następnie wyprowadzony bez ich zgody. PPH "[...]" twierdzi natomiast, że sporny towar nie dotarł do Firmy.
Niezgodności w oświadczeniach odwołujących się stron a także nieprzedstawienie przez PPH "[...]" dokumentacji przychodowej i rozchodowej towarów z jej magazynu, spowodowały, że funkcjonariusze celni przeprowadzili w dniach 18-20 i 25-27 lipca 2001 r. czynności kontrolne w siedzibie tej Firmy. 0cena wyników tej kontroli doprowadziła do stwierdzenia, że PPH "[...]" nie prowadzi gospodarki magazynowej, która pozwoliłaby na jednoznaczne określenie, w jakim dniu i jaką ilość filetów z sandacza wprowadzono lub wyprowadzono z jej magazynu. Uzasadniało to przyjęcie, że PPH "[...]" s.c. z powodu niedbalstwa doprowadziła do sytuacji, w której organ celny został pozbawiony możliwości kontroli czynności przez nią dokonywanych, a w szczególności zweryfikowania jej zarzutu, w oparciu o dokumentację magazynową, że towar, wprowadzony do kraju w dniu 13 czerwca 2000 r. na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...], nie został do do niej dostarczony.
Z tych powodów organ odwoławczy uznał za wiarygodne następujące dokumenty dołączone do odprawy celnej:
- - przedmiotowy dokument SAD i Deklarację Wartości Celnej, w których jako warunek dostawy wpisano miejscowość "Czarnkowie" i symbol CPT, który - według obowiązującego w dacie dostawy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych – Dz. U. Nr 104, poz. 1193) – oznacza symbol warunków dostawy według INCOTERMS 90, tj. "przewoźne opłacone do.." oznaczonego miejsca przeznaczenia,
- - fakturę pro forma nr 8 z dnia 31 maja 2000 r., w której jako miejsce rozładunku wskazano Czarnkowo [...]
- - Świadectwo Zdrowia nr [...] zawierające decyzję Granicznego Lekarza Weterynarii w Kukurykach z dnia 11 czerwca 2000 r. wskazujące jako miejsce, do którego towar jest wysyłany, Firmę "[...]". 0rgan odniósł się ponadto do zarzutu strony, dotyczącego nieprawdziwości dotyczącej decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii nr [...] z dnia 14 czerwca 2000 r., i wyjaśnił, że przedstawiony przez stronę na potwierdzenie tego zarzutu dokument w formie kserokopii dokumentu PZ wystawionego przez chłodnię składową ZPOW "[...]" nie potwierdza w żadnym razie, aby towar tam wprowadzony był tym, którego dotyczy spór w tej sprawie. Dokument ten potwierdza jedynie, że chłodnia przyjęła od firmy [...] 579 szt sandacza całego. 0rgan podkreślił ponadto, że Dział Powtórnej Kontroli Celnej otrzymał pismo Powiatowego Lekarza Weterynarii w Świdwinie z dnia 3 grudnia 2001 r. wyjaśniające tryb postępowania w przypadku towaru sprowadzanego z zagranicy. Do pisma załączono kopie dokumentów, potwierdzonych za zgodność z oryginałem, związanych z importem towarów m.in. Sp. z o.o. "[...]", w tym decyzję z dnia 14 czerwca 2000 r., w której jako datę i miejsce rozładunku 19.500 kg sandacza mrożonego podano "14.06.2000 r. – Czarnkowie".
