Uzasadnienie
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach (dalej: Sąd I instancji), oddalił skargę M. i I.– Przedszkole Niepubliczne B. spółka cywilna (dalej: Strona), na informację Zarządu Województwa Ś. (dalej: Zarząd), z dnia [...] stycznia 2019r., dotyczącej nie uwzględnienia protestu.
Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że:
Zarząd skierował do Strony pismo z 29 listopada 2018 r., zawierające informację, że wniosek o dofinansowanie pn. "Dajemy szansę najbardziej potrzebującym", złożony w ramach Poddziałania 9.2.1. Rozwój wysokiej jakości usług społecznych, nie uzyskał minimum 60% punktów, w poszczególnych punktach oceny merytorycznej, co skutkowało odrzuceniem wniosku, na etapie oceny merytorycznej. Skarżąca nie uzyskała minimum punktów w zakresie: pkt 3.2. obejmującego: a) Opis i uzasadnienie grupy docelowej, b) Bariery, na które napotykają uczestnicy konkursu, c) Sposób rekrutacji uczestników projektu, oraz pkt 4.1. obejmującego: a) Trafność doboru zadań i ich opis, b) Szczegółowy opis zadań, c) Racjonalność harmonogramu realizacji projektu a także w części V Budżet projektu, na którą składały się: a) Kwalifikowalność wydatków, b) Niezbędność wydatków do realizacji projektu, c) Zgodność z cenami rynkowymi, d) Poprawność formalno - rachunkowa sporządzenia budżetu projektu.
Strona złożyła protest, kwestionując ocenę ww. kryteriów.
Zarząd nie uwzględnił protestu, o czym poinformował Stronę w piśmie z 24 stycznia 2019 r. Odnosząc się do zarzutów wskazał, że w punkcie 3.2 a, opisując sytuację i potrzeby grupy docelowej należało odnieść się do aktualnych, wiarygodnych, weryfikowalnych źródeł danych. Strona nie uzasadniła dlaczego wsparciem planuje objąć akurat dwadzieścia osób. Brak było informacji na temat liczebności potencjalnej grupy docelowej, tj. dzieci z niepełnosprawnościami, na obszarze realizacji projektu. W treści wniosku nie zostało przedstawione na jakiej podstawie wybrano grupę, na której przeprowadzono badanie ankietowe i dlaczego jest to akurat 150 osób.
W punkcie 3.2 b należało opisać jakie są potrzeby i oczekiwania uczestników w kontekście wsparcia, które ma być udzielane w ramach projektu, uwzględniając dane w podziale na płeć. Strona jako jedyną barierę dla uczestników wskazała brak transportu w dogodnych godzinach, dodając jednocześnie, że zapewni uczestnikom dojazd, ponieważ posiada przystosowany do tego samochód. W treści wniosku opisując potrzeby i oczekiwania nie uwzględniła podziału na płeć co skutkowało odjęciem punktu. Nie odniosła się również do kwestii płci, podczas opisu procesu rekrutacji. Wyjaśnienia zawarte w proteście, w tym zakresie nie odnoszą się do kwestii płci w procesie rekrutacji.
Co do części 4.1.w ocenie Zarządu przedstawione w proteście wyjaśnienie nie umożliwiają oceny trafności doboru zadań w kontekście osiągnięcia celów projektu. Brak we wniosku informacji odnośnie podziału uczestników na grupy ze względu na wiek. W opisie grupy docelowej podano tylko granice wiekowe od 3-25 lat. Z uwagi na to, że wsparcie kierowane jest do osób z umiarkowanym i znacznym stopniem niepełnosprawności (autystów), podział na poszczególne grupy powinien być przeprowadzony tak, aby osoby uczestniczące w konkretnych zajęciach mogły jak najwięcej skorzystać. Jeżeli planowano dokonać podziału uczestników na poszczególne grupy, po ustaleniu ich indywidualnych potrzeb i preferencji, w treści wniosku winno to być zapisane. W zadaniu 2 zaplanowano szkolenie dla personelu merytorycznego, co jest niezgodne z regulaminem konkursu oraz typem operacji. Wskazał, iż sama konieczność szkoleń nie jest wystarczającym powodem dla uznania za właściwe działań niezgodnych z Regulaminem.
