Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1213/14 oddalił skargę A Sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.
Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:
Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Pruszkowie określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki BMW X5 o nr nadwozia: [...], pojemność silnika 2933 cm3, rok produkcji 2007, na kwotę 25.158 zł.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż sporny samochód został po raz pierwszy zarejestrowany na terytorium Niemiec w dniu 10 grudnia 2007 r. jako pojazd osobowy z nadwoziem zamkniętym z pięcioma miejscami siedzącymi. Posiadał kategorie homologacyjną M1, rodzaj zabudowy AC. Samochód został opisany jako pojazd terenowy do przewozu osób, limuzyna kombi, nr homologacji [...].
Skarżąca spółka dokonała w dniu 31 sierpnia 2009 r. na terytorium państwa członkowskiego (w Niemczech) zakupu samochodu marki BMW X5 za kwotę 32.000 EURO. Z rachunku sprzedaży nr [...] z dnia 31 sierpnia 2009 r. wynika, że samochód posiadał m. in.: skórzaną tapicerkę, sportowe zawieszenie i sportową kierownicę pokrytą skórą, aluminiowe stopnie wejściowe, relingi dachowe, wykończenie ze szlachetnego drewna bambusowego, maty podłogowe w welurze, lekkie felgi metalowe, regulowany fotel elektryczny z pamięcią dla kierowcy, siedzenia sportowe, podgrzewane dla kierowcy i pasażera, reflektory z wycieraczkami, system park Distance Control (PDC), światła xenony, regulację prędkości z funkcją hamowania, profesjonalny system nawigacyjny, BMW Assist, BMW online, system głośnomówiący, Bluetooth Business zintegrowany z profesjonalnym systemem nawigacyjnym, CD - zmieniarkę 6 - poziomową, system głośnomówiący Hi-Fi, blendę przeciwsłoneczną, tapicerkę dachową, regulację maksymalnej prędkości, kratkę oddzielającą przedział na bagaż.
W dniu 17 września 2009 r. pojazd został zarejestrowany przez podatnika na terytorium Republiki Federalnej Niemiec (z zastrzeżeniem, że jest to czynione tylko na eksport) jako samochód ciężarowy z zamkniętą zabudową.
Zgodnie z oświadczeniem podatnika pojazd został sprowadzony na terytorium kraju pomiędzy 17 a 28 września 2009 r. W dniu 30 października 2009 r. sporny samochód przeszedł na terytorium kraju badanie techniczne dla potrzeb ruchu drogowego, zakończone wydaniem zaświadczenia nr [...]. Jak wynika z tego dokumentu uprawniony diagnosta wskazał, że pojazd posiada pięć miejsc siedzących oraz jest samochodem ciężarowym o nadwoziu typu van. Z dokumentu nie wynika, by pojazd posiadał stałą przegrodę oddzielającą przestrzenie dla pasażerów i bagażową. Nie wynika również, czy zdemontowano jakiekolwiek elementy wyposażenia nadane na etapie produkcji. W aktach sprawy znajduje się również zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym, o tożsamym numerze wystawione w tym samym dniu, na którym widnieje adnotacja, że "w pozycji S 1 dokonano poprawki miejsc siedzących". Liczba miejsc została skorygowana do dwóch.
Spółka zarejestrowała przedmiotowy samochód na terytorium kraju w dniu 30 października 2009 r. jako ciężarowy. Zgodnie z tłumaczeniem niemieckiego dowodu rejestracyjnego przedmiotowy pojazd posiadał kategorię M1G.
W dniu 26 listopada 2009 r. podatnik na podstawie faktury VAT nr [...] sprzedał sporny samochód B Sp. z o.o., która z kolei zbyła go innej osobie.
Z informacji producenta pojazdu wynika, iż przedmiotowy samochód został wyprodukowany jako pojazd osobowy typu M1G. W chwili produkcji posiadał 5 miejsc siedzących. Wyposażony był w pasy bezpieczeństwa, czworo drzwi bocznych, nadwozie typu kombi, był całkowicie przeszklony, bez stałej przegrody oddzielającej przestrzeń pasażerską od ładunkowej.
