Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 września 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3834/15 oddalił skargę Powiatu K. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010.
Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.
Urząd Kontroli Skarbowej w Szczecinie przeprowadził w Powiecie K. kontrolę dotyczącą celowości i zgodności z prawem gospodarowania wybranymi środkami publicznymi w 2010 r. O wynikach tej kontroli Ministerstwo Edukacji Narodowej poinformowało Ministra Finansów, wskazując, że Powiat uzyskał nienależną kwotę części oświatowej subwencji ogólnej za 2010 r. w wysokości 562.132,00 zł.
Minister Finansów decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 198; dalej: "u.d.j.s.t.") oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "k.p.a.") zobowiązał Powiat do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2010 w wysokości 562.132,00 zł.
Minister Finansów wydał w dniu [...] lipca 2015 r. decyzję nr[...], którą utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 19 grudnia 2014 r.
W uzasadnieniu Minister zaznaczył, że podział części oświatowej subwencji ogólnej odbywa się w oparciu o uregulowania zawarte m.in. w załączniku do rozporządzenia Ministra Edukacji Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2010 (Dz. U. Nr 222, poz. 1756; dalej: "rozporządzenie z 22 grudnia 2009 r."). Algorytm przewidywał odrębne wagi zgodnie z którymi przy podziale środków mogli być uwzględniani jedynie uczniowie/wychowankowie posiadający na dzień [...] września 2009 r.:
- – orzeczenia, o których mowa w art. 71 b ust. 3-3b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r., nr 256, poz. 2572 ze zm., dalej: "u.s.o.")., tj. orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydane z uwagi na niepełnosprawności, o których mowa w opisie wagi P2 i P36;
- – opinie, o których mowa w art. 71 b ust. 3 i 3a ww. ustawy, tj. opinie dla dzieci objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju w przedszkolach, oddziałach przedszkolnych w szkołach podstawowych, szkołach podstawowych, specjalnych ośrodkach szkolno-wychowawczych, specjalnych ośrodkach wychowawczych, ośrodkach rewalidacyjno-wychowawczych, poradniach psychologiczno-pedagogicznych (waga P38).
Podstawą dla wyliczenia wysokości subwencji są m. in. dane dotyczące liczby uczniów/wychowanków w danym roku szkolnym, wykazywane w systemie informacji oświatowej. Natomiast podstawę do wykazywania uczniów/wychowanków objętych kształceniem specjalnym w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2009 r., a następnie uwzględnienia przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010, stanowiły orzeczenia oraz opinie publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej, o potrzebie kształcenia specjalnego, przy czym uczniowie/wychowankowie posiadający orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego powinni zostać wykazani w systemie informacji oświatowej zgodnie z niepełnosprawnością wskazaną w tym orzeczeniu. W uzasadnieniu Minister Finansów wskazał, iż w wyniku błędnych danych wykazanych w systemie informacji oświatowej przez dyrektorów szkół, liczba uczniów przeliczeniowych została zawyżona o 128,7997 uczniów.
Część oświatowa subwencji ogólnej za rok 2010 dla Powiatu została skalkulowana z uwzględnieniem zawyżonej liczby uczniów przeliczeniowych m.in. przy wagach P2, P36 i P38 i wynosiła 12 001 225,00 zł. Bez tego zawyżenia wynosi ona 11 439 093,00 zł., a powstała różnica w wysokości 562 132 stanowi kwotę nienależnie pobranej subwencji. Uczniowie ci nie posiadali według stanu na dzień 30 września 2009 r. aktualnych orzeczeń poradni psychologiczno-pedagogicznych o potrzebie kształcenia specjalnego bądź posiadali orzeczenia wydane z uwagi na jedną niepełnosprawność, a nie niepełnosprawności sprzężone.
Decyzja Ministra Finansów stała się przedmiotem skargi Powiatu K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniesiono o jej uchylenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Powiatu K. Sąd I instancji stwierdził, że zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t. jest niezasadny. Sąd I instancji stwierdził, że w związku z tym, że jedyną podstawą do ujmowania uczniów przy dodatkowych wagach P2, P36 i P38 były orzeczenia, o których mowa w art. 71b ust. 3 u.s.o., które uczniowie powinni byli posiadać na dzień 30 września 2009 r. nie można uznać, że przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej przy dodatkowych wagach mogli zostać uwzględnieni uczniowie, którzy takie orzeczenia uzyskali po dniu 30 września 2009 r. nawet jeżeli były to orzeczenia wydane na czas nieokreślony, albo posiadający orzeczenia na poprzedni etap nauki bądź na nieaktualny rok szkolny.
