Uzasadnienie
Postanowieniem z 4 sierpnia 2016 r., sygn. akt III SA/Po 538/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę J. O. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Poznaniu z 27 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Po 618/14.
Sąd I instancji uznał, że autor skargi o wznowienie postępowania sądowego powołał się na art. 272 § 1 i § 3 p.p.s.a. jednakże skarga ta nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. O zaistnieniu tej podstawy nie może świadczyć, przywołany w uzasadnieniu skargi wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 2 czerwca 2016 r., wydany w sprawie C-418/14 ROZ-ŚWIT.
W ocenie WSA wyłącznie adresat rozstrzygnięcia organu międzynarodowego jest uprawniony do wystąpienia z żądaniem wznowienia postępowania. W związku z tym osoba, która nie była stroną postępowania zakończonego rozstrzygnięciem organu międzynarodowego, nie jest uprawniona do złożenia skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 272 § 3 p.p.s.a. Tymczasem skarżący nie był stroną postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-418/14. Wyklucza to, zdaniem WSA, zastosowanie art. 272 § 3 p.p.s.a. i uznanie, że skarga o wznowienie postępowania sądowego została oparta na tej podstawie.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do rozpoznania WSA w Poznaniu. Postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania:
- - art. 272 p.p.s.a w zw. z art. 32 p.p.s.a. polegające na błędnym przyjęciu, że legitymację czynną do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego, w sytuacji gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską, tj. Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, przysługuje wyłącznie stronie postępowania przed takim organem międzynarodowym, co w konsekwencji doprowadziło WSA w Poznaniu do błędnego wniosku o braku ustawowej przestanki wznowienia postępowania w sprawie i niezastosowaniu przepisu art. 272 § 3 p.p.s.a., podczas gdy adresatami rozstrzygnięć TSUE są nie tylko strony postępowania przed TSUE, przy czym uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy;
- - art. 32 ust. 1 Konstytucji RP przez błędna wykładnię polegającą na przyjęciu, że za zgodny z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa uznać należy dokonany przez WSA w Poznaniu podział adresatów rozstrzygnięcia TSUE na grupę adresatów uprzywilejowanych (stron postępowania przed TSUE uprawnionych w terminie 3 miesięcy na zasadzie wyłączności do złożenia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego) oraz grupę pozostałych adresatów rozstrzygnięcia TSUE (niemających statusu stron postępowania do złożenia w terminie 3 miesięcy skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego);
- - art. 272 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 32 p.p.s.a. polegające na błędnym przyjęciu, że legitymację czynną do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego, w sytuacji gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską tj. Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej - TSUE, przysługujące wyłącznie stronie postępowania przed takim organem międzynarodowym, co w konsekwencji doprowadziło WSA w Poznaniu do błędnego wniosku o braku ustawowej przesłanki wznowienia postępowania w sprawie i niezastosowaniu przepisu art. 272 § 3 p.p.s.a., podczas gdy adresatami rozstrzygnięć TSUE są nie tylko strony postępowania przed TSUE. Równoczesne zastosowanie trzech rodzajów wykładni (językowej, funkcjonalnej i systemowej) prowadzi do wniosku, że termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego dla nieoznaczonego kręgu adresatów rozstrzygnięcia TSUE biegnie od dnia publikacji rozstrzygnięcia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów.
W piśmie procesowym z dnia 31 stycznia 2017 r., pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania.
Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 lutego 2017 r., sygn. akt I FSK 1541/16, na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a. przedstawił składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozpoznania następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy podstawą wznowienia postępowania, o której mowa w art. 272 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.) może być orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wydane w trybie pytania prejudycjalnego, nawet jeżeli to orzeczenie nie zostało doręczone stronie wnoszącej skargę o wznowienie postępowania?".
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Uznając, iż rozstrzygnięcie powyższego zagadnienia prawnego będzie miało istotne znaczenie dla rozpoznania skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił z urzędu zawiesić postępowanie sądowe do czasu udzielenia przez NSA odpowiedzi na zagadnienie postawione w sprawie o sygn. akt I FSK 1541/16.