Aktualny właściciel pojazdu, przesłuchany w charakterze świadka, zeznał, że od dnia zakupu pojazdu nie dokonywał w nim żadnych zmian konstrukcyjnych.
W dniu 24 września 2013 r. dokonano oględzin pojazdu, w wyniku których stwierdzono, że posiadał on m. in.: pięcioro drzwi przeszklonych: dwie pary drzwi bocznych otwieranych wahadłowo, drzwi tylne otwierane do góry; okna wzdłuż dwubocznych paneli; pięć miejsc siedzących z pasami bezpieczeństwa i zagłówkami; dwa rzędy siedzeń; szyby w drzwiach bocznych otwierane elektrycznie; lusterka sterowane elektrycznie; każda z szyb drzwi bocznych może być sterowana oddzielnie; skórzane fotele; fotel kierowcy sterowany elektrycznie; podgrzewane przednie fotele; wielofunkcyjną kierownicę; jednolitą podsufitkę; podłokietniki i kieszenie na drobne przedmioty we wszystkich drzwiach bocznych; wentylację i klimatyzację; wbudowaną nawigację; automatyczną skrzynię biegów; poduszki powietrzne: dwie z przodu oraz dwie kurtyny powietrzne w słupkach bocznych; dywaniki podłogowe; felgi aluminiowe; lusterka boczne sterowane elektrycznie; oświetlenie wewnętrzne nad pierwszym i nad drugim rzędem siedzeń, dwa punkty oświetlenie przy nogach pasażerów siedzących z tyłu, po jednym punkcie oświetlenia u dołu w tylnych drzwiach bocznych; rączki górne: cztery sztuki dla pasażerów i kierowcy; głośniki we wszystkich drzwiach bocznych; za drugim rzędem siedzeń zwijana siatka oddzielająca cześć pasażerską od części bagażowej. Nie stwierdzono natomiast obecności stałej przegrody pomiędzy pierwszym i drugim rzędem siedzeń lub między drugim rzędem siedzeń i częścią bagażową.
Organ II instancji, rozpoznając odwołanie, utrzymał w mocy decyzję organu
I instancji. Podkreślił, iż w rozpoznawanej sprawie istotą sporu jest ustalenie, czy nabyty wewnątrzwspólnotowo pojazd marki BMW X5 jest samochodem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób (klasyfikowanym do pozycji HS 8703), czy też samochodem ciężarowym (pozycja HS 8704). Wskazał, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 108. poz. 626, ze zm.) – dalej "u.p.a.".
W ocenie organu II instancji ogólny wygląd i ogół cech konstrukcyjnych pojazdu, nadany w trakcie procesu produkcyjnego, nie uległ zmianie, jedynie czasowo dokonano demontażu siedzeń drugiego rzędu. Pozostałe cechy, determinujące zasadnicze przeznaczenie pojazdu jako samochodu osobowego, związane z wyglądem i wyposażeniem, nie uległy zmianie. Luksusowe wyposażenie kojarzone z przewozem osób, jak klimatyzacja, elektrycznie otwierane szyby w drzwiach zarówno z przodu jak i z tyłu, skórzane siedzenia, wysokiej klasy fabryczny sprzęt audio, czy pełne oświetlenie wnętrza, wyposażenie pojazdu związane z elektronicznymi systemami wspomagającymi kierowcę w zakresie bezpieczeństwa i komfortu jazdy nie jest spotykane w pojazdach konstrukcyjnie przystosowanych do przewozu towarów ze względu na ekonomikę przewozów.
Wobec tego, że zgodnie z oświadczeniem podatnika z dnia 27 maja 2013 r. pojazd został sprowadzony na terytorium kraju pomiędzy 17 a 28 września 2009 r., organ zgodnie z treścią art. 101 ust. 5 u.p.a. uznał, iż samochód został przemieszczony na terytorium kraju w dniu 28 września 2009 r.
Mając powyższe na uwadze, organ II instancji uznał, że ogólny wygląd i ogół cech pojazdu marki BMW X5 w dniu jego przemieszczenia na terytorium kraju, tj. w dniu 28 września 2009 r. wskazuje, iż jest to pojazd zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, a nie do przewozu towarów.
Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając ją w całości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wyrokiem z dnia 22 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej: p.p.s.a., oddalił skargę.
W ocenie Sądu I instancji w przedmiotowej sprawie istotą sporu jest ustalenie, czy sprowadzony przez skarżącą pojazd marki BMW X5 jest samochodem osobowym, a zatem wyrobem podlegającym opodatkowaniu akcyzą. Przed przemieszczeniem spornego samochodu do kraju wymontowano drugi rząd foteli. Dla ustalenia właściwej klasyfikacji ustalić zatem należało czy dokonaną zmianę należy uznać za istotną zmianę konstrukcyjną i czy miała ona charakter trwały i nieodwracalny. Także czy zmieniła ona ogólny wygląd i ogół cech pojazdu na tyle, aby wpłynąć na jego klasyfikację na potrzeby opodatkowania akcyzą.
W ocenie Sądu organy podatkowe słusznie uznały, że zabieg taki nie zmienił podstawowego przeznaczenia pojazdu. A wobec tego, że podatnik nie złożył deklaracji uproszczonej AKC-U, jak również nie uiścił należnego podatku akcyzowego, zasadnym, w ocenie Sądu, było wszczęcie postępowania i określenie kwoty zobowiązania podatkowego, jaką spółka zobowiązana jest zapłacić z tytułu nabycia przedmiotowego samochodu osobowego.
Zdaniem Sądu organy podatkowe zasadnie ustaliły na podstawie cech konstrukcyjnych samochodu, jego ogólnego wyglądu i wyposażenia, że w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego był i jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, a w tej sytuacji podlega klasyfikacji do kodu CN 8703. Tym samym Sąd wskazał, że w sprawie nie zostały naruszone przepisy ustawy akcyzowej mające zastosowanie w sprawie w zakresie obciążenia podatnika podatkiem akcyzowym.
Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia w całości oraz poprzedzających go decyzji organów podatkowych obu instancji i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności:
- a) art. 151 p.p.s.a w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i uznanie, że odmowa przez organ podatkowy wnioskowanego przez skarżącą na podstawie art. 188 w związku z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania świadka, była prawidłowa, w sytuacji, gdy brak był zdaniem organów podatkowych obu instancji jakichkolwiek dowodów przemawiających na korzyść skarżącej, a wnioskowany dowód miał służyć uzasadnieniu stanowiska skarżącej (miał być tzw. przeciwdowodem), co w konsekwencji skutkowało pozbawieniem skarżącej możliwości zrealizowania prawa do czynnego udziału w sprawie; w związku z czym skarga spółki zasługiwała na uwzględnienie stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a;
- b) art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U z 2014 r., poz. 1647, dalej: "p.u.s.a.") z uwagi na fakt, że wyrok WSA nie realizuje w rezultacie funkcji kontrolnej, o której mowa w tych przepisach, tj. oceny działalności organu administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem, a zastosowany przez Sąd w sprawie środek kontroli, spośród przewidzianych w ustawie (p.u.s.a.), jest nieadekwatny.
Argumentacja na poparcie powyższych zarzutów została przedstawiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w której kasator podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Została ona oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania (tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., art. 188 w zw. z art. 123 § 1 o.p., a także art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.), co stosownie do art. 174 pkt 2 i art. 176 p.p.s.a. wymagało wykazania, na czym to naruszenie polega oraz że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem postępowania podatkowego, poddanego kontroli Sądu I instancji, było określenie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.
W stanie prawnym właściwym dla tej sprawy akcyzie podlegało nabycie wewnątrzwspólnotowe pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów mechanicznych objętych pozycją CN 8703 przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób, innych niż objętych pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 u.p.a.).
Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.a. do celów poboru akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym pojazdów miała zastosowanie klasyfikacja wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN).
W myśl reguły 1. Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), będących elementem załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r., zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87, dla celów prawnych klasyfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, oraz o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z regułami od 2. do 6., według kolejności ich występowania.
Rozpoznanie tej sprawy wymagało odniesienia się do dwóch pozycji CN, tj.:
- - pozycji CN 8703, obejmującej pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi,
- - pozycji CN 8704, obejmującej pojazdy mechaniczne do transportu towarów.