Sąd I instancji zauważył, że jeżeli uczeń posiadał orzeczenie na poprzedni etap edukacyjny, na okres roku szkolnego wskazany w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego, który upłynął, winien był uzyskać następne orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Zgodnie bowiem z § 7 ust. 3 rozporządzenia z 12 lutego 2001 r. orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydawane były na okres roku szkolnego, etapu edukacyjnego, okres kształcenia w danej szkole albo na czas nieokreślony. Podobny zapis zawierał również § 9 ust. 1 rozporządzenia z 18 września 2008 r. Zdaniem Sądu Minister Finansów dokładnie wyjaśnił stan faktyczny przedmiotowej sprawy oraz w sposób wyczerpujący rozpoznał cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.
Sąd także stwierdził, że podział części oświatowej subwencji ogólnej odbył się z uwzględnieniem zakresu realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego, w tym przez stronę zadań oświatowych ustalonego na podstawie danych uzyskanych z systemu informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2009 r. i na dzień 10 października 2009 r. Nie zgodził się z akcentowaną w skardze tezą Powiatu, że finansowane i wykazywane w SIO jest dziecko i jego niepełnosprawność. Kształceniem specjalnym obejmuje się uczniów niepełnosprawnych na podstawie orzeczeń poradni psychologiczno-pedagogicznych o potrzebie kształcenia specjalnego. Dlatego też uzyskanie części oświatowej subwencji ogólnej w określonej wysokości uzależnione jest od posiadania przez ucznia orzeczenia, o którym mowa w art. 71b ust. 3 u.s.o. Słusznie zatem organ stwierdził, że dla rozstrzygnięcia sprawy nie mogło mieć znaczenia, że uczeń, faktycznie w placówce przebywa i pozostaje niepełnosprawny, gdyż warunkiem koniecznym uzyskania subwencji było m.in. legitymowanie się przez danego ucznia określonym aktualnym orzeczeniem.
Sąd dodatkowo wyjaśnia, że podstawą przyznania subwencji w określonej wysokości jest posiadanie orzeczenia wydanego zgodnie z art. 71b ust. 3 u.s.o. Wskazuje na to przepis art. 71b ust. 5 u.s.o. Ponadto przepisy rozporządzenia z 22 grudnie 2009 r. w sposób wyraźny uzależniają przyznanie określonej wagi od posiadania orzeczeń, o których mowa w art. 71 b ust. 3 u.s.o. Dlatego Dyrektor Szkoły/Ośrodka nie był uprawniony do wprowadzenia do systemu informacji oświatowej informacji o uczniach z niepełnosprawnością sprzężoną, jeżeli nie dysponował najpóźniej w dniu 30 września danego roku, tj. w dacie aktualizacji i przekazywania danych SIO orzeczeniem o takiej niepełnosprawności wydanym zgodnie z art. 71b ust. 3 u.s.o.
Za niezasadny również Sąd uznał zarzut naruszenia przez Ministra Finansów art. 77 i 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 123 § 1 k.p.a. Organ ten wnikliwie przeprowadził postępowanie wyjaśniające, wyjaśnił podstawę faktyczną i prawną decyzji.
Za bezzasadny Sąd I instancji uznał również zarzut naruszenia przez Ministra Finansów art. 7 i 8 k.p.a. To, że decyzja jest niezgodna z żądaniem strony skarżącej nie stanowi w żaden sposób naruszenia zasady określonej w art. 8 k.p.a. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut dotyczący naruszenia przepisu § 3 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2009 r., poprzez uznanie, że subwencja udzielona została z naruszeniem algorytmu jej naliczania, stanowiącego załącznik do niniejszego rozporządzenia, podczas gdy została ona naliczona prawidłowo w zakresie kwoty ponad 33.940,07 zł.
W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko organu administracji, iż otrzymana przez Powiat część oświatowa subwencji ogólnej na rok 2010 została skalkulowana zgodnie z algorytmem określonym w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2009 r., a podstawę jej wyliczenia stanowiły dane zweryfikowane przez Powiat wykazane w systemie informacji oświatowej na dzień 30 września 2009 r. Dopiero bowiem kontrola Urzędu Kontroli Skarbowej w Sz. wykazała, że w systemie informacji oświatowej wykazane były niezgodne dane ze stanem faktycznym.
