Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/ Bk 32/14, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę J. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego.
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji podał, że J. D., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Wielobranżowe J. J. D., zakupił od firmy C. [...] LAMBORGHINI DIABLO nr VIN: [...] za kwotę 95.905,00 USD (faktura sprzedaży nr 3/08/08 z dnia 18 sierpnia 2008 r.). W celu uregulowania statusu celnego przedmiotowego samochodu, został on zgłoszony do odprawy celnej w niemieckim urzędzie celnym w Bremerhaven, gdzie zostały naliczone należności z tytułu importu w wysokości 6.742,48 Euro, na mocy decyzji podatkowej nr [...], z dnia [...] października 2008 r.
Skarżący w dniu 27 listopada 2008 r. uzyskał od Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. zaświadczenie potwierdzające uiszczenie podatku od towarów i usług oraz brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu nabycia środka transportu VAT-25, zgodnie z którym na wnioskodawcy nie ciąży obowiązek uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu LAMBORGHINI DIABLO
W dniu 5 grudnia 2008 r. pojazd został po raz pierwszy zarejestrowany w kraju jako samochód osobowy. Do wniosku o rejestrację dołączona była kopia pisma Podlaskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w B. z dnia 4 grudnia 2008 r., w którym stwierdzono (na podstawie opinii z dnia 30 października 2008 r. i opracowania rzeczoznawcy inż. W. T.), że LAMBORGHINI DIABLO spełnia wymagania stawiane pojazdom zabytkowym.
Naczelnik Urzędu Celnego w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego kolekcjonerskiego marki LAMBORGHINI DIABLO, na kwotę 37.113,00 zł.
Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z [...] listopada 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał w uzasadnieniu, że stosowanie do treści art. 80 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm., dalej: u.p.a.) akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami ustawy o ruchu drogowym, a obowiązek podatkowy od samochodów powstaje w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego – z chwilą nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.
Skarżący dokonując przemieszczenia z terytorium UE pojazdu uznał go za samochód unikatowy, zabytkowy i kolekcjonerski i w związku z tym nie złożył deklaracji podatkowej i nie opłacił podatku akcyzowego z tytułu jego wewnątrzwspólnotowego nabycia. Zgodnie z art. 3 ust. 2 u.p.a. do celów poboru akcyzy w imporcie oraz dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN). We wspólnej taryfie celnej pojęcia "samochód zabytkowy" i "samochód unikalny" nie zostały zdefiniowane, a co za tym idzie powoływanie się na spełnienie przez przedmiotowy samochód warunków uznania odpowiednio za zabytkowy lub unikalny nie może mieć znaczenia w tym postępowaniu. Dla przedmiotowej sprawy znaczenie posiada powołane przez skarżącego spełnienie przez nabyty samochód warunków do uznania go za samochód kolekcjonerski. Pojęcie to nie zostało precyzyjnie zdefiniowane we wspólnej taryfie celnej, jednak interpretacja tego terminu dla potrzeb właściwej klasyfikacji CN została zawarta w notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej (Dz. U. WE C z 30 maja 2008 r., Nr 133, s. 1).
Kryteria jakie powinien spełniać pojazd, aby mógł zostać uznany za kolekcjonerki, zostały określone w wyjaśnieniach do Sekcji XXI – Dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie i antyki; Dział 97, pozycja 9705 00 00.
Zdaniem organu odwoławczego, odnosząc cechy pojazdu objęte pozycją CN 9705 do samochodu osobowego marki Lamborghini Diablo, należało stwierdzić, iż nie spełniał on podstawowego kryterium wieku, jaki został określony orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie C 200/84 - co najmniej 30 lat. Ponadto pojazd nie był przedmiotem specjalnych transakcji poza normalnym handlem podobnymi artykułami użytkowymi. Został zakupiony podczas aukcji organizowanej przez Internetowego dealera samochodów użytkowych, używanych i uszkodzonych COPART. Natomiast jak wynika z faktury sprzedaży nr 3/08/08 z dnia 18 sierpnia 2008 r. samochodu marki Lamborghini Diablo, wystawionej na firmę strony, sprzedającym była firma, która trudni się pośrednictwem w sprzedaży pojazdów użytkowych z rynku amerykańskiego.
Zdaniem organu, podmioty biorące udział w transakcjach zakupu i sprzedaży pojazdu, będącego przedmiotem postępowania, są podmiotami zajmującymi się obrotem pojazdami używanymi w normalnym obrocie handlowym.
