Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 273/15, oddalił skargi P. G. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w Olsztynie z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zawarł między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.). Zdaniem skarżącego, przedmiotowy wniosek znajduje uzasadnienie w aktualnej sytuacji, w której znajduje się strona. Wykonanie decyzji skutkować będzie dla wnioskodawcy trudnymi, a wręcz niemożliwymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci całkowitego pozbawienia strony płynności finansowej niezbędnej do bieżącego regulowania należności i prowadzenia działalności gospodarczej, w tym również z tytułu wynagrodzeń pracowników, a tym samym doprowadzi to do likwidacji prowadzonej działalności o utraty jedynego źródła dochodu.
Skarżący wskazał, że wobec niego wydano decyzje ostateczne w przedmiocie podatku od towarów i usług, opłaty paliwowej oraz podatku akcyzowego. Łączna wysokość egzekwowanych należności podatkowych znacznie przekracza możliwości finansowe wnioskodawcy oraz nie znajduje pokrycia w jego majątku prywatnym czy firmowym. Wnioskodawca stwierdził, iż do pokrycia należności wynikających z decyzji ostatecznych, w sytuacji braku środków finansowych na rachunku bankowym, niezbędna będzie egzekucja z majątku ruchomego, a jej dalsze prowadzenie doprowadzi do całkowitej likwidacji firmy, czego skutki nie będą możliwe do odwrócenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z wniesieniem skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSA WSA 2007, nr 4, poz. 77). Zgodnie z treścią powołanego przepisu sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 art. 61 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tej regulacji prawnej wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jego wykonania.
Sąd orzeka w kwestii wstrzymania wykonania decyzji na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku w ten sposób, aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, bądź wyłącznie wymienienie ustawowych przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Ogólnikowe i gołosłowne uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego pozytywną ocenę.
Uzasadnienie zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji stanowi dosłowne powtórzenie argumentacji przedstawionej przez skarżącego w zażaleniu skierowanym do sądu kasacyjnego na postanowienie, którym WSA na etapie postępowania w I instancji, odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Argumenty wnioskodawcy sprowadzają się jedynie do ogólnych sformułowań oraz przytoczenia ustawowych warunków, których spełnienie jest konieczne do zastosowania ochrony tymczasowej. Twierdzenia wnioskodawcy są gołosłowne, lakoniczne i nie zostały uprawdopodobnione jakimikolwiek okolicznościami faktycznymi.
Skarżący podał jedynie, że wykonanie zaskarżonych decyzji skutkować będzie trudnymi, czy wręcz niemożliwymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci całkowitego pozbawienia płynności finansowej, co może doprowadzić do likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej. Skoro zaś już na etapie rozpoznawania uprzednio wniesionego do NSA zażalenia w tym zakresie, sąd kasacyjny uznał, że przedstawiona argumentacja okazała się niewystarczająca, co sygnalizował Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu oddalającym zażalenie (postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2015 r., sygn. akt I GZ 776/15), to uzasadnienie wniosku złożonego na etapie kasacyjnym w ten sam sposób nie mogło skutkować zastosowaniem wnioskowanej ochrony. Zarówno na etapie postępowania sądowego pierwszoinstancyjnego, jak i na etapie postępowania przed NSA skarżący nie wykazał istotnych okoliczności, które w kontekście przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji.
Wnioskodawca wypełnienia ustawowych przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej upatruje w ogólnych stwierdzeniach, że wykonanie decyzji spowoduje skutki, których nie będzie można odwrócić. Podkreślić jednak należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, co jednak nie oznacza, iż zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ogólnikowe i powielone z zażalenia, które na wcześniejszym etapie postępowania zostało negatywnie rozpoznane przez NSA, argumenty nie wykazały spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.