Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 380/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odrzucił skargę W. Sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 5 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego.
Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.
W dniu 13 listopada 2012 r. do Dyrektora Izby Celnej w G. wpłynęło pełnomocnictwo od skarżącej – W. Sp. z o.o. dla W.W. w sprawie postępowań podatkowych. W związku z pełnomocnictwem przesyłkę zawierającą decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2012 r. wysłano na adres zamieszkania pełnomocnika. Przesyłka ta była dwukrotnie awizowana – w dniu 26 listopada 2012 r. oraz 4 grudnia 2012 r. Z powodu nieodebrania została zwrócona do organu odwoławczego.
W dniu 12 grudnia 2012 r. do organu wpłynęło pismo skarżącej odwołujące pełnomocnictwo udzielone W.W.
Skarga na decyzję została nadana w dniu 15 lutego 2013 r.
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odrzucił skargę na decyzję z dnia 5 listopada 2012 r., z uwagi na niedochowanie trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi (art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Sąd pierwszej instancji uznał, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została skutecznie doręczona w trybie przewidzianym w art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, w dniu 10 grudnia 2012 r. tj. po upływie 14 dni od pierwszego zawiadomienia o niemożności jej doręczenia. Zatem termin do jej wniesienia upłynął w dniu 9 stycznia 2013 r.
Sąd wskazał ponadto, że odwołanie pełnomocnictwa, które wpłynęło do organu w dniu 12 grudnia 2012 r. pozostaje bez wpływu na uznanie decyzji za skutecznie doręczoną, gdyż odwołanie pełnomocnictwa i udzielenia kolejnego pełnomocnictwa innej osobie po wydaniu decyzji organu podatkowego i dokonaniu pierwszego awizowania jest okolicznością, na którą organ nie miał wpływu i której nie mógł uwzględnić w toku podejmowanych czynności procesowych.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła W. Sp. o.o. domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. celem nadania biegu skardze oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- 1. art. 53 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż skarga podlegał odrzuceniu z tego powodu, iż została wniesiona z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, liczonego od dnia doręczenia skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie, podczas gdy w rzeczywistości skarga została wniesiona z zachowaniem terminu do jej wniesienia, albowiem z treścią zaskarżonej decyzji, skarżąca zapoznała się dopiero w dniu 16 stycznia 2013 r., przy czym uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem poprzez wydanie postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi, niemożliwe było wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie;
- 2. art. 150 § 1 pkt 2 i § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez skutkujące odrzuceniem skargi, niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, polegające na przyjęciu, że decyzję uznać należało za skutecznie doręczoną w dniu 10 grudnia 2012 r. po upływie 14 dni od pierwszego zawiadomienia o niemożności jej podjęcia, podczas gdy pełnomocnik ustanowiony w niniejszej sprawie utracił umocowanie do odbioru przesyłki zawierającej przedmiotową decyzję w dniu 5 grudnia 2012 r., tj. 6 dni przed upływem 14 dniowego terminu do podjęcia przesyłki,
- 3. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez wadliwe przedstawienie w treści uzasadnienia postanowienia, przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanu faktycznego i uznanie, że:
- - odwołanie pełnomocnictwa datowane jest na dzień 10 grudnia 2012 r., podczas gdy z treści dokumentu odwołania pełnomocnictwa wynika, że data tego dokumentu to 5 grudnia 2012 r.,
- - "ustanowiony w sprawie pełnomocnik posiadał legitymację do odbioru awizowanej przesyłki aż do ostatniego dnia 14-dniowego terminu", podczas gdy ustanowiony pełnomocnik utracił w dniu 5 grudnia 2012 r. umocowanie do odbioru przedmiotowej przesyłki, do której odbioru pozostało jeszcze 6 dni.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w G. wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarzuty w niej postawione okazały się niezasadne.
Zgodnie z art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, pisma w postępowaniu podatkowym, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, doręcza się temuż pełnomocnikowi. Zgodnie zaś z art. 137 § 3 tej ustawy pełnomocnik dołącza do akt sprawy oryginał bądź uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa.