Zakupiony na rynku amerykańskim pojazd nie wyróżniał się znaczną wartością jaką powinien posiadać przedmiot kolekcjonerski. Wartość przedmiotowego samochodu, wynikająca z faktury wynosiła 96.405,00 USD (pojazd uszkodzony).
Przegląd stron Internetowych ofert sprzedaży samochodu marki Lamborghini Diablo na rynku amerykańskim: www.carsales.com/car, www.carsforsale.com, www.vast.com.cars, usedcars.caranddriver.com, ujawnił, iż ceny pojazdów podobnych rocznik 1999 r., kształtują się w granicach od 119.000,00 USD do 229.000,00 USD. Zatem cena, jaką strona zapłaciła za samochód marki Lamborghini nie odbiega znacznie od cen pojazdów podobnych, znajdujących się w zwykłym obrocie handlowym. Dodatkowo organ zauważył, że strona postępowania nie przedstawiła żadnych dokumentów, które potwierdziłyby udział badanego pojazdu w jakimś istotnym wydarzeniu historycznym lub że jest samochodem wyścigowym, który został zaprojektowany, zbudowany i wykorzystany wyłącznie do współzawodnictwa i osiągnął znaczące sportowe sukcesy w prestiżowych krajowych lub w międzynarodowych konkurencjach.
Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, iż przedmiotowy samochód nie może być klasyfikowany jako pojazd kolekcjonerski do kodu CN 9705, zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE Nr L 256 z 7 września 1987 r. ze zm.) oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/07 z dnia 20 września 2007 r. (Dz. Urz. WE Nr L 286 z 31 stycznia 2007 r. ze zm.) zmieniającego załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Nr 2658/87.
W związku z powyższym zgodnie z definicją zawartą w załączniku nr 1 do ustawy w pozycji 59 przedmiotowy pojazd należy do grupy pojazdów przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi i powinien być sklasyfikowany do kodu CN 8703.
Zdaniem organu odwoławczego nie ulegało wątpliwości, iż przedmiotowy samochód posiadał wszystkie cechy pojazdu zasadniczo przeznaczonego do przewozu osób i nie jest pojazdem kolekcjonerskim.
Zdaniem organu, Naczelnik Urzędu Celnego w B. rozstrzygając w sprawie obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu osobowego, nie pominął też faktu posiadania przez podatnika opinii wstępnej w sprawie pojazdu o wartościach kolekcjonerskich i zabytkowych marki Lamborghini Diablo SV/VT z 1999 r. z dnia 20 listopada 2008 r. wydanej przez Podlaskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w B. Nie zakwestionował jej autentyczności ani treści w niej zawartej. Jest to dokument, który może potwierdzać kolekcjonerski charakter pojazdu, ale nie zastępuje klasyfikacji celnej towaru. To organ celny jest uprawniony do dokonania klasyfikacji taryfowej towaru i żaden dokument wystawiony przez inny organ niż celny nie może w tym jego wyręczać.
Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że w przedmiotowym stanie faktycznym, skarżący dokonując wewnątrzwspólnotowego nabycia, zadeklarował samochód osobowy marki LAMBORGHINI DIABLO do grupowania CN 9705, jako pojazd zabytkowy, kolekcjonerski, powołując się na pisma Podlaskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w B. z dnia 4 grudnia 2008 r., kierowanego do strony, w którym Wojewódzki Konserwator Zabytków po zapoznaniu się z opinią z dnia 30 października 2008 r. i opracowaniem rzeczoznawcy o zgodności pojazdu zabytkowego z warunkami technicznymi zaświadczył na podstawie art. 217 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, że samochód osobowy marki Lamborghini Diablo SV/VT z 1999 r., będący własnością strony, z uwagi na unikalne rozwiązania techniczne, zastosowane materiały, technologię ich wykonania i montażu, uzyskane parametry techniczne i osiągi oraz ograniczoną ilość wyprodukowanych egzemplarzy spełnia wymagania stawiane pojazdom zabytkowym.
Klasyfikację towarową do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym organy podatkowe przeprowadzają, zgodnie z art. 3 ust. 2 u.p.a., wyłącznie na podstawie Scalonej Nomenklatury Taryfowej, zawartej w Taryfie Celnej Wspólnot Europejskich, która stanowi załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady (EWG) 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej.
