Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 19 marca 2013 r. po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] października 2012 roku w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym, oddalił skargę.
I
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 21 września 2009 r., do Urzędu Celnego II w Ł. wpłynął wniosek A. M. w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym, w kwocie 42.210 zł, wynikającej z deklaracji akc-3 za miesiąc grudzień 2008 r. We wniosku wskazano, iż podatnik nabywał samochody osobowe, od sprzedawców krajowych, w celu ich dalszej odsprzedaży. Podatek akcyzowy za te samochody został uregulowany w fakturach ich zakupu, w 2008 r. W roku 2008 A. M. dokonał aportu zorganizowanej części przedsiębiorstwa, tj. przedmiotowych samochodów osobowych – do nowej spółki A. M. spółka z o.o. w Ł.. Nowa spółka nie jest sukcesorem prawno-podatkowym podmiotu, który dokonał zapłaty podatku akcyzowego w związku z nabyciem ww. samochodów – nie nabyła więc prawa do odliczenia podatku akcyzowego zapłaconego przy nabyciu ww. samochodów osobowych. Podatek akcyzowy został zapłacony dwukrotnie: raz przy zakupie tych samochodów przez firmę A. M. i drugi raz przy sprzedaży samochodów przez firmę A. M. spółka z o.o.
Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. wezwano podatnika do złożenia korekty deklaracji w trybie art.169 § 1 w związku z art. 76 § 1, § 2 pkt 1 lit. b/ i § 3 Ordynacji podatkowej. Ponieważ nie przedłożył on korekty deklaracji, Naczelnik Urzędu Celnego - postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. pozostawił wniosek bez rozpatrzenia.
Na powyższe postanowienie podatnik złożył zażalenie.
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., Dyrektor Izby Celnej w Ł. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., mocą której umorzył postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
Od tej decyzji podatnik złożył odwołanie i wniósł o jej uchylenie oraz przeprowadzenie postępowania i orzeczenie co do istoty sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 72-75, art. 120, art. 121, art. 122 i art. 125 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r., ze zm.) – poprzez niepodjęcie działań w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy.
Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję z dnia [...] listopada 2011 r., którą umorzył postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
Od tej decyzji podatnik złożył odwołanie, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego tj. art. 72-75 Ordynacji podatkowej i prawa procesowego, tj. art.122 i art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej.
Decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749), Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2011 r., umarzającą wszczęte na wniosek A. M. postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym w kwocie 42.210,00 zł za miesiąc grudzień 2008 r. jako bezprzedmiotowe.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego, że w ustawie o podatku akcyzowym z dnia 23 stycznia 2004 r. brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego naliczonego w przedstawionych przez podatnika fakturach VAT, w trybie postępowania podatkowego. Przepisy nie przewidują procedury zwrotu nadwyżki podatku akcyzowego zapłaconego w fakturach zakupu VAT, a wykazanego w deklaracji podatkowej, jako nadwyżka do rozliczenia w następnym okresie rozliczeniowym. Takie nadwyżki podlegają jedynie rozliczeniu w kolejnym okresie miesięcznym rozliczeniowym. Należało więc odmówić wszczęcia postępowania podatkowego na podstawie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej. Biorąc jednak pod uwagę, że postępowanie w sprawie było prowadzone w obu instancjach – zasadne było umorzenie postępowania w trybie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej – jako bezprzedmiotowego.
Na powyższą decyzję A. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając naruszenie prawa materialnego – art. 72-75 Ordynacji podatkowej oraz naruszenie prawa procesowego w sposób mogący mieć wpływ na rozstrzygnięcie merytoryczne – art. 122 i 125 § 1 Ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał skargę za niezasadną.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest umorzenie postępowania w sprawie wniosku A. M. o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym, a kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest stwierdzenie istnienia nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu sprzedaży samochodów osobowych, zakupionych przez podatnika, przed ich pierwszą rejestracją na terytorium kraju. Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie podatnik złożył deklarację podatkową dla podatku akcyzowego za miesiąc grudzień 2008 roku, w związku ze sprzedażą zakupionych w kraju samochodów osobowych przed ich pierwszą rejestracją na terytorium kraju.