W. K. na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego 0środek Zamiejscowy w Szczecinie.
0ddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał ją za nieuzasadnioną podnosząc, że nie zachodzą podstawy do stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja nie odpowiada przepisom prawa.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że Kodeks celny w art. 121 dopuszcza możliwość objęcia towarów procedurą celną uszlachetniania czynnego, a więc takim sposobem postępowania, które pozwala na poddanie na polskim obszarze celnym jednemu lub większej liczbie procesów uszlachetniania towarów niekrajowych, przeznaczonych do powrotnego wywozu poza polski obszar celny w postaci produktów kompensacyjnych, bez obciążania tych towarów cłem lub stosowania wobec nich środków polityki handlowej (procedura uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń) lub poddania tym procesom towarów dopuszczonych do obrotu ze zwrotem lub umorzeniem cła należnego do zapłacenia za takie towary, jeżeli zostaną one wywiezione poza polski obszar celny w postaci produktów kompensacyjnych (procedura uszlachetniania czynnego w systemie ceł zwrotnych). Procesy uszlachetniania obejmują m.in. przetwarzanie towarów, zaś produktami kompensacyjnymi (przeznaczonymi do powrotnego wywozu poza polski obszar celny) są w tej procedurze wszelkie produkty powstałe w wyniku procesów uszlachetniania, także resztki i odpady.
W myśl art. 123 Kodeksu celnego, pozwolenie na uszlachetnianie czynne może być wydane na wniosek osoby, która dokonuje procesu uszlachetniania (sama np. przetwarza towary) lub na wniosek osoby, która proces ten jedynie organizuje. Udzielając pozwolenia organ celny wyznacza termin, w którym produkty kompensacyjne (powstałe np. w wyniku przetworzenia towarów) powinny zostać wywiezione lub powrotnie wywiezione, bądź otrzymać inne przeznaczenie celne, przy czym termin ten wyznaczany jest przy uwzględnieniu czasu niezbędnego na przeprowadzenie czynności związanych z uszlachetnianiem i zbytem produktów kompensacyjnych. Termin biegnie od dnia, w którym towary niekrajowe zostały objęte procedurą uszlachetniania czynnego (art.125 Kodeksu celnego). Procedura uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń charakteryzuje się tym, iż towary poddane tej procedurze nie są obciążone cłem. 0znacza to, że ich wprowadzenie na polski obszar celny nie jest związane z powstaniem długu celnego, a więc z powstaniem z mocy prawa zobowiązania do uiszczenia należności celnych przywozowych.
Dług celny, stosownie do art. 211 § 1 Kodeksu celnego, powstaje w przywozie dopiero w wypadku usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, a momentem jego powstania jest chwila usunięcia towaru. Dłużnikami zaś są osoby, które usunęły towar spod dozoru celnego lub osoby które uczestniczyły w usunięciu towaru i które wiedziały lub przy zachowaniu należytej staranności mogły dowiedzieć się, że towar został usunięty spod tego dozoru (art. 211 § 2 i § 3 pkt 1 i 2 Kodeksu celnego). W wypadku określonym w art. 211 § 3 cyt. ustawy, gdy do tego samego długu celnego występuje kilku dłużników, to są oni solidarnie zobowiązani do zapłaty kwoty wynikającej z długu celnego (art. 221 kodeksu celnego).
W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, okolicznością faktyczną i niesporną jest, że Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowe "[...] s.c. z siedzibą w Czarnkowie, której wspólnikiem był skarżący W. K., w pozwoleniu na uszlachetnianie czynne w systemie zawieszeń, wydanym dla "[...]" Spółki z o.o. z siedzibą w Sopocie, wskazane zostało jako bezpośredni wykonawca procesu uszlachetniania (przetwarzania). Ponadto w zgłoszeniu celnym i dokumentach załączonych do zgłoszenia – jako odbiorca towaru.
Występujący w tej sprawie spór o odpowiedzialność PPH "[...]", za dług celny powstały w wyniku usunięcia spod dozoru celnego towaru objętego omawianą procedurą, sprowadza się w istocie do sporu o prawidłowość ustalenia uczestnictwa tejże Firmy w usunięciu towaru spod dozoru, a to wobec twierdzenia strony skarżącej, iż towar objęty zgłoszeniem celnym nie został do niej dostarczony. Sąd podzielił trafność stanowiska organu odwoławczego, że u podstaw ustalenia odpowiedzialności Firmy "[...]" za dług celny, w wyniku niewątpliwego usunięcia towaru spod dozoru celnego, legła ocena zgromadzonych w sprawie dowodów, wymienionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazujących na nią, jako odbiorcę towaru. Zdaniem Sądu dokonanej przez organ celny ocenie nie można zarzucić naruszenia art. 191 0rdynacji podatkowej, który określa zasadę swobodnej oceny dowodów. Nie uchybia ona bowiem ani wskazaniom wiedzy, ani życiowemu doświadczeniu, jest oceną w pełni uprawnioną w szczególności w sytuacji, gdy zajmując się profesjonalnie, na zlecenie innego podmiotu, przetwarzaniem ryb w ramach procedury celnej uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń, Firma "[...]" nie dochowała nieodzownej staranności w dokumentowaniu podejmowanych przez siebie czynności z tym związanych, co wykazała przeprowadzona kontrola.