Odnośnie zarzutu dotyczącego braku wyjaśnienia godzin funkcjonowania świetlicy, Zarząd wskazał, że w treści wniosku zapisano, że "rodzice chcieliby przed pracą przywieść swoje dziecko i po pracy je odebrać, mając pewność, iż ich dziecko ma zapewnione wsparcie terapeutyczne wysokiej jakości". Stwierdzenie to stoi w sprzeczności z zaplanowanymi godzinami działania świetlicy od 13-17. Na prowadzenie świetlicy zgodnie z prawodawstwem krajowym należy ponadto uzyskać pozwolenie. Z treści wniosku nie wynika natomiast, że Strona wystąpiła, bądź posiada stosowne pozwolenie. W opisie zadania nie ma ponadto informacji odnośnie działań przygotowawczych.
Zarząd uwzględnił natomiast zarzuty protestu dotyczące części Va, Vb, Vc w związku z czym przyznał za te kryteria dodatkowe punkty.
Na powyższą informację Strona złożyła skargę wnosząc o uwzględnienie skargi i orzeczenie, że ocena merytoryczna projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję.
W skardze zarzuciła naruszenie przepisów ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności, finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 (Dz.U.2018 poz.1431, dalej: ustawa wdrożeniowa), to jest:
- - art. 37 ust. 1, 2 i 5 ustawy wdrożeniowej, poprzez brak rzetelnej, obiektywnej i jasnej oceny wniosku, polegającej na nieprawidłowej interpretacji Regulaminu, konsekwencją czego stało się wymaganie podania we wniosku danych, których zamieszczenie nie było wymagane przez obowiązujące regulacje, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że Strona nie spełniła kryteriów wymaganych w konkursie i nieprzyznanie przewidzianej punktacji dla danego kryterium,
- - art. 53 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej polegające na uznaniu, iż treść wniosku powinna spełniać wymogi szersze aniżeli te, które zostały wskazane w Regulaminie oraz Instrukcji wypełniania wniosku, co doprowadziło do sytuacji, w której kryteria pozostały niejasne i niejednoznaczne oraz niespójne dla oceniających, co doprowadziło do nierzetelnego i dowolnego a co za tym idzie niesłusznego rozstrzygnięcia konkursu,
- - art. 53 ust. 1 w zw. z art. 58 ust. 1 ust 3 ustawy wdrożeniowej, poprzez brak rzetelności, przejrzystości i prawidłowości rozpoznania protestu, polegającą na nierozpatrzeniu wszystkich zarzutów podniesionych w proteście, niedostrzeżeniu ewidentnych uchybień i bezzasadnym nieuwzględnieniu prawidłowych zarzutów, co do strony merytorycznej przeprowadzonych ocen, jak również poprzez nieuzasadnienie ilości punktów przyznanych, w sytuacji uwzględnienia protestu w części, co doprowadziło do sporządzenia uzasadnienia w sposób niezgodny z art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej,
- - art 60 w zw. z art. 67 ustawy wdrożeniowej, poprzez udział w rozpatrywaniu protestu osoby, która winna ulec wyłączeniu, bowiem była zaangażowana w przygotowanie projektu lub jego ocenę.
W uzasadnieniu Strona wskazała m.in., że zarówno pismo z 15 listopada 2018 r. zawierającą informację o uwzględnieniu protestu złożonego na I etapie oceny merytorycznej jak również zaskarżoną do Sądu informację z 24 stycznia 2019 r. o nieuwzględnieniu protestu, podpisała ta sama osoba - [...], co stanowi naruszenie art. 60 i art. 67 ustawy wdrożeniowej. Udział tej osoby w czynnościach związanych z projektem na etapie jego merytorycznej oceny spowodował, że podlegał on wyłączeniu od udziału w czynnościach związanych z rozpatrywaniem protestu na dalszych etapach oceny. Mimo to brał on jednak w nich udział.
W odpowiedzi na skargę zarząd podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej informacji i wniósł o oddalenie skargi.