Ponadto, Ministerstwo Edukacji Narodowej na podstawie analizy danych uzyskanych w wyniku przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w Szczecinie kontroli, a także analizy danych statystycznych wykazanych przez placówki oświatowe prowadzone przez Powiat przedstawiło swoje stanowisko w zakresie nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej przyznanej Powiatowi na rok 2010. Wobec powyższego nie można mówić o naruszeniu algorytmu.
W odniesieniu do stanowiska Powiatu zawartego w skardze, iż nawet gdyby uznać, że decyzja jest zasadna, to podana w decyzji kwota subwencji przeznaczona do zwrotu, powinna być pomniejszona o 33.940,07 zł, a więc wynosić 528.191,93 zł Sąd wskazał, iż wskazana przez stronę skarżącą kwota 33.940,07 zł, to kwota wynikająca z nieprawidłowo przeliczonych 16 wychowanków wagą P30 w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w K. P., tym samym stanowi ona część kwoty wskazanej do zwrotu w decyzji Ministra. Dopiero w dniu [...] grudnia 2014 r., tj. po dwóch latach od otrzymania wyniku kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej w S., Powiat dokonał częściowego zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010.
W ocenie Sądu, fakt zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji tuż przed wydaniem i doręczeniem decyzji organu I instancji przemawia przede wszystkim za prawidłowością ustaleń Urzędu Kontroli Skarbowej w S. oraz Ministra zawartych w zaskarżonej decyzji. Ponadto, sama Skarżąca w żaden sposób nie wykazała aby wskazane przez nią ewentualne naruszenie przez organ administracji przepisu art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t. pociągnęło dla niej jakieś skutki ujemne.
Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie złożył Powiat K. Wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia pełnomocnika według norm przepisanych.
Skargę kasacyjną oparł zgodnie z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) na następujących zarzutach naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez naruszenie następujących przepisów:
art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Skarżący zobowiązany jest do zwrotu części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010, podczas gdy powyższa subwencja została przyznana w sposób prawidłowy, art. 1 pkt 5 i 5a ustawy w zw. z art. 71 b ust. 1 i 2 u.s.o. poprzez nakazanie zwrotu subwencji pobranej na osoby na osoby, które będąc osobami niepełnosprawnymi faktycznie pozostawały w ośrodkach leczniczych i były objęte w nich opieką, § 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2009 r. poprzez uznanie, że subwencja udzielona została z naruszeniem algorytmu jej naliczania, stanowiącego załącznik do niniejszego rozporządzenia, podczas gdy została ona naliczona prawidłowo.
Skargę kasacyjną oparł także, zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. na zarzucie naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów dotyczących dokonanego przez Skarżącego zwrotu kwoty w wysokości 33.940,07 zł na rzecz Skarbu Państwa, art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie uznania za niezasadny zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t.
Minister Rozwoju i Finansów w odpowiedzi na skargę kasacyjną złożył pismo procesowe, w którym wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od Powiatu K. na rzecz organu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu pisma procesowego zawarł argumenty przemawiające za oddaleniem skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej, wyznaczonymi wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie w skardze kasacyjnej naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
NSA uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego rzeczywiście zaistniały. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej, wskazując, które normy zostały naruszone. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Skarga kasacyjna oparta została na obu przesłankach określonych w art. 174 p.p.s.a. W tej sytuacji, co do zasady, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje w pierwszej kolejności zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ ich uwzględnienie mogłoby uczynić przedwczesnym albo bezprzedmiotowym odniesienie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424 oraz wyrok z 26 marca 2010r., sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025).
Skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 tej ustawy poprzez nieodniesienie sie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów dotyczących dokonanego przez skarżącego zwrotu kwoty w wysokości 33 940,07 zł na rzecz Skarbu Państwa, oraz naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie uznania za niezasadny zarzutu naruszenia art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t. Odnosząc się do tych zarzutów zauważyć należy, że co do zasady art. 141 § 4 p.p.s.a. nie stanowi właściwej podstawy do kwestionowania zasadności dokonanej przez wojewódzki sąd adminmistracyjny oceny zaskarżonego aktu administracyjnego. Przepis ten, określa niezbędne elementy jakie powinno zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku m. in. zwięzłe przedstawienie stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
W ocenie NSA uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada tym wymaganiom. Zawiera wszystkie konieczne elementy konstrukcyjne orzeczenia i pozwala zapoznać się z motywami podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia. Poddaje się więc kontroli instancyjnej. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia. Omawiany przepis może także stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, gdy uzasadnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Wiążący pogląd w tym zakresie został wyrażony w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 8/09. Naczelny Sąd Administarcyjny stwierdza, że żadna z wyżej wymienionych okoliczności w tej sprawie nie wystąpiła. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwala na dokonanie zarówno kontroli instancyjnej, jak i na jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji.
Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. jednym z elementów uzasadnienia orzeczenia jest przytoczenie zarzutów skargi, a z tego z kolei wynika obowiązek sądu odniesienia się do tych zarzutów. Nie oznacza to jednak, że Sąd ma zawsze obowiązek szczegółowo się odnieść do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności danego zarzutu. Wystarczy, gdy z wywodów sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze. To, że skarżący nie zgadza się z dokonaną przez sąd oceną prawną nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12 opubl.
ONSA i WSA). Tak więc zarzut naruszenia tego przepisu należało uznać za chybiony. Z kolei art. 134 p.p.s.a. określa granice orzekania sądu administracyjnego i stanowi, że sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Za chybiony należało również uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia podstawy rozstrzygnięcia w zakresie uznania za niezasadny zarzutu naruszenia art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t. Sąd w uzasadnieniu zauważył, że "wskazana przez stronę skarżącą kwota 33 940,07 zł, to kwota wynikająca z nieprawidłowo przeliczonych 16 wychowanków wagą P30, (...) tym stanowi ona część kwoty wskazanej do zwrotu w decyzji Ministra."
Przedmiotem prowadzonego przez Ministra Finansów postępowania był zwrot przez sakrżącego nienależnie otrzymanej kwoty, w części powiatowej części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010. Kontrola dotyczyła celowości i zgodności z prawem gospodarowania wybranymi środkami publicznymi w 2010 r. - weryfikowano prawidłowość realizacji obowiazków związanych z gromadzeniem danych stanowiących podstawę do naliczania części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010 ze szkół i placówek prowadzonych i dotowanych przez Starostwo K. Porównano liczbę umów i wychowanków przelicznych wagą określoną w rozporządzeniu z orzeczeniami uczniów o potrzebie kształcenia specjalnego wydanym przez poradnie psychologiczno pedagogiczne aktualne na dzień 30 września 2009 r. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnił sytuację uzyskania przez jednostkę samorządu terytorialnego kwoty części oświatowej subwencji ogólnej w wysokości wyższej od należnej i podał podstawę prawną, która tę sytuację reguluje. Jest nią bez wątpienia art. 37 u.d.j.s.t.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego NSA stwierdza, że nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżący zobowiązany jest do zwrotu części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010, podczas gdy powyższa subwencja została przyznana w sposób prawidłowy. Ww. przepis nakłada na ministra do spraw finansów publicznych obowiązek aby w drodze decyzji zobowiązał jednostkę samorządu terytorialnego do zwrotu nienależnie pobranej kwoty subwencji, tylko w sytuacji, gdy ustalona dla jednostki samorządu terytorialnego część oświatowa subwencji jest wyższa od należnej i gdy potwierdzają to zgromadzone w postępowaniu administracyjnym obiektywne dowody odpowiadające stanom faktycznym kwalifikowanym do danej normy prawnej. W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że zgromadzone w sposób wyczerpujący dowody w prowadzonym przez Ministra Finansów postępowaniu jednoznacznie wskazują na spełnienie przesłanki określonej ww. przepisem, tj. konieczności wydania decyzji zobowiązującej do zwrotu nienależnie uzyskanej przez Powiat K. części oświatowej subwencji ogólnej na 2010 r. Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2010, podstawą kalkulacji części oświatowej subwencji ogólnej dla poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego na rok 2010 były m.in. dane statystyczne dotyczące liczby uczniów/wychowanków w roku szkolnym 2009/2010, wykazywane w systemie informacji oświatowej (według stanu na dzień 30 września 2009 r.), zweryfikowane przez organy prowadzące/dotujące szkoły i placówki.
Otrzymana przez Powiat K. część oświatowa subwencji ogólnej na rok 2010 została skalkulowana zgodnie z algorytmem określonym w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2009 r., a podstawę jej wyliczenia stanowiły dane zweryfikowane Przez Powiat K. wykazane w systemie informacji oświatowej. Dopiero kontrola przeprowadzona wobec Powiatu K. przez Urząd Kontroli Skarbowej w S. w zakresie celowości i zgodności z prawem gospodarowania wybranymi środkami publicznymi (okres badany 2010 r.) wykazała, że w systemie informacji oświatowej wykazane były dane niezgodne ze stanem faktycznym.