Sąd pierwszej instancji nie uznał trafności zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, w stopniu wystarczającym dla oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia, fakty które organ celny uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę oraz przyczyny, dla których innym dowodom (w szczególności naprowadzanym przez skarżącego) odmówił wiarygodności. Za niezasadny uznał Sąd zarzut skargi niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w wyniku zaniechania przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę, zwłaszcza w zakresie wyciągów bankowych, dokumentacji dotyczącej sprzedaży ryb, zakupu towarów, płatności za te czynności oraz dokumentacji dotyczącej odpadów z ryb).
W ocenie Sądu przeprowadzenie tych czynności nie mogło przyczynić się do ustalenia, że usunięcie spod dozoru przedmiotowego towaru objętego procedurą uszlachetniania czynnego odbyło się bez świadomego uczestnictwa Firmy "[...]".
Następcy prawni zmarłego W. K. złożyli skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której wnosili o zmianę wyroku Sądu pierwszej instancji i zmianę decyzji Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia 9 lipca 2003 r. przez stwierdzenie braku długu celnego oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia:
- 1. art. 211 § 3 pkt 2 Kodeksu celnego poprzez stwierdzenie, że strona ponosi odpowiedzialność za dług celny, gdy w rzeczywistości brak przesłanek do uznania odpowiedzialności skarżącego,
- 2. art. 244 pkt 1 Kodeksu celnego oraz art. 258 § 1 pkt 1 0rdynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego poprzez brak stwierdzenia wygaśnięcia długu celnego i bezprzedmiotowości postępowania wobec uregulowania przedmiotowego długu celnego przez Zakład Ubezpieczeń i Reasekuracji "[...],
- 3. art. 233 Kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 106 § 5 i art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zbyt dowolną ocenę dowodów i nieuwzględnienie podczas orzekania całokształtu zebranego materiału dowodowego, w szczególności poprzez nieuwzględnienie zapłacenia przedmiotowego długu celnego przez Zakład Ubezpieczeń i Reasekuracji "[...]" oraz przez uznanie, iż dokonana przez organy celne ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie narusza zasady z art. 191 0rdynacji podatkowej, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy przeczy temu.
Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej odrzucenie lub z ostrożności procesowej o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że w myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ze względu na przyjęty model orzekania przez NSA ustawodawca stawia wysokie wymagania skardze kasacyjnej, która powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego, m.in. wskazywać podstawy kasacyjne przez powołanie konkretnych przepisów prawa, którym – według strony skarżącej – uchybił sąd, określenie sposobu ich naruszenia, uzasadnienie tych podstaw, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazać dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 176 i art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
Stosownie bowiem do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, zaś z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania (§ 2 art. 183 p.p.s.a.). 0znacza to, że w zakresie kontroli orzeczenia sądu pierwszej instancji przesądza wola wnoszącego skargę kasacyjną, a kontrola kasacyjna dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny obejmuje stosowanie prawa procesowego i materialnego przez wojewódzki sąd administracyjny.
Ustawodawca, mając na względzie ochronę strony przed ryzykiem niewłaściwego, nieprecyzyjnego sformułowania zarzutów skargi, uniemożliwiającego jej rozpoznanie, wprowadził tzw. przymus adwokacko-radcowski (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.).