Sąd I instancji wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2019r. oddalił skargę.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 60 w zw. z art. 67 ustawy wdrożeniowej, poprzez udział w rozpatrywaniu protestu osoby, która winna ulec wyłączeniu, bowiem była zaangażowana w przygotowanie projektu lub ocenę, wskazał, że [...] jako zastępca Dyrektora Wdrażania Europejskiego Funduszu Społecznego podpisał pismo z [...] listopada 2018 r., stanowiące informację o rozstrzygnięciu w zakresie rozpatrzenia protestu oraz zaskarżone pismo z [...] stycznia 2019 r. informujące o rozstrzygnięciu dotyczącym drugiego protestu. Podpisując powyższe pisma działał w imieniu i na rzecz Instytucji Zarządzającej, która stosownie do art. 58 ust.1 ustawy wdrożeniowej była zobowiązana do poinformowania Strony o wyniku rozpatrzenia protestu. Zastępca Dyrektora Wdrażania Europejskiego Funduszu Społecznego podejmował każdorazowo czynności na etapie procedury odwoławczej, nie brał natomiast udziału w ocenie projektu, jak również nie jest członkiem komisji oceny projektów. Tym samym zarzut naruszenia art. 60 w zw. z art. 67 ustawy wdrożeniowej jest nieuzasadniony, albowiem ta sama osoba nie brała udziału na etapie oceny projektu oraz na etapie procedury odwoławczej.
Sąd stwierdził również, że ocena Projektu nie uchybia powołanym, generalnym formułom postępowania, w szczególności, nie doszło do uchybienia normom zawartym w art. 37 ustawy wdrożeniowej.
Mając na uwadze zapisy Regulaminu konkursu oraz Instrukcji wypełniania wniosku Sąd stwierdził, że ocena kryterium dokonana przez organ, wbrew twierdzeniom Strony, jest prawidłowa. Zarzuty co do braku wymogu wskazania stosownego uzasadnienia poprawności metodologicznej przeprowadzanej analizy oraz braku wymogu odniesienia się, przy rekrutacji, do podziału ze względu na płeć uczestników, są niezasadne. Wniosek o dofinansowanie, zawiera szczegółowo wypunktowane w karcie oceny merytorycznej wniosku braki, mające swoje uzasadnienie w wyżej powołanych przepisach.
Wskazał, że wbrew zapisom Regulaminu konkursu, Strona nie przedstawiła wystarczającego opisu grupy, do której skierowany jest projekt (kryterium a, c).
Brak jest informacji w jaki sposób została określona liczbowo grupa docelowa, dlaczego wsparcie zostało zaplanowane tylko dla 20 osób. Wskazując na duży rozmiar zapotrzebowania na tego typu placówki, z uwagi na wzrost liczby osób niepełnosprawnych, Strona nie podała konkretnych danych liczbowych. Natomiast ogólne stwierdzenie, że liczba osób niepełnosprawnych ciągle wzrasta nie daje możliwości oceny zasadności i konieczności realizacji projektu tylko dla 20 osób. Wskazał przy tym, iż stwierdzenie “o ogromnym zapotrzebowaniu" stoi w sprzeczności z małą liczbą wskazanych uczestników. W opisie grupy docelowej brak jest informacji na temat rodzaju niepełnosprawności uczestników projektu, co jest istotne w kontekście właściwego doboru wsparcia. Nie przedstawiono także we wniosku ile osób w założonej kategorii wiekowej od 3 do 25 lat zamieszkuje na wskazanym terenie powiatu kieleckiego, z uwzględnieniem podziału na płeć.
Brak jest także informacji na temat ogólnej liczby osób z niepełnosprawnościami z terenu powiatu k. Zasadnie wskazano także na brak uzasadnienia w projekcie dla przeznaczenia wsparcia w większej mierze dla mężczyzn (na 20 uczestników zaplanowano wsparcie dla 18 mężczyzn i 2 kobiet). Nigdzie w treści wniosku nie napisano, która płeć jest w gorszym położeniu.
Wskazał także, że organ nie mógł zweryfikować też, w jaki sposób grupa badanych osób została wyłoniona do próby badawczej, w tym z których konkretnie gmin powiatu badane osoby pochodziły i czy badane były wszystkie gminy powiatu. Organ nie wiedział jaka była treść przeprowadzonej ankiety, o co pytano i czy założona grupa jest rzeczywiście reprezentatywna dla obszaru objętego planowanym wsparciem. Skarżąca we wniosku podała jedynie, że przeprowadziła własne badania celem uzyskania rzetelnej analizy potrzeb, a zawarte sformułowania w opisie kryterium nie wypełniają wymagań zawartych w Regulaminie konkursu oraz Instrukcji wypełniania wniosku.
