Uzasadnienie
Wyrokiem z 6 lutego 2019 r. sygn. akt III SA/Po 662/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę W. L. (dalej powoływany także jako wnioskodawca, skarżący) na postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu (dalej powoływany także jak organ drugiej instancji, Dyrektor OR ARiMR) z 16 sierpnia 2018 r., nr 232/18/2018 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie prawnym i faktycznym sprawy.
W. L. pismem z 4 maja 2018 r. zwrócił się o wydanie dokumentu potwierdzającego wysokość wstrzymanej płatności: IV raty za rok 2009 oraz V raty za rok 2010. W odpowiedzi Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Kole (dalej powoływany także jako organ pierwszej instancji) poinformował, że każda z wypłacanych rat płatności dla gospodarstwa niskotowarowego była ustalona na poziomie 1250 euro, a następnie przeliczana i wypłacana w walucie – polski złoty.
Następnie, we wniosku z 13 czerwca 2018 r. skarżący zwrócił się o wydanie zaświadczenia o wysokości wstrzymanej płatności IV i V raty, określonej w walucie – polski złoty, w celu okazania dokumentu sądowi w sprawie z zakresu płatności rolniczej.
Postanowieniem z 19 czerwca 2018 r. organ pierwszej instancji, wskazując na art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej powoływana jako k.p.a.) odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia. Organ wyjaśnił, że decyzją z 23 lutego 2006 r. przyznano skarżącemu płatność dla gospodarstwa niskotowarowego, wypłacaną w pięciu ratach. Decyzja zawierała zastrzeżenie, iż dwie ostatnie raty płatności wypłaca się po spełnieniu przez beneficjenta dodatkowych warunków. W decyzji zawarto pouczenie, że wysokość płatności w walucie – polski złoty może ulegać zmianie w kolejnych latach płatności ze względu na zmiany kursu waluty euro, ponieważ zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. z 2004 r. nr 286 poz. 2870, dalej powoływane jako rozporządzenie), wysokość płatności dla gospodarstwa niskotowarowego ustalono w kwocie waluty euro, która następnie podlega przeliczeniu na walutę – polski złoty wg określonego kursu, po spełnieniu przesłanek do wypłaty płatności.
Następnie w dniu 13 kwietnia 2010 r. została wydana decyzja o wstrzymaniu płatności. W prowadzonym postępowaniu nie zostało ustalone ile wynoszą w walucie polski złoty wartości wstrzymanych rat dla gospodarstwa niskotowarowego, ponieważ potencjalne raty płatności byłyby wypłacane w oparciu o przyszły kurs euro, nieokreślony jeszcze na dzień wydania decyzji. Organ pierwszej instancji zaznaczył, że nie posiada informacji i nie prowadzi ewidencji ani rejestru zawierającego informacje, o które zwraca się wnioskodawca. Informacje te nie wynikają również z akt sprawy postępowania dotyczącego płatności dla gospodarstwa niskotowarowego.
Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, postanowieniem z 16 sierpnia 2018 r. Dyrektor OR ARiMR w Poznaniu, wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ podkreślił, że do odmowy wydania zaświadczenia dochodzi między innymi wtedy gdy organ nie posiada danych niezbędnych do wydania zaświadczenia. Organ drugiej instancji zaznaczył, że w decyzji organu pierwszej instancji o wstrzymaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego nie ustalono wysokości nieprzyznanych rat w walucie polski złoty ponieważ ich wysokość (dla osób spełniających warunki do ich przyznania) stanowiła kwotę w wysokości 1250 euro przeliczoną na walutę polski złoty według kursu obowiązującego w dniu wydania decyzji w sprawie przyznania tych płatności. Organ drugiej instancji stwierdził, że skoro wnioskodawca nie był uprawniony do otrzymania ww. świadczeń, nie ma możliwości wskazania, jaka byłaby ich wysokość, a w konsekwencji – brak jest podstaw do wydania zaświadczenia w tym zakresie.
Organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji nie posiada danych wskazanych we wniosku i także dane te nie wynikają z akt administracyjnych sprawy płatności dla gospodarstwa niskotowarowego wnioskodawcy.