Sąd pierwszej instancji za trafny uznał pogląd, że w ustawie o podatku akcyzowym z 2004 r. brak było podstawy prawnej do żądania przez nabywcę zwrotu podatku akcyzowego zapłaconego w cenie nabycia. W sytuacji, gdy podatek ten przewyższał podatek zawarty w cenie zbycia, możliwe było tylko obniżenie kwoty akcyzy należnej od podatnika w następnym okresie rozliczeniowym.
Za zasadne Sąd pierwszej instancji uznał stanowisko organu, że podatek akcyzowy zapłacony przez podatnika za miesiąc grudzień 2008 r. jest podatkiem należnym. Był on zatem i jest świadczeniem publiczno-prawnym, wynikającym z przepisów ustaw podatkowych i wskutek wejścia w życie (z dniem 1 marca 2009 r.) ustawy o podatku akcyzowym z 2008 r.
W ocenie WSA w Łodzi w sprawie nie występuje nadpłata, bowiem zapłacona akcyza była i jest podatkiem należnym, a brak jest przepisu materialnego prawa podatkowego zobowiązującego do zwrotu takiej akcyzy. W ocenie Sądu nie można uznać również za nadpłatę nierozliczonej nadwyżki kwoty podatku akcyzowego nad kwotą należnego podatku akcyzowego, gdyż nadwyżka ta może być rozliczona tylko w kolejnym miesięcznym okresie rozliczeniowym.
W ocenie WSA w Łodzi organy administracji obu instancji przeprowadziły postępowanie dowodowe prawidłowo, nie naruszając przepisów - art. 120, art. 121, art. 122 i art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej. Podjęte decyzje uzasadniły obszernie i wnikliwie. Pełnomocnik strony w piśmie z dnia 26 września 2011 r. stwierdził, że organ zgromadził dokumenty i informacje w stopniu umożliwiającym zamknięcie sprawy. Oświadczył również, że strona odmawia stawienia się w siedzibie organu celem jej przesłuchania. Sąd pierwszej instancji wskazał również, że strona nie uzasadniła na czym miało polegać naruszenie przepisów art. 122, 125 § 1, 120 i 121 Ordynacji podatkowej, ograniczając się do lakonicznego stwierdzenia, że naruszenie przepisów stanowi obrazę kardynalnych zasad postępowania i mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie merytoryczne.
II
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A. M., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
- - art. 145 § 1 lit. c/ w związku z art. 145 § 2 p.p.s.a w powiązaniu z art. 72 § 1 pkt 1, art. § 2 pkt 2, art. 74 pkt 1 oraz art. 76 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (O.p.);
- - art. 145 § 1 lit. c/ w związku z art. 145 § 2 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 120 oraz art. 121 § 1 O.p.;
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisania.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest oparta na uzasadnionych podstawach i podlega oddaleniu.
W pierwszej kolejności należy podnieść, że Naczelny Sąd Administracyjny kontrolując w postępowaniu kasacyjnym zaskarżony wyrok zobligowany jest do oceny wyroku objętego skargą kasacyjną jedynie w zakresie wskazanych w tej skardze podstaw kasacyjnych, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych ale także ich uzasadnienie.
Podnosząc zarzuty naruszenia prawa materialnego - poza przytoczeniem naruszonego przepisu, należy wskazać sposób jego naruszenia i wyjaśnić na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz wskazać przez stronę jak powinien przepis ten być rozumiany i stosowany. Podnosząc zarzuty naruszenia przepisów o postępowaniu należy wskazać czy uchybienie to mogło mieć i jaki wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną w ramach zarzutów wskazanych jako podstawa z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wskazuje przepis prawa materialnego. Brak jest uzasadnienia zarzutów naruszenia tych przepisów przez Sąd pierwszej instancji.
Skarżący w skardze kasacyjnej nie wskazuje na stanowisko Sądu pierwszej instancji co do zarzutów naruszenia wskazanych przepisów prawa, ale całe uzasadnienie skargi sprowadza się do cytowania fragmentów uzasadnienia decyzji organów wydanych w niniejszej sprawie.
Zarzut, że Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł naruszenia wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej w ogóle nie został uzasadniony, gdyż uzasadnienie tego zarzutu sprowadza się do cytowania fragmentów zaskarżonej decyzji.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd Wojewódzki odniósł się do istotnych okoliczności sprawy zasadniczo co do stanu faktycznego, jak i stanu prawnego.
Reasumując powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z wyżej wymienionych względów skarga kasacyjna nie może zostać uwzględniona i na podstawie art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.