Przy opisie barier (kryterium 3.2 b) wskazując jako barierę, brak transportu w dogodnych godzinach, Strona lakonicznie opisała sposób przełamania tej bariery, poprzez możliwość zapewnienia transportu ze względu na dysponowanie przystosowanym samochodem. Z wniosku nie wynika, czy Strona jednym samochodem jest w stanie skutecznie zniwelować wskazaną barierę co do odległości sięgających kilkadziesiąt i więcej kilometrów, pomiędzy poszczególnymi miejscami powiatu, biorąc pod uwagę, że obszarem realizacji projektu jest cały powiat kielecki. Nie wskazała, z których części powiatu ankietowani wskazywali na kłopoty z transportem, nie podała też, jakiego typu samochód posiada i ile jest w stanie przewieźć osób jednym kursem.
Ocena tego kryterium nie została zdaniem Sądu dokonana z naruszeniem prawa. Organy dokonały analizy treści projektu i omówiły podane przez stronę dane w kontekście nazwy i definicji kryterium, wskazując na dostrzeżone braki wniosku rzutujące na jego negatywną ocenę.
Sąd I instancji wskazał również, że Strona w ramach planowanego projektu przewidziała dwa zadania. Zadanie nr 1 polegające na wyposażeniu specjalistycznej placówki wsparcia dziennego - świetlica socjoterapeutyczna "P." oraz zadanie nr 2 polegające na realizacji zajęć świetlicowych. Analiza opisu tych zadań pozwala na stwierdzenie, że Strona nie sprostała wymogom stawianym przez Regulamin konkursu. Opis zadania nr 1 uniemożliwia ocenę trafności doboru zadań w kontekście osiągnięcia celów projektu. Opis ten jest bowiem bardzo ogólny, brak możliwości pełnej oceny merytorycznej trafności doboru zaplanowanych przez Stronę form wsparcia stanowi również konsekwencję ogólnego opisu grupy docelowej. Nie sprecyzowała, czy będzie stosowała podział na grupy ze względu na stopień i rodzaj niepełnosprawności, w kontekście projektowanego wsparcia. Brak jest także informacji na temat podziału uczestników na grupy ze względu na wiek i przypisanie danej grupy wiekowej do określonego rodzaju wsparcia, podczas gdy w ramach zajęć świetlicowych zaplanowano zajęcie nieadekwatne dla każdej z ww. grup wiekowych (warsztat tkacki, ceramiczny i plastyczny).
Ponadto, za niezgodne z Regulaminem konkursu jest zaplanowanie szkolenia w zadaniu drugim. Nie przewiduje się bowiem możliwości podnoszenia kwalifikacji i kompetencji osób odpowiedzialnych za realizację zadań merytorycznych. W zakresie tego zadania, uznał za prawidłowe zakwestionowanie zasadności prowadzenia świetlicy, jedynie w godzinach od 13 do 17 popołudniu, w kontekście zapisów zawartych we wniosku, bowiem rodzice chcieliby przed pracą przywieść swoje dziecko do świetlicy i po pracy je odebrać.
Wskazał również, że uwzględnienie w harmonogramie projektu etapu zgłoszenia i uzyskania pozwolenia na prowadzenie placówki jest bardzo ważne. Na prowadzenie placówki wsparcia dziennego niezbędne jest bowiem uzyskanie zezwolenia. W konsekwencji uzyskanie pozwolenia determinuje planowanie innych etapów tworzenia świetlicy, w związku z czym realizacja projektu i wydatkowanie środków z dofinansowania, przed uzyskaniem pozwolenia na prowadzenie placówki, byłoby niekwalifikowalne. Stąd też, nieuzasadnione są również uwagi Skarżącej w zakresie prowadzenia zajęć, przy jednoczesnym dokonywaniu zakupów celem wyposażenia owej placówki.
Uznał wobec powyższego, ze zaskarżone rozstrzygnięcie wskazuje kryteria, według których dokonano oceny wraz z konkretnymi przyczynami, które zadecydowały o takiej, a nie innej ocenie. Tym samym, nie doszło do naruszenia art. 37 ust. 1, 2 i 5 ustawy wdrożeniowej, poprzez brak rzetelnej, obiektywnej jasnej oceny wniosku. Nie uchybiono także art. 53 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej, poprzez uznanie, że treść wniosku powinna spełniać wymogi szersze aniżeli te, które zostały wskazane w Regulaminie oraz Instrukcji wypełniania wniosku oraz art. 53 ust. 1 w zw. z art. 58 ust. 1 ust 3 ustawy wdrożeniowej, poprzez brak rzetelności, przejrzystości i prawidłowości rozpoznania protestu.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła Strona, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego, przez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie to jest:
- - art. 60 i art. 67 ustawy wdrożeniowej, w związku z art. 24 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 16 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2018 poz. 2096, dalej: k.p.a.), poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż podpisanie przez tą samą osobę pisma z dnia [...] listopada 2018 r. zawierającego informację o wynikach postępowania odwoławczego, nie jest oceną projektu i tym samym udział tej osoby nie wyklucza jej w postępowaniu odwoławczym od dokonywania ponownej oceny wniosku po uwzględnieniu protestu,
- - art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że Dyrektor ds. Wdrażania Europejskiego Funduszu Społecznego poprzez podpisanie informacji z dnia [...] listopada 2018 r., zawierającej informacje o wynikach postępowania odwoławczego, nie brał udziału w ocenie projektu, w związku z czym nie podlegał on wyłączeniu od dalszych czynności.