Sąd pierwszej instancji, wskazanym na wstępie wyrokiem, oddalił skargę skarżącego. Wskazał, że zaświadczenie stanowi przewidziane w przepisach prawa potwierdzenie pewnego stanu rzeczy przez właściwy organ administracji publicznej wydawane na żądanie zainteresowanej osoby. Nie budzi wątpliwości, że odmowa wydania zaświadczenia nastąpi także wtedy, gdy organ stwierdzi, że nie posiada danych niezbędnych do wydania zaświadczenia (a więc w sytuacji, gdy żądanie wnioskodawcy nie znajduje potwierdzenia w dokumentach posiadanych przez organ). Zdaniem sądu pierwszej instancji, organy administracji publicznej obu instancji prawidłowo wykazały, że skoro została wstrzymana płatność to nie ustalono wysokości jej kolejnych rat w walucie – polski złoty ponieważ wysokość płatności (dla osób spełniających warunki do ich przyznania) stanowiła określona kwota w walucie euro, przeliczana według kursu obowiązującego w dniu naliczenia tych płatności na walutę – polski złoty.
W konsekwencji powyższego organ pierwszej instancji nie posiadał i nie posiada tych danych, których domaga się skarżący, a więc nie mógł wydać zaświadczenia o żądanej treści. Jednocześnie sąd pierwszej instancji uznał, że wskazany w skardze wyrok NSA z 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 469/10 został wydany w innym stanie faktycznym i jego problematyka dotyczy charakteru prawnego terminu o jakim mowa w § 8 ust. 2 rozporządzenia i nie ma znaczenia dla oceny legalności wydanych w sprawie postanowień.
Skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożył skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy, zaskarżając go w całości.
Skarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności § 4 ust. 2 rozporządzenia 2808/1998/WE z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie (Dz.Urz. WE L 349 z 24.12.1998 r., z późn. zm.) poprzez jego niezastosowanie.
Ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.) przez nierozważenie w sposób jasny i zupełny w uzasadnieniu podnoszonych w skardze kwestii i oparcie wyroku na nieprawidłowych ustaleniach dokonanych w postępowaniu administracyjnym, przez co sąd zaaprobował błędne i nielogiczne ustalenia organu administracji;
- b) art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał naruszenie przez organy obu instancji art. 217 § 1 i § 2 oraz art. 218 § 1 i § 2 k.p.a.
Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy, jeżeli sąd uzna, że istota skargi jest dostatecznie wyjaśniona; rozpoznanie sprawy na rozprawie i przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, nieopłaconej nawet w części. Pełnomocnik skarżącego wniosła przy tym, wskazując w podstawie prawej art. 253 § 3 p.p.s.a. o wyznaczenie dla skarżącego pełnomocnika z urzędu spośród adwokatów Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Dyrektor OR ARiMR w Poznaniu wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z 8 grudnia 2009 r. sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40).
Przypomnieć w tym miejscu należy, że to na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Podobnie zresztą przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy tj. treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków jak i zakresu zaskarżenia (por. wyrok NSA z 26 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 1047/12 oraz wyrok NSA z 29 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1560/11).
Pierwszeństwo w rozpoznaniu mają, co do zasady, zarzuty naruszenia przepisów o postępowaniu. W orzecznictwie NSA zarysowała się linia orzekania, z której wynika, że w sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11 oraz wyrok z 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08).
W pierwszym z zarzutów procesowych skarżący kasacyjnie wskazał na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nierozważenie przez sąd pierwszej instancji w sposób jasny i zupełny podnoszonych w skardze kwestii i zarzutów. Odnośnie tego zarzutu wskazać przede wszystkim należy, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie przyjmuje w swym orzecznictwie, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, opubl. ONSAiWSA z 2010 r. Nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Konfrontując treść art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz wskazany kierunek jego wykładni i konsekwencje jego obowiązywania z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku należy stwierdzić, że uzasadnienie to spełnia, określone przywołanym przepisem, warunki uznania go za prawidłowe. WSA przedstawił istotę sporu oraz dokonał interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów k.p.a., w szczególności art. 217 § 1 i 2 oraz art. 218 § 1. Treść wydanego orzeczenia i jego uzasadnienie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się sąd pierwszej instancji podejmując zaskarżone orzeczenie i pozwala na pełną kontrolę kasacyjną tego orzeczenia. To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska sądu, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest dla niego nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 470/14).