Nabycie wewnątrzwspólnotowe, które miało miejsce w przedmiotowym stanie faktycznym - zgodnie z art. 2 pkt 11 u.p.a. stanowi przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Stosownie do treści art. 80 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 u.p.a., akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, a obowiązek podatkowy od samochodów powstaje w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego - z chwilą nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.
Natomiast przepis art. 20 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19 października 1992 r. ze zm.; dalej: WKC) przewiduje, że należności przywozowe są obliczane na podstawie wydawanej corocznie taryfy celnej Wspólnot Europejskich. Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (WTC) zawiera w załączniku 1, który jest corocznie modyfikowany, Nomenklaturę Scaloną i tabelę stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
Sąd podzielił stanowisko, że do interpretacji poszczególnych pozycji taryfowych w istotny sposób przyczyniają się Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej (CN), przyjmowane przez Komisję Europejską na mocy art. 9 ust. 1 lit. a) oraz art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE.L.1987.256.1). Skonsolidowana, obowiązująca wersja Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej serii C nr 133 z dnia 30 maja 2008 r. Zgodnie z ww. Wspólną Taryfą Celną wprowadzoną w życie rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r., zmieniającym załącznik 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, do pozycji 8703 kwalifikuje się pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, pozostałe pojazdy, wyposażone w silniki tłokowe wewnętrznego spalania o zapłonie samoczynnym.
Zdaniem Sądu, poprawność przyporządkowania powyższej klasyfikacji taryfowej przez organy celne wyklucza możliwość przyjęcia, iż pojazd należało zaklasyfikować do innej pozycji – tj. 9705 - kolekcje i przedmioty kolekcjonerskie, zoologiczne, botaniczne, mineralogiczne, anatomiczne, historyczne, paleontologiczne, etnograficzne lub numizmatyczne.
Skarżący utożsamia pojęcie przedmiotu zabytkowego zdefiniowanego w art. 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) z przedmiotem kolekcjonerskim wymienionym w pozycji 9705 WTC.
Brzmienie tej pozycji nie podaje definicji przedmiotu kolekcjonerskiego i nie posługuje się pojęciem zabytku. Pomocna dla ustalenia treści pojęcia "przedmiotu kolekcjonerskiego" klasyfikowanego w pozycji 9705 jest Nota wyjaśniająca do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich opublikowana w Dzienniku Urzędowym UE C z 2008 r. Nr 133, str. 1 zamieszczona w sekcji XXI Dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie i antyki, dziale 97 dotycząca kodu CN 9705 00 00, wskazująca, że pozycja ta obejmuje pojazdy mechaniczne stanowiące egzemplarze kolekcji o wartości historycznej, jeżeli spełniają one kryteria zawarte w orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie nr C 200/84 i w związku z tym występują w ograniczonej liczbie egzemplarzy, nie są zwykle wykorzystywane zgodnie z ich właściwym przeznaczeniem, są przedmiotem specjalnych transakcji poza normalnym handlem podobnymi wyrobami, posiadają znaczną wartość oraz stanowią znaczący krok w rozwoju ludzkości lub pewien okres takiego rozwoju.
Wskazane w powyższej nocie warunki wstępne do zaklasyfikowania pojazdu samochodowego do kodu CN 9705 00 00 wymagają, aby był to pojazd w oryginalnym stanie, bez zasadniczych zmian, co najmniej 30-letni, już nieprodukowany (model lub typ).
Pojazd sprowadzony przez skarżącego pochodzi z rocznika 1999, zatem w chwili zgłoszenia do procedury celnej miał 9 lat. Trafne jest zatem stanowisko organów celnych, że nie została spełniona jedna ze wstępnych przesłanek klasyfikacji w ramach kodu CN 9705 00 00. Okoliczność ta zwalniała organy celne od badania, czy samochód sprowadzony przez stronę spełniał pozostałe warunki opisane w nocie. Tym niemniej z uzasadnienia decyzji organów obu instancji wynika, że organy celne odniosły się zarówno do stanu technicznego pojazdu, jego wartości, sposobu nabycia i dostępności na rynku wykorzystując do tego zebrany materiał dowodowy.
W ocenie Sądu bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 20 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE. L Nr 302, str.
1) oraz art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającym załącznik 1 do rozporządzenia Rady nr 2658/87 (Dz. Urz. WE L 291 z dnia 31 października 2008r.) w zw. z art. 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (traktat z Lizbony) z dnia 9 maja 2008 r. (Dz. Urz. UE C nr 115, str. 47).
Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przywoływanych przez skarżącego przepisów prawa (art. 3 u.p.a.; art. 3 u.p.a. w zw. z art. 187 § 1 o.p. oraz art. 3 u.p.a. w zw. z art. 191 o.p.), które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy.
Organy administracji nie odrzuciły dowodów w postaci opinii i zaświadczeń wydanych przez rzeczoznawcę samochodowego i konserwatora zabytków. Po ustaleniu przez organy wieku pojazdu w dniu wprowadzenia na terytorium kraju i niespełnieniu podstawowego warunku pojazdu kolekcjonerskiego, słusznie odstąpiono od dalszych weryfikacji, które nie mogłyby skutkować odmiennym stanowiskiem w sprawie i godziłyby w zasadę ekonomiki przeprowadzonego postępowania. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone z zachowaniem jego zupełności, a zebrany materiał dowodowy bezsprzecznie potwierdza stanowisko organów.
J. D. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- 1) prawa materialnego, to jest art. 20 WKC oraz art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (Dz. Urz. WE L 291 z dnia 31 października 2008 r.) w zw. z art. 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Traktat z Lizbony) z dnia 9 maja 2008 r. (Dz. Urz. UE C nr 115, str.
- 47) upoważniającym państwa członkowskie do określenia swego dziedzictwa kulturalnego i jego ochrony - poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż pojazd zabytkowy w rozumieniu prawa krajowego nie jest pojazdem kolekcjonerskim w rozumieniu WTC, a w konsekwencji zakwalifikowanie pojazdu samochodowego sprowadzonego przez skarżącego do grupowania 8703 zamiast 9705;
- 2) przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 z późn. zm. - dalej jako u.p.a.) w zw. z art. 194 oraz art. 197 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: o.p.). przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego.
Sąd przyjął uzasadnienie organu, który w sposób dowolny, przekraczający swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, ocenił zebrane w sprawie dowody, w szczególności nieprawidłowo uznał, że organy podatkowe w sposób nienaruszający wyżej powołanych przepisów postępowania zakwestionowały fakty stwierdzone dokumentem urzędowym, to jest opinią wstępną Podlaskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr ZN-JT/40304-14/08 z dnia 20 listopada 2008 r., a mianowicie to, że samochód marki Lamborghini Diablo z 1999 r. jest pojazdem posiadającym wartości kolekcjonerskie i zabytkowe, który podlega ochronie i opiece na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2 d ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 z późn. zm.), przy równoczesnym braku przeprowadzenia przeciwdowodu przeczącego tym okolicznościom, art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 3 u.p.a. w zw. z art. 191 o.p. polegające na braku oceny na podstawie całego zebranego materiału dowodowego czy dana okoliczność - to jest fakt, iż pojazd marki Lamborghini Diablo nie jest pojazdem kolekcjonerskim - została udowodniona, art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 3 u.p.a. w zw. z art. 187 § 1 o.p. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego.
Sąd przyjął uzasadnienie organu, który w sposób dowolny, przekraczający swobodną ocenę zebranego w sprawię materiału dowodowego, ocenił zebrane w sprawie dowody, w szczególności nieprawidłowo uznał, że organy podatkowe w sposób nienaruszający wyżej powołanych przepisów postępowania odstąpiły od zbadania, czy pojazd marki Lamborghini Diablo spełnia przesłanki pozwalające na zakwalifikowanie go wg CN 9705, a mianowicie:
- - czy jest oryginalny bez zasadniczych zmian podwozia, układu kierowniczego, silnika itp.,
- - czy występuje w ograniczonej liczbie egzemplarzy,
- - czy jego kupno wiązało się ze specjalną transakcją poza normalnym handlem podobnymi wyrobami,
- - czy posiada znaczną wartość,
- - czy stanowi znaczący krok w rozwoju ludzkości lub pewien okres tego rozwoju.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w B. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w stosunku do zaskarżonego orzeczenia jest zdeterminowany, poza przypadkami nieważności postępowania, które w niniejszej sprawie nie występują, granicami środka zaskarżenia.
Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię wskazanych w tym zarzucie przepisów wskazuje, że chodzi o błędną wykładnię pozycji 9705 Nomenklatury Scalonej i błędne przyjęcie, że zgłoszenie celne nie dotyczyło przedmiotu kolekcjonerskiego.