W oparciu o powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, oraz zasądzenie od organu koszów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego.
Również na podstawie art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018 poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) wniosła o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym i zrzekła się rozpoznania sprawy na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę Zarząd wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.
Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Należy zaznaczyć, iż zarzuty skargi kasacyjnej nie zostały w pełni prawidłowo sformułowane zgodnie z wymogami określonymi w art. 176 p.p.s.a. Strona nie wskazała bowiem przepisów określających podstawę skargi kasacyjnej na której oparła swoje zarzuty, wskazując jedynie, iż zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego, nie wskazując w tej mierze przepisów określających powyższą podstawę, jak też nie powiązała naruszenia wskazanych przepisów z przepisami p.p.s.a., które zdaniem Strony zostały naruszone przez Sąd I instancji.
Kierując się jednak treścią uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 NSA w składzie orzekającym dokonał oceny zarzutów skargi kasacyjnej, uznając, że powyższe braki nie uniemożliwiają rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej.
Oceniając skargę kasacyjną wskazanych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzuty skargi kasacyjnej okazały się uzasadnione. Zasadny bowiem okazał zarzut naruszenia art. 60 i art. 67 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez błędną wykładnię i i przyjęcie, iż podpisanie przez tą samą osobę pisma z dnia 15 listopada 2018 r. zawierającego informację o wynikach postępowania odwoławczego, nie jest oceną projektu i tym samym udział tej osoby nie wyklucza jej w postępowaniu odwoławczym od dokonywania ponownej oceny wniosku po uwzględnieniu protestu.
Zaznaczyć należy, że art. 50 ustawy wdrożeniowej stanowi, że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów k.p.a., z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów.
Wyłączenie pracownika od udziału w postępowaniu w sprawie unormowano w art. 24 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a.). W myśl art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 24 § 4 k.p.a. wyłączony pracownik powinien podejmować tylko czynności niecierpiące zwłoki ze względu na interes społeczny lub ważny interes stron. Wskazane przepisy k.p.a. regulujące wyłączenie pracownika od udziału w sprawie mają więc zastosowanie w sprawie dotyczącej oceny wniosków dokonywanej w ramach postępowań konkursowych przeprowadzanych w trybie przepisów ustawy wdrożeniowej.
Z treści przepisów art. 60 i art. 67 ustawy wdrożeniowej wynika, że w rozpatrywaniu protestu, nie mogą brać udziału osoby, które były zaangażowane w przygotowanie projektu lub jego ocenę, jak też i to, że przepis art. 24 § 1 k.p.a. stosuje się odpowiednio.
Z przepisu art. 24 § 1 k.p.a. wynika, że instytucja wyłączenia pracownika organu dotyczy zasadniczo spraw związanych z wydawaniem decyzji administracyjnych. Jednakże wobec odesłania określonego w art. 50, art. 60 i art. 67 ustawy wdrożeniowej, w prowadzonym postępowaniu na podstawie tej ustawy, w przedmiocie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania, należy odpowiednio stosować przepisy k.p.a. regulujące instytucję wyłączenia pracownika organu od udziału w sprawie.
Podkreślić należy, że przepis art. 60 ustawy wdrożeniowej odnosi się do wszystkich czynności wiążących się z określonym projektem i nie ogranicza się do jego oceny (wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1367/10, wyrok NSA z dnia 18 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 125/11, wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r. sygn. akt II GSK 268/11wyrok z dnia 23 marca 2018r. I GSK 153/18, wyrok NSA z dnia 6 września 2018r., I GSK 2770/18, wyrok NSA z dnia 24 października 2018r., I GSK 2986/18,, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl, kom. do art. 60 ustawy wdrożeniowej, A. Wołyniec-Ostrowska, Lex).
