Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 22 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 5/22 oddalił skargę [...] na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z dnia 26 listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018.
Od powyższego wyroku spółka wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości zarzuci mu naruszenie:
- - art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2018 r, poz. 1312) poprzez jego błędną wykładnię;
- - art. 145 § 1 pkt l lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1312) poprzez przyjęcie, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Toruniu nie był zobowiązany do wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia braków formalnych wniosku;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 ust 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 iipca 2014 r. (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014 r., str.
- 69) poprzez jego nie zastosowanie w wyniku błędnego przyjęcia, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki wykluczające obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i art. 11 KPA, poprzez błędne przyjęcie, że uzasadnienia decyzji zawierały podstawowe elementy wskazane w tych przepisach, a także w sposób dostateczny wyjaśniały dlaczego Organ uznał za niezasadne argumenty podniesione przez stronę co do braku podstaw do wydania decyzji o zwrocie nienależnie pobranych płatności, co w konsekwencji stanowi naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli i zasady przekonywania, a talcże utrudnia ustosunkowanie się do wydanej decyzji;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 54 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013 r., str. 549) poprzez jego nie zastosowanie.
Wskazując na wyżej wymienione naruszenie prawa, wyczerpujące przesłanki podstawy kasacyjnej określone w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy p.p.s.a., skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i o zasądzenie od Organu Administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Uzasadniając zarzut błędnej wykładni art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1312) wskazano, że istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się m.in. do interpretacji art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1312) w powiązaniu z zapisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków producentów rolnych oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 922/71, (EWG) nr 234/79, (EWG) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz. U. z UE L z dnia 20 grudnia 2013 r.). Zgodnie z ait. 15 ust. 6 w/w ustawy płatność związana do powierzchni upraw buraków cukrowych jest przyznawana rolnikowi jeżeli zawarł umowę dostawy, o której mowa w pkt 5 w sekcji A w części II załącznika II do rozporządzenia nr 1308/2013, która określa również powierzchnię gruntów, na której rolnik jest zobowiązany uprawiać buraki cukrowe.
W pkt 5 w sekcji A w części II załącznika II do rozporządzenia nr 1308/2013 zawarto definicję "umowy dostawy", przez którą należy rozumieć umowę dostawy buraków do produkcji cukru zawartą pomiędzy sprzedawcą a przedsiębiorstwem. W rozporządzeniu nr 1308/2013 nie zawarto definicji przedsiębiorstwa. Podobnie definicja ta nie pojawia się w rozporządzeniu 1306/2013, do którego odsyła art. 3 rozporządzenia 1308/2013. Sąd przyjął, że pojęcia użyte w rozporządzeniu: "przedsiębiorstwo cukrownicze", "przedsiębiorstwo produkujące cukier" i "przedsiębiorstwo" są tożsame i należy je rozumieć jako przedsiębiorstwo zajmujące się przetwórstwem buraka cukrowego. W tym miejscu należy zauważyć, że stanowisko to zostało oparte na wybiórczym przytoczeniu przez Sąd treści kilku zapisów rozporządzenia, w tym głównie jego preambuły.
Co więcej analizując treść przytoczonych przez Sąd zapisów preambuły jak i rozporządzenia należy zauważyć, że prawodawca konsekwentnie posługuje się w nich określeniem "przedsiębiorstwo cukrownicze". Biorąc to pod uwagę nie sposób przyjąć, że użyte w pkt 5 w sekcji A w części II załącznika 11 do rozporządzenia nr 1308/2013 pojęcie "przedsiębiorcy" jest tożsame z pojęciem "przedsiębiorstwa cukrowniczego". Wręcz przeciwnie, przy założeniu racjonalności działań prawodawcy, należy dojść do wniosku, że użycie wyjątkowo w tym przepisie pojęcia przedsiębiorcy, odmiennie niż w innych przepisach rozporządzenia, miało na celu podkreślenie, że tych dwóch pojęć nie należy utożsamiać.
Tym samym zasadna jest przyjęta przez skarżącego szeroka definicja "przedsiębiorcy", pozwalająca na zawarcie umów kontraktacji buraka cukrowego w dowolnym przedsiębiorcą działającym na rynku skupu buraka cukrowego, nie zaś tylko z przedsiębiorstwem wytwarzającym cukier. Co więcej zastosowanie wykładni dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy i organy obu instancji prowadziłoby nie tylko do utożsamienia w/w pojęć, lecz co istotniejsze wiązałaby się z nieuzasadnionym przerzuceniem na producenta buraka cukrowego obowiązku badania na co przeznaczany jest sprzedany przez niego produkt. Powyższe byłoby sprzeczne z podstawowymi zasadami obrotu gospodarczego, gdyż sprzedający po wydaniu towaru nie ma żadnej realnej możliwości zbadania jak kupujący wykorzystuje dostarczony towar.