Skarga kasacyjna wniesiona w rozpoznawanej sprawie, sporządzona przez radcę prawnego, nie odpowiada w pełni wymaganiom określonym w art. 176 p.p.s.a., przede wszystkim w zakresie, w jakim dotyczy sformułowania podstaw skargi kasacyjnej przewidzianych w art. 174 p.p.s.a. Nie wskazano bowiem jasno i wyraźnie naruszonych, zdaniem strony skarżącej, przepisów prawa procesowego, jak i sposobu tego naruszenia. Dopiero na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej można ustalić treść zarzutu naruszenia praw procesowego.
W zakresie zarzutu naruszenia przepisów procesowych skarżąca zarzuca sanowanie przez Sąd pierwszej instancji uchybień proceduralnych (art. 120, art. 180, art. 187 i art. 191 0rdynacji podatkowej), jakich w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy dopuściły się organy celne w postępowaniu administracyjnym.
W tej sprawie skarżąca wskazała na istotę naruszenia prawa przez Sąd orzekający kasacyjnie. Sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej z punktu widzenia jej zgodności z prawem. Naruszenie prawa przez sąd administracyjny sprowadza się zatem do tolerowania (sanowania) naruszeń prawa przez organy administracji publicznej. Można więc przyjąć, że sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa procesowego ma dostatecznie określone granice, jako że wymieniono przepisy prawne, których naruszenie, zdaniem skarżącej, Sąd pierwszej instancji sanował.
Przystępując do merytorycznego rozpoznania sprawy w pierwszej kolejności należy rozważyć zarzut naruszenia przepisów procesowych, sprowadzających się do wadliwego ustalenia stanu faktycznego i w konsekwencji naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, co zdaniem kasacji, miało istotny wpływ na obciążenie strony skarżącej odpowiedzialnością z art. 211 § 3 pkt 2 Kodeksu celnego.
Prawidłowość zastosowania prawa materialnego może bowiem być rozważana dopiero wówczas, gdy kasacji nie oparto na drugiej podstawie lub dopiero wtedy, gdy okazała się ona nieusprawiedliwiona (art. 184 i art. 188 p.p.s.a.).
W aktach sprawy znajduje się decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w Świdwinie nr 4312/32/2000 stwierdzająca przeprowadzenie w dniu 14 czerwca 2000 r. (a więc po dniu odprawy celnej) w Czarnkowie kontroli zdrowotnej sandacza mrożonego o wadze 19.500 kg, importowanego z Rosji przez "[...]" w Sopocie, wskazująca nadto, że środkiem transportu był samochód chłodnia nr [...] AA i że towar, jako posiadający właściwą jakość zdrowotną został bez zastrzeżeń dopuszczony do obrotu. Dowód ten, ma szczególną moc dowodową dokumentu urzędowego, sporządzony bowiem został w formie określonej przepisami prawa i przez powołany do tego organ władzy publicznej, a to oznacza, że stanowi on dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Domniemanie prawdziwości przysługujące dokumentowi urzędowemu można obalić przeprowadzając dowód przeciwko temu dokumentowi. Dopóki taki dowód nie zostanie przeprowadzony, dokumentowi urzędowemu przysługuje moc dowodu zupełnego (por. Kodeks postępowania administracyjnego, komentarz, Z. Janowicz, PWN, Warszawa-Poznań 1987, str. 183).
0mawiana decyzja zawiera pouczenie o prawie do odwołania i jako adresata wskazuje "[...] w Czarnkowie. Skarżąca nie wykazała, że z takiego prawem przewidzianego środka zaskarżenia skorzystała. 0znacza to, że nie wykazała, iż przeprowadziła dowód przeciwko dokumentowi urzędowemu dołączonemu do akt sprawy. Powoływanie się w tej mierze przez skarżącą na nieuwierzytelnioną kserokopię listu CMR nie znajduje podstaw prawnych.
