Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Bk 24/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. w B. oraz Prokuratora Rejonowego B. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2015 r. nr [...], w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, w punkcie pierwszym: uchylił zaskarżoną decyzję w części, tj. w zakresie pkt 1 oraz w punkcie drugim: oddalił skargę A. w B. Od przedmiotowego wyroku A. w B. złożyło skargę kasacyjną wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) zarzucając naruszenie:
- 1) przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tj.,
- a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej B., (chociaż postępowanie administracyjne nie było dotknięte wadami), w związku z naruszeniem art. 252 ust. 1 ustawy o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r. (tj. z dnia 21 czerwca 2013r., Dz. U. z 2013r. poz. 885 z późn. zm., dalej: u.f.p.) i art. 16 ust. 4 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie z dnia 24 kwietnia 2003 r. (Dz. U. Nr 96, poz. 873 z późn zm., dalej: ustawa o wolontariacie),
- b) art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. i art. 141 § 4 w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie całokształtu materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy i błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że:
- - A. powierzyło całość realizacji zadania publicznego podmiotowi trzeciemu, samo zaś wykonywało jedynie czynności techniczne sprowadzające się do złożenia oferty, podpisania umowy z Miastem, następnie zlecenia realizacji zadania C. sp. z o.o., odebraniu faktur, wypłacenia spółce wynagrodzenia i złożenia sprawozdania z realizacji projektu Prezydentowi Miasta B.,
- - A. nie brało udziału w merytorycznej części realizowania przedsięwzięcia, podczas gdy z załączonego do akt sprawy materiału dowodowego wynika, że A. zajmowało się m.in, negocjacjami z artystami, brało udział w kampanii promocyjnej, było pomysłodawcą projektu, opracowało założenia i scenariusz wydarzeń oraz wytypowało artystów proponowanych do udziału w koncertach. Opracowana też została przez A. szczegółowa koncepcja artystyczna i plan koncertów. Według tych planów koncerty były organizowane, stąd też to A. było realizatorem zadania,
- - dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, gdyż realizacją projektu zajął się podmiot trzeci, niebędący stroną umowy podczas gdy - zgodnie z oświadczeniem Skarżącego oraz podmiotu trzeciego, podmiot ten wykonywał jedynie czynności techniczne,
- 2) art. 251 ust.4 u.f.p., poprzez nietrafne uznanie, że nie nastąpiła zapłata za zrealizowane zadania, na które dotacja została udzielona, a jedynie przekazanie środków finansowych innemu podmiotowi, który zajmował się organizacją przedsięwzięcia.
- 3) art. 252 ust. 1 u.f.p., i art. 16 ust. 4 ustawy o wolontariacie, poprzez błędne ich zastosowanie i nietrafne uznanie, że cała dotacja została wydatkowana niezgodnie z przeznaczeniem, gdyż przekazano ją podmiotowi trzeciemu, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż C. Sp. z o.o. wykonywała jedynie czynności techniczne, a powierzone przez Miasto A. środki zostały wydatkowane na realizację przedsięwzięcia.
- 4) przepisów zawartych w Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie wzoru oferty i ramowego wzoru umowy dotyczących realizacji zadania publicznego oraz wzoru sprawozdania w z wykonywania tego zadania (Dz. U. z 201 lr. Nr 6 poz. 25), poprzez bezzasadne uznanie, że faktura przedstawiona przez A. dokumentująca zapłatę za "Usługę (częściowej) organizacji koncertów" nie dowodzi wypłaty wynagrodzenia artystom, podczas gdy z wyjaśnień zawartych w pkt 9 załącznika nr 3 tego rozporządzenia wynika, że nie ma obowiązku w samej fakturze uszczegóławiania czynności, jakie dokumentuje, a należy sporządzić w sposób trwały opis zawierający informacje, z jakich środków wydatkowana kwota została pokryta oraz jakie było przeznaczenie zakupionych towarów, usług lub innego rodzaju opłaconej należności, stąd wskazanie przez A. na piśmie, na co została spożytkowana wypłacona C. Sp. z o.o. kwota winno być wystarczające do uznania prawdziwości tych twierdzeń.
Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Za podstawę wyroku z 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Bk 24/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. Na podstawie umowy z [...] lipca 2013 r. A. zobowiązało się do zorganizowania i promocji czterech koncertów muzycznych. Kosztorys zadania zakładał, że z udzielonej dotacji zostaną pokryte wydatki w kwotach: 20.000 zł tytułem wynagrodzenia artystów, 16.000 zł za przygotowanie i obsługę techniczną koncertu, 1.000 zł (kampania plakatowa), 500 zł (kampania ulotkowa), 500 zł (gadżety koncertowe: identyfikatory, smycze, przypinki), 2.000 zł (zakwaterowanie artystów i muzyków towarzyszących). Zadanie miało zostać zrealizowane do 20 grudnia 2013 r. W toku kontroli sprawozdania z realizacji zadania publicznego organ administracji publicznej zakwestionował wszystkie wydatki pokryte z dotacji, ponieważ A. zawarło [...] września 2013 r. ze spółką C. umowę, na podstawie której spółka zapewniła kompleksową obsługę występów artystycznych obejmującą: zaangażowanie artystów (w tym - podpisanie umów i wypłatę honorariów), przygotowanie i obsługę techniczną koncertów, przygotowanie i realizację promocji koncertów obejmującej kampanię plakatową, kampanię ulotkową, gadżety koncertowe, organizację zakwaterowania artystów i muzyków towarzyszących, zapewnienie streamingu koncertu (wraz z transmisją poprzez stronę internetową), zapewnienie obsługi księgowej przedsięwzięcia.