Przepis powyższy dotyczy więc wszystkich czynności związanych z określonym projektem, natomiast sama ocena projektu jest tylko jedną z nich. Odnosi się więc nie tylko oceny merytorycznej projektu, ale każdej czynności z projektem związanej, która znajduje odbicie w dokumentacji dotyczącej danego wniosku, w tym także rozstrzygnięcie w przedmiocie rozpatrzenia protestu. Należy go rozumieć szeroko, co oznacza, że każda osoba, która na jakimkolwiek etapie postępowania konkursowego i również przed tym postępowaniem w jakimkolwiek charakterze i zakresie brała udział w przygotowaniu projektu lub jego ocenie formalnej albo merytorycznej podlega wyłączeniu od rozpoznawania protestu. Związek danej osoby z projektem czy jego oceną nie musi mieć charakteru bezpośredniego. Zakaz, o którym mowa w art. 60 ww. ustawy dotyczy każdej osoby, która była zaangażowana w jakąkolwiek czynność związaną z danym projektem, która znalazła swój wyraz w treści dotyczącej tego projektu dokumentacji przebiegu procedury konkursowej
Pogląd ten znajduje oparcie we wskazanych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, który to pogląd, Naczelny Sąd Administracyjnej w niniejszym składzie podziela i uznaje za własny.
Powyższe skutkuje uznaniem, iż podpisanie informacji w przedmiocie uwzględnienia protestu z [...] listopada 2018 r. złożonego na I etapie oceny merytorycznej, jak i zaskarżoną do Sądu I instancji informacje z dnia [...] stycznia 2019r. o nie uwzględnieniu protestu, przez tą samą osobę, to jest [...], jest czynnością związaną z projektem - w tym przypadku - z rozpatrzeniem protestu. Udział osoby w dokonywaniu tej czynności, wyłącza tę osobę od udziału w postępowaniu, w tym od dokonywania rozpoznaniu protestu na dalszym etapie oceny wniosku.
Zauważyć należy, że art. 60 zdanie 2 ustawy wdrożeniowej odsyła w tym zakresie do odpowiedniego stosowana art. 24 § 1 k.p.a., a zatem także art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a..
W ocenie NSA użyte w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pojęcie "zaskarżonej decyzji" obejmuje bowiem swym zakresem nie tylko decyzję, od której wniesiono odwołanie, lecz również decyzję, wydaną w tej samej materialnej sprawie, a zaskarżoną w inny sposób. Celem omawianej regulacji było uniknięcie sytuacji, gdy treść zaskarżonej decyzji wydanej przez pracownika z upoważnienia organu, mogłaby być zdeterminowana wcześniejszym doświadczeniem tej osoby wynikającym z dotychczasowego udziału w tym postępowaniu. Pracownik, który raz już uczestniczył w czynnościach procesowych, ma przez to ugruntowane poglądy zarówno na stan faktyczny, jak i na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Może to z kolei nasuwać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności i obiektywizmu (por. wyrok NSA z 21 października 2014 r., II GSK 1589/13, LEX nr 1598411).
Tym samym należy uznać, iż [...], Zastępca Dyrektora Wdrażania Europejskiego Funduszu Społecznego uczestniczący przy wydaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie protestu z dnia [...] listopada 2018r. nie powinien orzekać ponownie w tej samej pod względem merytorycznym sprawie tj. rozstrzygnięcia w przedmiocie protestu z dnia [...] stycznia 2019 r.
Udział natomiast powyższej osoby przy wydaniu, kontrolowanego przez Sąd I instancji, rozstrzygnięcia skutkowało naruszeniem przez organ art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 60 zdanie 2 ustawy wdrożeniowej co jest jest istotnym naruszeniem prawa, mającym wpływ na wynik oceny.
Wobec powyższego, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za uzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej, uchylił zaskarżony wyrok. Uznając jednocześnie, iż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona na obecnym etapie postępowania z punktu widzenia zakresu kontroli przeprowadzanej przez sąd administracyjny, Sąd uwzględnił także skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 265 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie zwrot kosztów postępowania sądowego na rzecz Strony należny jest z tytułu sporządzenia skargi kasacyjnej przez radcę prawnego, wpisu od skargi kasacyjnej oraz za postępowanie przed Sądem I instancji.