Reasumując przyjęta przez Organ jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zwężająca interpretacja art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1312) nie tylko jest sprzeczna z treścią zapisów rozporządzenia, lecz co istotniejsze prowadzi do naruszenia podstawowych zasad obrotu gospodarczego. Błędna wykładani w/w przepisów skutkowała bezzasadnym przyjęciem, że skarżący nie dołączył do wniosku o przyznanie płatności wymaganej umowy dostawy buraka cukrowego, co w konsekwencji wiązało się z bezpodstawny ustaleniem kwoty nienależnie pobranych płatności.
Uzasadniając zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z nie zastosowaniem art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia- bezpośredniego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1312) wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy błędnie przyjął, że w sprawie nie ma zastosowania art. 23 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 20ł8 r. poz. 1312). Zdaniem Sądu nie dołączenie do wniosku o płatność wymaganej umowy kontraktacji buraków cukrowych nie jest brakiem formalnym wniosku o przyznanie płatności cukrowej, a tym samym Organ nie miał obowiązku poinformować rolnika o stwierdzonych brakach. Uchybienie art. 23 ust. i ustawy o płatnościach ma istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem uniemożliwia wnioskodawcy uzupełnienie stwierdzonych braków w terminie pozwalającym na pełne, merytoryczne rozpoznanie wniosku.
Przyjmując za słuszną interpretację art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia 5 bezpośredniego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1312) przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i zaskarżonych decyzjach należy zauważyć, że wskazany brak wniosku można zaliczyć do braków oczywistych, które można stwierdzić już w trakcie pierwszej kontroli prawidłowości wniosku oraz jego załączników. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jako agencja płatnicza posiada pełną wiedzę w zakresie podmiotów uprawnionych do zawarcia tego typu umów, gdyż to ona prowadzi stosowne rejestry. Biorąc zatem pod uwagę orzecznictwo jak i powyższe wyjaśnienia trudno uznać za słuszne stanowisko przyjęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, iż organ na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy o płatnościach nie ma obowiązku dokonania wstępnej merytorycznej oceny załączonej do wniosku umowy i wystarczające jest, by weryfikację złożonego wniosku o przyznanie płatności ograniczyć wyłącznie do zbadania, czy do wniosku został załączony jakikolwiek dokument nazwany umową.
Zważywszy na fakt, iż wymóg dołączenia do wniosku umowy, o której mowa w art. art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1312), wynika wprost z treści art. 22 ust. 7 w/w ustawy oczywistym jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy winien uchylić zaskarżoną decyzję z uwagi na fakt wydania jej z naruszeniem art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1312).
W zakresie zarzutu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 ust 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014 r., str.
- 69) wskazano, że zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. (Dz. U.rz. UE L 227 z 31.07.2014 r., str.
- 69) obowiązek zwrotu otrzymanej płatności nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez beneficjenta w zwykłych okolicznościach. Jednak w przypadku, gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem przedmiotowej płatności akapit pierwszy stosuje się jedynie, jeśli decyzja o odzyskaniu nie została przekazana w terminie 12 miesięcy od dokonania płatności. Bezspornym w sprawie jest, że decyzja o odzyskaniu nienależnie pobranej płatności została doręczona stronie po upływie 12 miesięcy od dnia dokonania płatności oraz, że płatność została dokonana na skutek pomyłki Kierownika Biura Powiatowego ARIMR w Toruniu. Skarżący uważa, że Sąd błędnie ocenił brak wystąpienia w sprawie trzeciej przesłanki określonej w w/w przepisie tj. możliwość wykrycia błędu przez beneficjenta w zwykłych okolicznościach. Możliwość wykrycia błędu przez producenta rolnego powinna być odnoszona do zwykłych okoliczności, przy czym ocena, jakie w konkretnej sprawie okoliczności uznane być mogą za zwykłe jest bardzo istotna, bowiem od niej zależeć będzie możliwość przyjęcia czy wnioskodawca mógł zauważyć błąd. Tymczasem Sąd nie dokonał tego rodzaju ustaleń ograniczając się wyłącznie do ogólnikowych stwierdzeń, że z uwagi na fakt jawności Rejestru Grup Producentów Rolnych skarżący miał możliwość ustalić czy podmiot, z którym zawarł umowę kontraktacji buraków cukrowych jest wpisany do tego rejestru. Sąd nie dokonał jednak, kluczowej zdaniem skarżącego dla rozstrzygnięcia sprawy, oceny w jakim stopniu działania Organu mogły przyczynić się do wprowadzenia w błąd producentów rolnych, na skutek czego nie sprawdzili oni aktualności zapisów w Rejestrze Gmp Producentów Rolnych dotyczących podmiotu, z którym zawarli umowy kontraktacji buraka cukrowego.