Doszło zatem faktycznie do przekazania realizacji całości zadania innemu podmiotowi, co było sprzeczne z § 4 umowy z [...] lipca 2013 r. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera zatem jednoznaczne stanowisko, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.
Zgodnie z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja tej normy prawnej wskazuje, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały naruszone przez Sąd I instancji, należy uprawdopodobnić istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. W tym wypadku nie chodzi o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji.
Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz jedynie ocenia, jak z tego obowiązku wywiązał się organ administracji (tak: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09). Obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest przyjąć określony stan faktyczny i go przedstawić, nie chodzi jednak o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2005 r., FSK 2123/04).
W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. w pkt 1 b) petitum skargi kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wymagane jest, aby uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono jedynie syntezą stanowiska sądu (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., I OSK 62/11). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i w razie ewentualnej kontroli instancyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (tak: wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., II FSK 1301/10).
Obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest przyjąć określony stan faktyczny i go przedstawić, nie chodzi jednak o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2005 r., FSK 2123/04). Przy ocenie skuteczności naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. pamiętać należy, że jest to przepis procesowy, zatem może być skuteczną podstawą kasacyjną tylko jeżeli jego naruszenie miało wpływ i to istotny na wynik sprawy sądowoadministracyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). To obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzuconego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu pierwszej instancji byłby inny.
Należy również zwrócić uwagę na to, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z kolei, według art. 98 § 1 p.p.s.a., przewodniczący zamyka rozprawę (posiedzenie). Natomiast uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym (art. 141 § 1 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że skoro wydanie wyroku który jest wynikiem sprawy sądowo administracyjnej, poprzedza czasowo sporządzenie jego uzasadnienia, to wadliwie sporządzone uzasadnienie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w przypadku, kiedy uzasadnienie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia oraz zawiera stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 stwierdził: "Przepis art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
Nr 153, poz. 1270 ze zm.) może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia." Uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku spełnia wymogi ustawowe.
W pkt 1 a) i pkt 1 b) petitum skargi kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, które w ocenie wojewódzkiego sądu administracyjnego zostały naruszone przez organ administracji publicznej należy wykazać istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania administracyjnego. W tym wypadku nie chodzi o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny. Prawidłowe uzasadnienie stwierdzenia zaistnienia omawianej przesłanki musi polegać na wskazaniu, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu itp.) ustawy zostały naruszone z równoczesnym wyraźnym wskazaniem, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przepis art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej określając kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania i co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jego naruszenie przez Sąd I instancji jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom procesowym. Zastosowanie przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie oraz nie zastosowanie innego nie jest naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Przepis art. 151 p.p.s.a. stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. jest konsekwencją nie stwierdzenia przez Sąd I instancji istnienia przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkujących uwzględnieniem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. uwzględniając skargę prokuratora, o czym orzekł w pkt 1. zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku.
Powodem takiego rozstrzygnięcia było stwierdzenie przez Sąd I instancji: " (...) rozstrzygnięcie zawarte w pkt 1 zaskarżonej decyzji jest obarczone błędem. SKO w B. uchyliło decyzję organu I instancji w części dotyczącej zwrotu kwoty 20.000 zł jako niezgodnych z przeznaczeniem wydatków na: (a) przygotowanie i obsługę techniczną koncertu, (b) kampanię plakatową, (c) kampanię ulotkową i (d) gadżety koncertowe i w tym zakresie umorzyło postępowanie. Biorąc pod uwagę uzasadnienie decyzji, wydatki wymienione w pkt a-d obejmują łącznie kwotę 18.000 zł, a nie 20.000 zł. Organ pominął zatem w wyliczeniu wydatki na zakwaterowanie artystów i muzyków towarzyszących w kwocie 2.000 zł." Ponadto Sąd I instancji uwzględnił zarzut skargi prokuratora i odmiennie niż SKO w B. ocenił § 4 umowy z [...] lipca 2013 r., gdzie nie wyrażono zgody na wykonanie zadania przez inny podmiot aniżeli A. stwierdzając, że zleceniobiorca podjął się samodzielnie realizacji całości zadania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylając decyzję ostateczną w zakresie pkt 1 w trybie art. 153 p.p.s.a. wyraził ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, wiążące w sprawie sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Należy przypomnieć, że przepisy art. 153 p.p.s.a. i art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a. zakreślają granice postępowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przez ocenę prawną wyrażoną przez wojewódzki sąd administracyjny rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt, zostało uznane za błędne. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie.
Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości. Skoro autor skargi kasacyjnej nie zarzucił Sądowi I instancji naruszenia art. 153 p.p.s.a. oraz wprost art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a., to zaskarżony wyrok nie mógł zostać skutecznie zakwestionowany, co do rozstrzygnięcia zawartego w punkcie pierwszym.
Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie drugim zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku zostało oparte na podstawie art. 151 p.p.s.a. Oddalenie skargi było konsekwencją nie stwierdzenia przez Sąd I instancji istnienia przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkujących uwzględnieniem skargi. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku podzielił stanowisko zaprezentowane przez organy administracji publicznej akceptując ustalenia faktyczne dotyczące wydatkowania 20.000 złotych na zakup "usługi częściowej organizacji koncertów." Tych ustaleń faktycznych autor skargi kasacyjnej nie podważył, ponieważ nie mógł być kasacyjnie skuteczny zarzut podniesiony w punkcie 1 b) petitum skargi kasacyjnej opierający się na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., który to przepis w sprawie zastosowania nie miał. Stawianie Sądowi I instancji zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych bez powołania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) z powiązaniem z konkretnymi przepisami kpa nie jest trafne i nie może być skuteczne.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a.
Prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Niewłaściwe zastosowanie prawa jest często konsekwencją jego błędnej wykładni. Kasator zarzucając Sądowi I instancji błędną wykładnię wskazanych przepisów prawa winien zaprezentować jaka winna być wykładnia prawidłowa tych przepisów, cytując ich treść oraz odwołując się wprost do ich treści. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej.
Przepisy zastosowane to te, które zostały powołane w podstawie prawnej decyzji oraz wyjaśnione w uzasadnieniu prawnym z przytoczeniem przepisów prawa. Rozpoznając skargi na decyzje lub postanowienia (art. 145 § 1 p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów. To, co w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. określono jako "niewłaściwe zastosowanie", jest niczym innym jak nieprawidłową oceną zastosowania prawa materialnego przez organ administracji. Ustawodawca zastosował pewien skrót myślowy, w związku z czym ilekroć mówimy o niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego przez sąd, rozumiemy przez to albo bezzasadne tolerowanie błędu subsumcji popełnionego przez organ administracji, albo wręcz przeciwnie - bezzasadne zarzucenie organowi popełnienia takiego błędu.
W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. Sądowi I instancji nie zarzucono naruszenia art. 252 ust. 1 pkt 1) u.f.p., który był podstawą prawną decyzji ostatecznej w zakresie dotyczącym wydatkowania 20.000 złotych na zakup "usługi częściowej organizacji koncertów." Zgodnie z tym przepisem, dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2.
Dokonując niepodważonych przez stronę ustaleń faktycznych w sprawie Prezydent Miasta B. przed wydaniem decyzji określającej kwotę podlegającą zwrotowi miał obowiązek najpierw ustalenia, czy dotacja przeznaczona na zorganizowanie i promocję czterech koncertów muzycznych została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, a w konsekwencji ustalenia kwoty zwrotu. Dokonując wyliczenia kwoty przypadającej do zwrotu organ administracji publicznej w ramach postępowania dowodowego dokonał wykładni zapisów umowy z [...] lipca 2013 r. o dofinansowanie zadania publicznego oraz przepisów ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie. Następnie działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów ustalił, że zwrotowi podlega kwota 40.000 złotych.
Nie poddają się kontroli kasacyjnej zarzuty podniesione w ramach omawianej podstawy kasacyjnej w punkcie 2 oraz 4 petitum skargi kasacyjnej z tego powodu, że art. 251 ust. 4 u.f.p. nie był podstawą prawną decyzji ostatecznej, chociaż art. 251 u.f.p. (składający się z pięciu jednostek redakcyjnych – ustępów) został wskazany przez SKO w B. jako jej podstawa prawna, która w ogóle nie została wyjaśniona w uzasadnieniu prawnym decyzji ostatecznej i nie przytoczona. Ponadto artykułu 251 ust. 4 u.f.p. nie powołał w podstawie prawnej decyzji Prezydent Miasta B. Natomiast rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie wzoru oferty i ramowego wzoru umowy dotyczących realizacji zadania publicznego oraz wzoru sprawozdania z wykonania tego zadania (Dz.U. z 2011 r., poz.
25) w § 1 stanowi: "Określa się: 1) wzór oferty realizacji zadania publicznego przez organizację pozarządową lub podmiot wymieniony w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, zwanej dalej "ustawą", stanowiący załącznik nr 1 do rozporządzenia;
2) ramowy wzór umowy o wsparcie realizacji zadania publicznego lub o powierzenie realizacji zadania publicznego przez organizację pozarządową oraz podmiot wymieniony w art. 3 ust. 3 ustawy, stanowiący załącznik nr 2 do rozporządzenia;
3) wzór sprawozdania z wykonania zadania publicznego określonego w umowie, o której mowa w pkt 2, stanowiący załącznik nr 3 do rozporządzenia." Autor skargi kasacyjnej nie wskazał, która jednostka redakcyjna § 1 została naruszona przez Sąd I instancji oraz, na czym naruszenie to polegało.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na mocy art. 184 p.p.s.a.