Z kolei art. 137 § 2 Ordynacji podatkowej reguluje kwestię momentu, od którego pełnomocnictwo wiąże organ podatkowy. Przepis ten stanowi wyraźnie, że pełnomocnictwo musi być udzielone na piśmie bądź zgłoszone ustnie do protokołu, natomiast przywołany wcześniej § 3 tego artykułu nakazuje pełnomocnikowi będącemu doradcą podatkowym dołączyć do akt danej, konkretnej sprawy podatkowej pełnomocnictwo w oryginale, urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa bądź uwierzytelniony przez doradcę podatkowego odpis udzielonego mu pełnomocnictwa.
Strona takiego postępowania, jeśli chce, by pełnomocnictwo wywierało skutki prawne w postępowaniu podatkowym, musi dopilnować, by pełnomocnik złożył je w wymaganej prawem formie do akt sprawy. Podkreślenia wymaga, że dopiero dołączenie do akt sprawy podatkowej prawidłowo sporządzonego pełnomocnictwa, tj. zgodnie z wyżej opisanymi wymogami, wiąże w sprawie organ podatkowy.
W przypadku odwołania pełnomocnictwa sytuacja jest analogiczna, dopiero dołączenie do akt sprawy pisma odwołującego umocowanie dla dotychczasowego pełnomocnika (dzień gdy organ ma możliwość przyjęcia informacji o odwołaniu pełnomocnictwa), powoduje, że takie pełnomocnictwo przestaje być dla organu wiążące.
Z akt sprawy wynika, że pełnomocnictwo spełniające wymogi z art. 137 Ordynacji podatkowej, udzielone na rzecz W.W. zostało dołączone do akt sprawy w dniu 13 listopada 2012 r. i po tej dacie organ podjął próbę doręczenia zaskarżonej decyzji na adres ustanowionego pełnomocnika.
Natomiast pełnomocnictwo to zostało skutecznie odwołane w dniu 12 grudnia 2012 r., w tym bowiem dniu wpłynęło do organu pismo zatytułowane "odwołanie pełnomocnictw", w tym zatem dniu organ mógł się z tym pismem zapoznać. Naczelny Sąd Administracyjny nie podważa faktu, że odwołanie pełnomocnictwa dla W.W. zostało najpewniej podpisane w dniu 5 grudnia 2012 r. Jednak w sprawie nie ma znaczenia, jak twierdził kasator, że pismo stanowiące odwołanie pełnomocnictwa zostało podpisane przez przedstawiciela mocodawcy w dniu 5 grudnia 2012 r., bowiem jak zostało to powyżej wskazane, istotna jest bowiem data zapoznania się z takim pismem przez organ. To na podatnika ustawodawca nałożył obowiązek procesowy, jakim jest wymóg przedłożenia do akt sprawy stosownego pełnomocnictwa lub odwołania pełnomocnictwa. Podmiot, który wymogom procesowym nie sprosta, musi liczyć się z konsekwencjami tych zaniedbań.
W stanie sprawy należy więc przyjąć, że ustanowiony w sprawie pełnomocnik posiadał legitymację do odbioru awizowanej przesyłki, aż do ostatniego dnia (10 grudnia 2012 r.) czternastodniowego terminu, wynikającego z art. 150 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.
Skutkiem powyższych rozważań, musi być uznanie, że prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. uznał, że doszło do skutecznego doręczenia decyzji pełnomocnikowi W.W. w trybie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej w dniu 10 grudnia 2012 r., tj. po upływie 14 dni od pierwszego zawiadomienia o niemożności jej doręczenia. Wobec powyższego zasadnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że trzydziestodniowy termin, do wniesienia skargi na zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. upłynął w dniu 9 stycznia 2013 r. Nadając przesyłkę ze skargą na decyzję w dniu 15 lutego 2013 r. skarżąca spółka uchybiła trzydziestodniowemu terminowi do wniesienia skargi, określonemu w art. 53 § 1 p.p.s.a. do wniesienia skargi.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.