Uzasadnienie
Wyrokiem z 15 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Bk 161/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargę P. sp. z o. o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z 16 lutego 2023 r. w przedmiocie zmiany klasyfikacji taryfowej towaru określonego w zgłoszeniu celnym oraz odmowy zwolnienia towaru do wnioskowanej procedury dopuszczenia do obrotu.
W skardze kasacyjnej wniesionej od tego wyroku spółka zaskarżyła go w całości, opierając zarzuty na drugiej podstawie. Dotyczyły one naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 145 § 2 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organ przepisów prawa procesowego, to jest po pierwsze: art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651) – zwanej dalej "o.p." w związku z art. 73 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2023 r., poz. 1590) w związku z regułą 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, polegającą na oparciu rozstrzygnięcia o zmianie kwalifikacji celnej towarów wyłącznie na brzmieniu kodów HS a nie na zebranym materiale dowodowym w postaci faktury, paszportu produktu, not wyjaśniających do kodów CN, co doprowadziło – zdaniem skarżącej spółki – do błędnej zmiany kodu importowanych szklarni do kodu 7308 90 98 objętego zakazem importu, a po drugie: art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. w związku z art. 73 Prawa celnego poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego polegającego na braku badania, czy importowany towar jest budynkiem prefabrykowanym, w wyniku czego błędnie – w ocenie strony skarżącej – zmieniono kwalifikację celną towaru określonego jako elementy szklarniowe i odmówiono dopuszczenia towaru do obrotu.
Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna okazała się nieuzasadniona, dlatego że rozpoznanie zarzutów skargi kasacyjnej nie doprowadziło do podważenia wyrażonej w zaskarżonym wyroku oceny o legalności zaskarżonej decyzji organu.
W niniejszej sprawie przedmiot sporu stanowiła klasyfikacja taryfowa importowanego przez spółkę towaru, zadeklarowanego w zgłoszeniu celnym jako pozostałe budynki prefabrykowane – szklarnie i zaliczonego do kodu TARIC 9406 90 31 00, a zaklasyfikowanego w zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji decyzji jako pozostałe z pozostałych konstrukcje (z wyłączeniem budynków prefabrykowanych objętych pozycją 9406) i części konstrukcji (na przykład mosty i części mostów, wrota śluz, wieże, maszty kratowe, dachy, szkielety konstrukcji dachów, drzwi i kona oraz ramy do nich, progi drzwiowe, okiennice, balustrady, filary i kolumny), z żeliwa lub stali; płyty, pręty, kątowniki, kształtowniki, profile, rury i tym podobne, przygotowane do stosowania w konstrukcjach z żeliwa lub stali.
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji kontrola legalności decyzji organu, dokonującej powyższej zmiany klasyfikacji taryfowej nie budzi zastrzeżeń. Powołane przez skarżącą spółkę przepisy Ordynacji podatkowej stanowią podstawę gromadzenia przez organ celny dowodów, ich oceny i dokonywania ustaleń faktycznych. Przepis art. 181 o.p. wymienia przykładowe źródła dowodów, z kolei art. 187 § 1 o.p. obliguje organ do zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a art. 191 o.p. ustanawia zasadę swobodnej oceny dowodów w postępowaniu podatkowym (i celnym). Przepisy te nie zostały naruszone przez organ celny.
Nie można podzielić tezy środka odwoławczego o ograniczeniu materiału dowodowego wyłącznie do faktury i paszportu produktu oraz not wyjaśniających do kodów CN. Analiza akt sprawy dowodzi, że organ dokonał rewizji celnej i weryfikował charakter towaru na podstawie jego właściwości, elementów składowych i przeznaczenia. Zgromadzono wystarczający do podjęcia materiał dowodowy i dokonano jego wszechstronnej oceny, a wyprowadzone wnioski stanowiące wynik ustaleń faktycznych pozostają zgodne z regułami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Czynności te nie wymagały wiedzy specjalnej, zasięgania opinii biegłego, bo wystarczyło dokonać porównania zestawu importowanych elementów z tymi, które byłyby niezbędne do wzniesienia kompletnej szklarni.
Strona skarżąca nie podważyła uznanych za dokonane zgodnie z prawem przez Sąd pierwszej instancji ustaleń organów co do tego, że importowane elementy konstrukcyjne szklarni i jej przedłużenia nie posiadały ścian i dachu i tym samym nie mogły samodzielnie służyć do uprawy roślin pod osłoną. Spółka zresztą wyjaśniła, że dodatkowe, konieczne do wzniesienia szklarni części, w postaci pokrycia nie stanowiły przedmiotu importu i są nabywane u innego dostawcy (s. 7 skargi kasacyjnej). Nie znajdowały zatem potwierdzenia w materiałach tej sprawy twierdzenia spółki o tym, że importowany towar stanowił składaną szklarnię. Gdyby tak było, nie byłoby konieczne pozyskiwanie przez spółkę dodatkowych elementów budowy takiej budowli. W tym kontekście zamieszczone na s. 6 skargi kasacyjnej twierdzenie o tym, że importowane szklarnie są w stanie utrzymać temperaturę 70 stopni Celsjusza jest niewiarygodne.
W konsekwencji zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.