Uzasadniając zarzut naruszenia art. 145 § I pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i art. 11 KPA wskazano, że zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem twierdzenia strony. Analizując treść uzasadnienia zaskarżonych decyzji należy zauważyć, że Organy pominęły całkowicie zarzut strony co do braku podstaw do wydania decyzji o zwrocie nienależnej płatności, z uwagi na upływ terminu 12 miesięcy, czym naruszyły art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. Jeżeli Dyrektor ARMiR nie podziela argumentacji skarżącego, to powinien szczegółowo odnieść się do niej w uzasadnieniu decyzji, wyjaśniając dlaczego argumenty te uznaje za niezasadne. Tymczasem Organ ograniczył się wyłącznie do lakonicznego przedstawienia swoich argumentów w tej kwestii nie odnosząc się przy tym do konkretnych zarzutów stawianych przez stronę co do wprowadzania przez ARIMR w błąd rolników wnioskujących o przyznanie płatności.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy winien uchylić zaskarżoną decyzję z uwagi na naruszenie art. 11 i 107 § 3 k.p.a. gdyż brak tego elementu uzasadnienia decyzji uniemożliwiał dokonanie oceny jej legalności.
Wskazano również, że zgodnie z art. 54 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013 r., str. 549) w przypadku jakichkolwiek nienależnych płatności wynikających z nieprawidłowości lub zaniedbań państwa członkowskie występują do beneficjenta o zwrot odnośnej kwoty w ciągu 18 miesięcy po zatwierdzeniu, a w stosownych przypadkach po otrzymaniu przez agencję płatniczą lub podmiot odpowiedzialny za odzyskiwanie takich płatności sprawozdania z kontroli lub podobnego dokumentu stwierdzającego, że miała miejsce nieprawidłowość. W przedmiotowej sprawie jedynym dokumentem znajdującym się w aktach przedmiotowej sprawy, który dotyczy zatwierdzenia przyznanej stronie płatności jest decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARIMR w Toruniu z dnia 12 grudnia 2019 r. o przyznaniu stronie płatności. Wprawdzie w treści uzasadnienia decyzji zarówno Organu I jak i II instancji stwierdza się, że termin ten należy liczyć od dnia 28.07.2021 r. kiedy to został zatwierdzony raport z czynności kontrolnych.
Jednakże zdaniem strony jest to twierdzenie całkowicie gołosłowne nie znajdujące poparcia w aktach sprawy, które nie zawierają tego raportu. Pomimo powyżej wskazanych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy pominął milczeniem kwestię przedawnienia możliwości żądania przez Organ zwrotu nienależnie przyznanych płatności z uwagi na wystąpienie przesłanek określonych w art. 54 ust. 1 w/w rozporządzenia co uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie iż zasądzenia kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Skargę kasacyjną zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej.
Z uwagi na wyraźne rozdzielenie w art. 174 p.p.s.a. podstaw kasacyjnych przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie, a przedmiotem zarzutu mogą być tylko te przepisy, które zastosował Sąd I instancji lub które powinien był zastosować, lecz je pominął. Skarga kasacyjna winna być bowiem skierowana przeciwko przyjętej w zaskarżonym wyroku podstawie prawnej rozstrzygnięcia. Niezbędne jest jednocześnie precyzyjne wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez Sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu).
Wskazać należy, że naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumpcji). Ocena zasadności tego zarzutu może być skutecznie dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. Uzasadniając ten zarzut należy wykazać, że Sąd błędnie określił podstawę orzekania, stosując wybrany przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli, że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa.
Jednocześnie należy wskazać, jaki przepis powinien być zastosowany, dlaczego powinien być zastosowany bądź, w jaki sposób przepis powinien być zastosowany ze względu na stan faktyczny sprawy. Co ważne, zarzutem naruszenia prawa materialnego nie można kwestionować ustaleń stanu faktycznego, gdyż te można podważać jedynie w oparciu o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Z kolei, zwrot "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" w odniesieniu do naruszenia przepisów prawa procesowego należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to, że na stronie skarżącej spoczywa obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z 14 marca 2018 r., II FSK 2480/17).
Odnosząc się, zważywszy na wymogi skargi kasacyjnej, do postawionych zarzutów należy wskazać, że skarżący kasacyjnie, nie wskazał które z zarzutów dotyczą naruszenia przepisów postępowania, a które z nich naruszenia prawa materialnego. Wskazał jedynie zbiorczo, że opiera je na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.