Zaznaczyć przy tym należy, że zgodnie z poglądem powszechnie akceptowanym w judykaturze i w doktrynie wojewódzki sąd administracyjny w uzasadnieniu wyroku nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów skargi i do każdego z argumentów na ich poparcie - może je oceniać całościowo (por. wyroki NSA: z 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt II GSK 470/14; z 18 listopada 2016 r. sygn. akt II GSK 702/15; z 19 czerwca 2018 r. sygn. akt II GSK 2336/16; z 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt II GSK 2671/16; z 4 października 2018 r. sygn. akt II GSK 2983/16). Od prawidłowo sporządzonego uzasadnienia wymaga się odniesienia się do tych zarzutów, których zbadanie jest niezbędne do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Innymi słowy, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. zobowiązuje sąd do rozważenia w uzasadnieniu orzeczenia wszystkich zarzutów strony oraz stanowisk pozostałych stron, jeżeli mogą one mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem do zarzutów istotnych.
Brak natomiast powołania lub zajęcia stanowiska, bądź zajęcie stanowiska w sposób marginalny przez sąd w stosunku do zarzutów, wprawdzie podniesionych w skardze, lub innym piśmie procesowym, ale nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia, nie może być traktowany jako uchybienie określone w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Najistotniejsze jest, aby z wywodów sądu wynikało, dlaczego uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze - tak, jak ma to miejsce w omawianym uzasadnieniu.
Wbrew zarzutom skarżącego, sąd pierwszej instancji przedstawił istotę sporu oraz dokonał interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów k.p.a., jednocześnie wskazując dlaczego stanowisko skarżącego jest nieprawidłowe. To, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem sądu, nie oznacza, że przepis ten został naruszony.
Ustosunkowując się do drugiego z zarzutów procesowych - naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 217 § 1 i 2 oraz art. 218 § 1 i 2 k.p.a., również należało uznać go za niezasadny. Wskazać przede wszystkim należy, że wydanie zaświadczenia jest czynnością materialnotechniczną organu polegającą na urzędowym potwierdzeniu w formie pisemnej obiektywnie istniejącego stanu rzeczy, dotyczącego faktów lub prawa. Jest ono przy tym przejawem wiedzy, a nie woli organu administracji publicznej, dokonywanym - w myśl art. 218 § 1 k.p.a. - w oparciu o posiadane rejestry i ewidencje bądź inne dane znajdujące się w jego posiadaniu. Zakres postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przed wydaniem zaświadczenia, jest w konsekwencji takiej konstrukcji ograniczony do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych w ww. zasobach i oceny możliwości ich przeniesienia do treści zaświadczenia. Nie jest natomiast dopuszczalne dokonywanie w tym trybie ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających wprost z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
Kluczowe w sprawie jest stanowisko organu pierwszej instancji, zgodnie z którym, nie prowadzi on ewidencji i rejestrów, jak również nie posiada żadnych danych, które pozwalałyby wydać skarżącemu zaświadczenie o treści, której się domaga. Przyjąć zatem należało, że organ nie miał w ogóle możliwości potwierdzenia faktów lub stanu prawnego, których domaga się skarżący. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że zaświadczenie wydawane przez organ stanowi oświadczenie wiedzy tego organu oparte na danych będących w jego posiadaniu, co wynika wprost z art. 218 § 1 k.p.a. Skarżący domagał się wydania zaświadczenia o wysokości wstrzymanej płatności IV i V raty dla gospodarstwa niskotowarowego, określonej w walucie – polski złoty, których to danych nie posiadał organ pierwszej instancji (nie wynikały z prowadzonych przez organ rejestrów czy ewidencji) ani nie wynikały z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (nie wynikały z akt administracyjnych spraw dotyczących przyznania płatności jak również ich wstrzymania na IV i V rok). Skarżący nie wykazał jakoby takie dane znajdowały się w dyspozycji organu pierwszej instancji.
W świetle powyższych rozważań, zgodzić się należało z sądem pierwszej instancji, że w realiach niniejszej sprawy brak było przesłanek do wydania przez organ zaświadczenia o żądanej treści – wskazania wysokości wstrzymanych płatności IV i V raty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego skarżącego w złotych polskich. Tym samym WSA zasadnie przyjął, że organy nie naruszyły art. 217 § 1 i 2 oraz art. 218 § 1 i 2 k.p.a.