Sąd pierwszej instancji zasadnie podzielił w omawianym zakresie trafność stanowiska organów celnych. 0cena decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii została dokonana z uwzględnieniem art.194 0rdynacji podatkowej i na podstawie prawidłowo zebranego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Brak jest zatem podstaw do uznania za uprawniony zarzut kasacji dotyczący sanowania przez Sąd naruszenia przepisów 0rdynacji podatkowej, a w konsekwencji naruszenia przepisów procesowych w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe rozważania czynią niezasadnymi pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, dotyczące nieprzeprowadzenia dowodu z dokumentów bankowych dołączonych w kopiach do skargi. Skarżąca nie wykazała, iż dokumenty te mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia okoliczności usunięcia spod dozoru celnego przedmiotowego sandacza mrożonego objętego procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń i że w konsekwencji miałyby istotny wpływ na kwestię odpowiedzialności strony z tytułu długu celnego.
Podkreślić w tym miejscu należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego został utrwalony pogląd, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie dokonuje się ponownego ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz jedynie ocenia, czy organy administracji publicznej ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym i następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, odpowiadające poczynionym ustaleniom (por. wyrok NSA-0Z we Wrocławiu z dnia 14 lutego 1984 r., sygn. akt SA/Wr 765/83, ONSA 1984, nr 1, poz. 14).
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przez Sąd przepisów prawa materialnego tj. art. 211 § 3 pkt 2 Kodeksu celnego. Skarżąca uzasadniając ten zarzut podnosi, że do uznania odpowiedzialności z art. 211 § 3 pkt 2 Kodeksu celnego wymagane jest wystąpienie łącznie dwóch przesłanek, tj. uczestniczenie osoby w usunięciu towaru spod dozoru celnego oraz jej wiedza, że przy zachowaniu należytej staranności mogła dowiedzieć się, że towar został usunięty spod dozoru celnego. Podstawą objęcia odpowiedzialnością strony, w świetle zaskarżonej decyzji, jest wyłącznie "brak należytej staranności". Nie występuje natomiast druga przesłanka "uczestniczenie w usunięciu towaru". Zarzut ten, jak wynika z argumentów uzasadnienia kasacji, skarżąca łączy z uchybieniami w zakresie stanu faktycznego. Skoro, jak wywiedziono to wyżej, zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów procesowych nie ma usprawiedliwionych podstaw, to przy ocenie zarzutów naruszenia prawa materialnego wiążący jest stan faktyczny przyjęty przez Sąd.
Stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał za prawidłowe ustalenie organu celnego, iż w świetle zgromadzonych dowodów, szczegółowo wymienionych w zaskarżonej decyzji i potwierdzających dotarcie importowanego towaru do PPH "[...]" s.c. w Czarnkowie, jej udział w usunięciu towaru spod dozoru celnego jest uzasadniony. 0znacza to, że zostały spełnione łącznie obie przesłanki z art. 211 § 3 pkt 2 Kodeksu celnego dla stwierdzenia odpowiedzialności skarżącej z tytułu określonego w decyzjach organów długu celnego.
Nie znajduje również uzasadnienia prawnego zarzut kasacji dotyczący naruszenia przez Sąd art. 244 pkt 1 Kodeksu celnego oraz art. 258 § 1 pkt 1 0rdynacji podatkowej z powodu nieuwzględnienia faktu wygaśnięcia długu celnego. Przepis art. 244 pkt 1 Kodeksu celnego stanowi, że dług celny wygasa przez uiszczenie należności. Z kolei art. 258 § 1 pkt 1 0rdynacji podatkowej, który ma zastosowanie w postępowaniu celnym zgodnie z art. 262 Kodeksu celnego, postanawia, że organ podatkowy (celny), który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli stała się bezprzedmiotowa. Wygaśnięcie to organ stwierdza w drodze decyzji (art. 258 § 2 0rdynacji podatkowej).
Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie dotyczyła natomiast wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, z dnia 16 lutego 2005 r. sygn. akt SA/Sz 1619/03, mocą którego oddalona została skarga na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia 9 lipca 2003 r. w przedmiocie określenia długu celnego, a nie jego wygaśnięcia.
Z podanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego na podstawie art. 183 § 1 i art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.