Odnosząc się do tego zarzutu, przypomnieć należy, że procedura prejudycjalna, przewidziana obecnie w art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, stanowi mechanizm dający możliwość zapewnienia prawidłowej i jednolitej wykładni przepisów Unii Europejskiej. Podkreślić należy, że w orzecznictwie zwraca się uwagę na to, że orzeczenia, w których odniesiono się do określonych zagadnień prawnych, mogą zostać zastosowane także poza sprawą, w której zostały wydane (zob. NSA z 17.03.2011 r. I GSK 189/10, niepublikowany wyrok TS z 30.09.2003 r., C-224/01 Kobler V. Austria).
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że trafnie Sąd I instancji odwołał się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 października 1985 r. w sprawie C 200/84, w którym Trybunał wypowiedział się w kwestii definicji przedmiotów kolekcjonerskich. Tak więc w świetle tego co zostało wyżej podniesione, przyjąć należy, że wymienione orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości znajduje zastosowanie co do spornej kwestii także w innych sprawach o analogicznym stanie prawnym. Istotne jest również to, że orzeczenie to zostało przywołane w Nocie wyjaśniającej do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy podzielić pogląd, że do prawidłowej interpretacji poszczególnych pozycji taryfy celnej w istotny sposób przyczyniają się Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej (CN) przyjmowane przez Komisję Europejską. Poza sporem pozostaje okoliczność, że treść pozycji kod CN 9705 00 00 Nomenklatury Scalonej do sekcji XXI – Dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie i antyki, dział 97 stanowi, że obejmuje ona: kolekcje i przedmioty kolekcjonerskie, zoologiczne, botaniczne, mineralogiczne, anatomiczne, historyczne, paleontologiczne, etnograficzne lub numizmatyczne.
Natomiast nota wyjaśniająca do kodu CN 9705 00 00 w zakresie dotyczącym pojazdów mechanicznych, dla uznania ich za egzemplarze kolekcjonerskie o wartości historycznej, stawia szereg warunków, które pojazd musi spełnić łącznie, aby mógł zostać uznany za pojazd kolekcjonerski, a tym samym, aby został przypisany do właściwego kodu CN. Wśród warunków wstępnych, o których stanowi nota, wymienia się także to, że chodzi o pojazd w oryginalnym stanie, bez zasadniczych zmian podwozia, układu kierowniczego lub hamulcowego, silnika itp., co najmniej 30-letniego oraz modelu lub typu, który nie jest już produkowany. Tylko spełnienie łącznie wszystkich warunków, o których mowa w orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie C 200/84 i notach wyjaśniających, daje podstawę do klasyfikowania określonego pojazdu do wskazanego kodu CN.
W rozpoznawanej sprawie skarżący dokonując wewnątrzwspólnotowego nabycia, zadeklarował samochód osobowy marki LAMBORGHINI DIABLO nr VIN: [....], do grupowania CN 9705 jako pojazd zabytkowy, kolekcjonerski, powołując się na pisma Podlaskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w B. nr [...] z dnia 4 grudnia 2008 r., który uznał, że z uwagi na unikalne rozwiązania techniczne, zastosowane materiały, technologię ich wykonania i montażu, uzyskane parametry techniczne i osiągi oraz ograniczoną ilość wyprodukowanych egzemplarzy spełnia wymagania stawiane pojazdom zabytkowym. Jednakże organy podatkowe stanęły na stanowisku, iż przedmiotowy samochód należy zaklasyfikować do grupowania CN 8703 - pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne, z uwagi na fakt potwierdzony w zgromadzonym materiale dowodowym, iż nie spełnia on podstawowego kryterium wieku – 30 lat, jako wyprodukowany w 1999 roku. Oznacza to, że nie może być zaklasyfikowany do pozycji CN 9705.
Trafnie Sąd I instancji zaakceptował takie stanowisko organów celnych, mając na uwadze, iż to organy celne są uprawnione do dokonywania klasyfikacji taryfowej towaru i opinia Konserwatora Zabytków nie determinuje tej klasyfikacji.
Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Jak wyżej wskazano do pozycji CN 9705 mogą być zaliczane pojazdy co najmniej 30-letnie. Postępowanie dowodowe przeprowadzone w tej sprawie wykazało, że nabyty przez skarżącego pojazd w dacie jego nabycia wieku tego nie osiągnął. Zatem zbędne byłoby prowadzenie postępowania dowodowego w szerszym zakresie.
Akceptując zakres przeprowadzonego postępowania dowodowego przez organy celne, Sąd I instancji nie naruszył przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi.
Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.