Brak było również podstaw do przyjęcia, że sąd pierwszej instancji a także organy naruszyły w sprawie art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji 2808/1998/WE z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie, poprzez jego niezastosowanie, bowiem przepis ten nie mógł mieć zastosowania w postępowaniu dotyczącym odmowy wydania zaświadczenia. Stosownie do tegoż przepisu, w przypadku kwot natury strukturalnej lub środowiskowej, w szczególności tych, które przyznano w ramach systemów ochrony środowiska naturalnego, wcześniejszych emerytur lub zalesiania, terminem operacyjnym dla kursu wymiany jest dzień 1 stycznia roku, w którym podjęto decyzję w sprawie przyznania pomocy. Jednakże w przypadku gdy zgodnie z regułami wspólnotowymi wypłata kwot wskazanych w akapicie pierwszym jest rozłożona na szereg lat, roczne raty są przeliczane według kursu wymiany stosowanego w dniu 1 stycznia roku, w którym dana rata jest wypłacana.
Przepis ten wskazuje jak wyliczać termin operacyjny dla kursu wymiany euro, dla płatności wypłacanych rocznie i przez szereg lat, jednakże dla jego zastosowania, jak słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, niezbędnym jest stosowanie łącznie z ust. 3 art. 4 rozporządzenia. Aby zatem wyliczyć wysokość płatności poszczególnych rat dla gospodarstwa niskotowarowego w złotych polskich trzeba dokonać stosownych wyliczeń matematycznych, uwzględnić datę wypłaty poszczególnych rat i odnieść je do kursu euro ustalonego przez Komisję w miesiącu po dacie terminu operacyjnego. Takich czynności organ nie może dokonywać w trybie wydania zaświadczenia, bowiem w tym zakresie, co do zasady, nie przeprowadza postępowania dowodowego, a jedynie wyjaśniające i to w ograniczonym zakresie. Jak wskazał NSA w wyroku z 19 października 2022 r., sygn. akt I OSK 2085/19, ograniczenie zakresu postępowania wyjaśniającego prowadzonego w ramach postępowania zaświadczeniowego odpowiadać musi celowi tego postępowania, jakim jest wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakty albo stan prawny wynikający z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.).
Konieczne postępowanie wyjaśniające odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane, i ustalenia ewentualnych ich dysponentów.
Tym samym omówiony zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego w zaistniałych okolicznościach faktycznych również należało uznać za nieusprawiedliwiony.
Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, zgodzić się należało z sądem pierwszej instancji, że wskazywany w skardze (jak i skardze kasacyjnej) wyrok NSA z dna 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 469/10 nie mógł mieć wpływu na ocenę zasadności odmowy wydania skarżącemu zaświadczenia żądanej treści. W powyższym wyroku NSA wypowiedział się w kwestii wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego i określenia charakteru prawnego terminu o jakim mowa w § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, wskazując że termin na złożenie oświadczenia, jest terminem zbliżonym do porządkowego. Kwestie podniesione w powyższym wyroku nie mogły mieć żadnego znaczenia dla oceny legalności wydanych w sprawie postanowień, które dotyczyły odmowy wydania zaświadczenia a nie weryfikacji prawidłowości wstrzymania skarżącemu płatności IV i V raty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego.
Zaznaczyć jedynie należy, że pogląd wyrażony w ww. wyroku nie zyskał szerszego poparcia, bowiem w innych wyrokach NSA przyjął, że termin z § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. na charakter procesowy, a zatem podlegający przywróceniu na zasadach ogólnych (zob. wyroki NSA z 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 81/10; z 2 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 289/10; z 11 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 342/10, czy też z 23 maja 2012 r. II GSK 912/11).
Organ pierwszej instancji nie dysponował danymi, których wskazanie zażądał skarżący w złożonym wniosku o wydanie zaświadczenia, dlatego też wydane przez organ postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia żądnej treści było prawidłowe.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Uznając że zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony, odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości w oparciu o art. 207 § 2 p.p.s.a. Sąd kasacyjny miał na względzie, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, czego dowodem było przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym (nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu), należy wskazać, że wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z urzędu za pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów art. 258 - art. 261 p.p.s.a. Z tego też względu, wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia za czynności w postępowaniu kasacyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.
Jednocześnie wniosek pełnomocnika skarżącego o wyznaczenie przez NSA skarżącemu pełnomocnika z urzędu spośród adwokatów praktykujących w Warszawie nie mógł być uwzględniony, bowiem z takim wnioskiem, adresowanym do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie, stosownie do art. 253 § 3 p.p.s.a. powinna wystąpić pełnomocnik skarżącego.