Wobec tego, zarzut braku dostatecznego uzasadnienia w zaskarżonym wyroku kwestii nienaruszenia przez organ przepisu art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t. nie może być uznany za słuszny. Udowodnione bowiem zostało w sposób nie budzący wątpliwości, że powyższa subwencja przyznana została w sposób nieprawidłowy na skutek tego, że osoby niepełnosprawne pozostawały w ośrodkach leczniczych i były objęte opieką bez posiadania przez osoby niepełnosprawne orzeczeń publicznej poradni psychologiczno- pedagogicznej o potrzebie kształcenia specjalnego (art. 71b ust. 1, 3 i 5 u.s.o. dotyczace kształcenia specjalnego dzieci i młodzieży niepełnosprawnej i art. 3 ust. 3 pkt 1 lit. h oraz art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o systemie informacji oświatowej).
Zauważyć należy, że dokumentem uprawniającym do uwzględnienia przy naliczeniu części oświatowej subwencji ogólnej przy dodatkowej wadze (P2,P36,P38) jest orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2009 r. W sytuacji, gdy algorytm naliczania części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010 przewidywał konieczność posiadania orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, orzeczenie takie dzieci/młodzież powinni przedstawić do dnia sporządzenia sprawozdania w systemie informacji oświatowej tj. do dnia 30 września 2009 r. Część oświatowa subwencji ogólnej za rok 2010 została bowiem naliczona dla poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego na podstawie danych o liczbie uczniów/wychowanków, w tym posiadających orzeczenia poradni psychologiczno - pedagogicznych, o których mowa aw art. 71b ust. 3 u.s.o., wykazanych przez szkoły i placówki w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2009 r. W związku z tym, żaden inny dokument poza orzeczeniem wydanym na podstawie art. 71b ust. 3 u.s.o. nie uprawniał jednostki samorządu terytorialnego do uzyskania zwiększonych środków części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010 z tytułu kształcenia uczniów niepełnosprawnych.
Nie ma przy tym znaczenia to, że uczniowie/ wychowankowie pozostawali pod opieką placówek ze względu na nieodwracalny stan zdrowia, a orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego zostały dostarczone w późniejszym okresie. Nie jest zasadne twierdzenie skarżącej, że część oświatowa subwencji ogólnej przysługuje na uczniów, a nie na dane statystyczne objęte systemem informacji oświatowej. Podkreślić należy, że przepisy rozporządzenia z 22 grudnia 2009 r. w sposób jednoznaczny i wyraźny uzależniają przyznanie określonej wagi od posiadania orzeczeń, o których mowa w art. 71b ust. 3 u.s.o. Dyrektor szkoły/ośrodka nie był uprawniony do wprowadzenia do systemu informacj o uczniach z niepełnosprawnością sprzężoną, jeżeli nie dysponował najpóźniej w dniu 30 września danego roku, tj w dacie aktualizacji i przekazywania danych Systemowi Informacji Oświatowej orzeczeniem o takiej niepełnosprawności wydanym zgodnie z art. 71b ust. 3 u.s.o.
Nie jest więc zasadny zarzut naruszenia art. 1 pkt 5 i 5a ustawy w związku z art. 71b ust. 1 i 2 u.s.o. Odnosząc się do twierdzenia skarżącej dotyczącego możliwości naliczenia częsci oświatowej subwencji ogólnej na uczniów, którzy w trakcie roku szkolnego uzyskali aktualne orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, to NSA stwierdza, że linia orzecznicza sądów administracyjnych w zakresie konieczności posiadania aktualnych orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego na dzień 30 września dla celów naliczania części oświatowej subwencji ogólnej jest ugruntowana (por. wyrok WSA z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 998/10, z dnia 16 września 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 3834/15, z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1708/12 i z dnia 15 października 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2975/15). Nie jest też zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji § 3 rozporządzenia Minnistra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2009 r. poprzez uznanie, że subwencja udzielona została z naruszeniem algorytmu jej naliczenia, podczas, gdy została ona naliczona prawidłowo.
Jak już wyżej wskazano, zgodnie z rozporządzeniem zakwalifikowanie do danej wagi winno następować na podstawie orzeczeń, o których mowa w art. 71b ust. 3 - 3b albo opinii, o których mowa w art. 71b ust. 3 i 3a u.s.o. Uzyskanie następczej opinii albo orzeczenia było spóźnione i nie mogło powodować skutków pożądanych przez skarżącą.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 7 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).