Należy wskazać, co słusznie podkreślił organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że podnosząc naruszenie art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 05 lutego 2015 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2021r., poz. 2114 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię wbrew art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarżący jedynie przytoczył podstawę kasacyjną, ale jej nie uzasadnił.
W zakresie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 05 lutego 2015 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2021r., poz. 2114 ze zm.) poprzez przyjęcie, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Toruniu nie był w przedmiotowej sprawie zobowiązany do wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia braków formalnych wniosku skarżący nie wykazał, że to rzekome naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Co do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014 r., str.
69) poprzez jego niezastosowanie w wyniku błędnego przyjęcia, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki wykluczające obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności również skarżący w żaden sposób nie wykazał, że to rzekome naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podobnie jak i do kolejnego do naruszenia t.j. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 8 i art. 11 kpa poprzez błędne przyjęcie, że uzasadnienia decyzji zawierały podstawowe elementy wskazane w tych przepisach, tak że w sposób ostateczny wyjaśniały dlaczego organ uznał za nieuzasadnione argumenty podniesione przez stronę co do braku podstaw do wydania decyzji o zwrocie nienależnie pobranych płatności, co w konsekwencji stanowi naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli i zasady przekonywania, a także utrudnia ustosunkowanie się do wydania decyzji. Podobnie co do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 54 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 roku (Dz. Urz. UE L 347 z dnia 20 grudnia 2013 roku str. 549) poprzez jego niezastosowanie. Już powyższe musi prowadzić do uznania zarzutów skargi kasacyjnej za bezskuteczne. Podkreślenia wymaga natomiast, że w świetle art. 15 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 05 lutego 2015 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2021r., poz. 2114 ze zm.) Sąd słusznie stwierdził w analizowanej sprawie bezspornie nie wystąpiła żadna z przesłanek zawarcia przez Skarżącego umowy z: - z grupą producentów rolnych, której jest członkiem, lub - organizacją producentów uznaną na podstawie rozporządzenia nr 1308/2013, której producent jest członkiem, lub - zrzeszeniem organizacji producentów uznanym na podstawie rozporządzenia nr 1308/2013, do którego należy organizacja producentów, której jest członkiem. Bowiem na mocy decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w Bydgoszczy Nr [...] z dnia 17.03.2017 r. o stwierdzeniu niespełniania przez grupę warunków uznania. [...] została wykreślona z Rejestru grup producentów rolnych, nie jest więc od tego momentu (i nie była w roku 2018) "grupą producentów" w rozumieniu wskazanego przepisu. Ponadto formułując zarzuty skargi kasacyjnej Skarżący nadal nie rozróżnia dwóch różnych rejestrów prowadzonych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa: 1. rejestru producentów rolnych prowadzonego na podstawie ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 202Ir., poz. 699 ze zm.);
2. rejestru grup producentów rolnych prowadzonego na podstawie ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. z 2018r., poz. 1026 ze zm.). W omawianym przypadku Spółdzielnia Rolników "Rzęczkowo" została wpisana do rejestru producentów rolnych (dalej zwanej EP) dnia 17 lutego 2011r. pod numerem [...] i nadal pozostaje tam zarejestrowana. Obowiązek rejestracji w przedmiotowej ewidencji dotyczy każdego producenta rolnego, niezależnie, czy jest to osoba fizyczna, osoba prawna czy też ułomna osoba prawna, jeżeli taki producent rolny chce wnioskować do ARiMR jakąkolwiek pomoc finansową. Natomiast rejestracja podmiotów w rejestrze grup producentów rolnych dotyczy tylko i wyłącznie grup producentów rolnych, o czym stanowi wprost art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. z 2018r., poz. 1026 ze zm.). Przepisy przedmiotowego aktu prawnego doprecyzowują, kiedy dany podmiot może działać jako grupa producentów rolnych i może zostać jako taka wpisana do rejestru grup 3 producentów rolnych. W niniejszym przypadku Spółdzielnia Rolników "Rzęczkowo" została uznana jako grupa dnia 10 stycznia 2011 roku. Natomiast wydanie decyzji o cofnięciu grupie uznania i skreśleniu jej z rejestru grup nastąpiło dnia 17 marca 2017 r. Należy zwrócić uwagę, iż w niniejszym przypadku Spółdzielnia Rolników "Rzęczkowo" pierwotnie została uznana jako grupa producentów rolnych, a dopiero po około miesiącu złożyła wniosek o wpis do EP. Uczyniła tak, gdyż dopiero wówczas zamierzała wnioskować o pomoc finansową. Organ podnosił już tę kwestię na etapie postępowania przed WSA. Sąd w uzasadnieniu swego wyroku również uwypuklił ww, różnice
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Orzeczenie o kosztach zostało wydane na podstawie art.204 pkt. 1 p.p.s.a.