Klasyfikacja do tych pozycji została oparta na kryterium zasadniczego przeznaczenia pojazdu, tj. albo do przewozu osób (pozycja CN 8703), albo do transportu towaru (pozycji CN 8704), co wymagało ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu (osobowy, czy towarowy), co z kolei wiązało się z koniecznością porównania cech projektowych pojazdu nadanych przez producenta z cechami, jakimi charakteryzował się ten pojazd w momencie nabycia wewnątrzwspólnotowego i uwzględnienia ewentualnych zmian, jakie zostały dokonane w tym pojeździe. Dodatkowo, z uwagi na fakt, iż każdy towar może być zaklasyfikowany tylko do jednej pozycji CN, w przypadku samochodów o podwójnej funkcji, tzw. osobowo – towarowej należało ustalić, która z funkcji (osobowa czy towarowa) ma charakter dominujący.
Przeprowadzone przez organ czynności dowodowe nie doprowadziły, jak podnosi autor skargi kasacyjnej, do nieprawidłowego określenia cech pojazdu na moment nabycia wewnątrzwspólnotowego, a jedynie pozwoliły w sposób obiektywny ocenić pojazd pod względem jego zasadniczego przeznaczenia.
Wypada bowiem zauważyć, że przedmiotowy pojazd został zaprojektowany przez producenta jako pojazd osobowy z pięcioma miejscami do siedzenia oraz wyposażony w urządzenia charakterystyczne dla samochodu osobowego (homologacja typu M1G) i tak też został po raz pierwszy zarejestrowany w Niemczech w dniu 10 grudnia 2007 r.
Również z pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (dowodów rejestracyjnych niemieckich i krajowych, zaświadczeń diagnosty, protokołu oględzin z dnia 24 września 2013 r., zeznań świadka) nie wynika, aby kolejne zarejestrowanie tego pojazdu jako samochodu ciężarowego było związana z trwałymi zmianami konstrukcyjnymi, przystosowującymi pojazd do przewozu wyłącznie towaru.
Z dokumentów tych wręcz wynika, że pojazd zachował osobową funkcjonalność, o czym świadczy jego budowa przystosowana do przewozu osób i niezbędne wyposażenie służące wygodzie i bezpieczeństwu pasażerów, która mimo dokonywanych zmian (demontażem/montażem siedzeń z pasami bezpieczeństwa oraz przegrody oddzielającej przestrzeń pasażerską od bagażowej) pozostała niezmieniona, w tym sensie, że w dalszym ciągu pojazd posiadał konstrukcję samochodu osobowego, nadaną przez producenta. Przejściowe zmiany mające na celu dostosowanie pojazdu do indywidualnych potrzeb kolejnych użytkowników pojazdu nie wpłynęły na klasyfikację pojazdu, która ma obiektywny charakter, niezależny od woli kolejnych jego użytkowników.
Jak wynika z Not wyjaśniających do CN (mających posiłkowy, uzupełniający charakter w razie wystąpienia wątpliwości przy klasyfikacji pojazdu do określonej pozycji CN), tzw. pojazdy wielozadaniowe, do których zalicza się przedmiotowy pojazd, powinny spełniać kryteria wyznaczone wyjaśnieniami do HS. Według których określenie "samochody osobowo - towarowe", o których mowa w pozycji CN 8703 oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób jak i towarów. Istotne znaczenie dla zaklasyfikowana pojazdów wielozadaniowych do tej pozycji mają dominujące cechy pojazdu, na podstawie których należy rozstrzygnąć, czy są to pojazdy przeznaczone raczej do przewozu osób, a nie do transportu towarów. Wyjaśnienia określają też szereg cech projektowych świadczących o charakterze pojazdu. W przypadku tzw. samochodów osobowo – towarowych przy zaklasyfikowaniu do pozycji CN 8704 wymagane jest, aby część tylna pojazdu (za kierowcą) była przystosowana do przewozu wyłącznie towaru, co nie miało miejsca w rozpoznawanych sprawach.
