Uzasadnienie
Wyrokiem z 16 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 1408/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargę L. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 30 września 2019 r. w przedmiocie odmowy zwolnienia z należności celnych przywozowych.
W skardze kasacyjnej wniesionej od tego wyroku skarżący zaskarżył go w całości, opierając zarzuty na drugiej podstawie. Dotyczyły one po pierwsze naruszenia art. "7 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a." poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie i jego dowolną i wybiórczą ocenę w szczególności poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego i uznanie za prawidłowe ustaleń organu, a po drugie "art. 75 § 1 i art. 89 § 1 i 2 k.p.a." poprzez zaniechanie przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów, a po trzecie "brak rzetelności i prawidłowości rozpoznania skargi przez WSA".
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna okazała się nieuzasadniona, dlatego że zostały one wadliwie skonstruowane.
Przypomnieć należy, że skarga kasacyjna jest środkiem sformalizowanym, wymagającym profesjonalnego sporządzenia, czego wyrazem jest przymus adwokacko-radcowski. Prawidłowa konstrukcja zarzutów wymaga przede wszystkim precyzyjnego określenia tej jednostki redakcyjnej tekstu prawnego, którego zarzut dotyczy. Należy także określić dane aktu prawnego, w którym dany przepis się znajduje w sposób powszechnie przyjęty, to jest wskazać rodzaj aktu prawnego, jego datę, w razie potrzeby autora oraz niezbędne dane publikacyjne, precyzujące zarazem wersję tekstu normatywnego.
W skardze kasacyjnej posłużono się powszechnie używanym skrótowcem "k,p.a." i dlatego możliwe było odkodowanie pełnego tekstu ustawy, której zarzuty środka odwoławczego dotyczą. Należy jednak zauważyć, że przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2019 r., poz. 735) nie znajdowały w tej sprawie zastosowania. Organy prowadziły bowiem postępowanie na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 952/2013 z 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U.UE.L.2013.269.1) oraz ustawy z 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. z 2021 r., poz. 1856) i odpowiednio stosowanych przepisów ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325). Wskazane podstawy prawne wydanej w tej sprawie decyzji organów stanowiły zresztą przedmiot rozważań Sądu pierwszej instancji, badającego legalność tego aktu i składały się na wzorzec tej kontroli. W skardze kasacyjnej nie zarzucono ani wad wzorca ani błędów w jego aplikowaniu. Tym samym środek odwoławczy pozostaje nieuzasadniony.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.