Nadto, stosownie do Not wyjaśniających do CN, w wersji obowiązującej od marca 2007 r., do pozycji CN 8704 należy klasyfikować pojazdy typu VAN z jednym rzędem siedzeń, nieposiadające żadnych stałych punktów kotwienia oraz urządzeń do instalowania siedzeń i bez wyposażenia bezpieczeństwa, znajdujących się w tylnej części pojazdu. A contrario do pozycji CN 8703 – pojazdy typu VAN, które posiadają w tylnej części kabiny stałe punkty kotwienia oraz urządzenia do instalowania tylnych siedzeń jak też wyposażone w pasy bezpieczeństwa, a więc tak jak miało to miejsce w tej sprawie.
Z powyższych względów, skoro pojazd objęty postępowaniem posiadał cechy przypisywane pojazdom z funkcją osobową, to prawidłowo Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, a tym samym, że przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego był samochód osobowy. Pojazd ten, jak wykazał organ podatkowy, charakteryzował się cechami właściwymi dla pojazdów przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób, mimo że jego budowa pozwala na wykorzystywanie w dwojaki sposób, do przewozu osób i towaru. Ustalenia te, wbrew twierdzeniom wnoszącej skargę kasacyjną, znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, który nie wymagał uzupełnienia.
Odnosząc się natomiast do podniesionego zarzutu wypada wskazać, że złożony przez stronę wniosek dowodowy (po zakończeniu postępowania odwoławczego) nie odpowiadał wymogom art. 188 o.p. – nie wskazywał, kto z firmy B sp. z o.o. miałby być przesłuchany w charakterze świadka i na jaką okoliczność.
W myśl tego przepisu żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.
W okolicznościach sprawy o zaklasyfikowaniu do pozycji CN 8703 zadecydował stan techniczny pojazdu, ustalony na podstawie zgromadzonego przez organ materiału dowodowego, który pozwalał uznać, że w okresie objętym badaniem, tj. od momentu wyprodukowania pojazdu do dnia przeprowadzenia oględzin, pojazd ten nie utracił cech samochodu osobowego mimo dokonywanych zmian. Zatem zbędne było podejmowanie kolejnych czynności procesowych (przesłuchanie poprzedniego właściciela pojazdu), co oznacza, że organ podatkowy nie naruszył art. 188 o.p. W sprawie nie zachodziła bowiem obawa, że został pominięty dowód przemawiający na korzyść strony.
Z powyższych względów Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organ podatkowy przeprowadził postępowanie podatkowe zgodnie z przepisami o.p., a w szczególności z art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 o.p., wyznaczającymi standardy postępowania wyjaśniającego, zaś zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia. Podejmowanie dalszych czynności procesowych mogłoby prowadzić do przewlekłości postępowania, a więc naruszenia art. 125 § 1 o.p., wyrażającego zasadę szybkości postępowania.
W sprawie nie doszło też do naruszenia art. 123 § 1 o.p., w myśl którego organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Jak wynika z materiału zgromadzonego w sprawie strona nie została pozbawiona możliwości czynnego uczestniczenia w postępowaniu wyjaśniającym oraz wypowiadania się co do okoliczności istotnych dla sprawy, co potwierdzają znajdujące się w aktach pisma organu informujące stronę o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Podsumowując, za nietrafny należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z właściwymi przepisami o.p.
Artykuł 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. stanowi podstawę orzeczniczą dla Sądu I instancji, co oznacza, że ma on zastosowanie jedynie wówczas, gdy Sąd ten stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub też – naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jak wcześniej zostało wykazane zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tym samym Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 151 p.p.s.a., w myśl którego, w brzmieniu właściwym dla sprawy, w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.
Z powyższych względów za nietrafny należało też uznać zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. z 2014 r. Dz. U. poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie.
W ramach kontroli sądowoadministracyjnej wojewódzki sąd administracyjny bada więc proces stosowania prawa przez organy podatkowe, a więc, czy dokonały one prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy właściwie ją zinterpretowały oraz czy ustaliły prawidłowo stan faktyczny sprawy.
Przeprowadzona przez Sąd I instancji kontrola odpowiada tym kryteriom.
Podsumowując, skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.