Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 16 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Bk 371/16, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718, obecnie Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę Spółki A na decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży z [...] lutego 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Białymstoku z [...] listopada 2015 r. przyznającą spółce płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2012 w pomniejszonej wysokości.
W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. dotyczący nieuwzględnienia przez organy ARiMR przy ponownym rozpatrzeniu sprawy oceny prawnej zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 646/14. W powołanym wyroku NSA wskazał, że organ nie rozważył spełnienia przez skarżącą warunku określonego w § 27 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 33, poz. 262 ze zm. dalej: rozporządzenie), wskutek czego uznał za zasadne uchylenie skarżonej decyzji.
W ocenie Sądu organy prawidłowo wykonały zalecenia zawarte w wyroku, dokonały ustaleń co do spełnienia warunku § 27 ust 5 rozporządzenia w świetle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 646/14. Organy ustaliły, że w sprawie nie znajduje zastosowania § 27 ust. 5 rozporządzenia, na mocy którego organ odstępuje od zastosowania sankcji w wysokości 20 % płatności. W konsekwencji niezachowania trwałych użytków zielonych i elementów krajobrazu rolniczego nieużytkowanych rolniczo organy ARiMR na podstawie § 27 ust. 4 rozporządzenia zastosowały zmniejszenie płatności (o 20%).
Sąd wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy został oceniony prawidłowo, uwzględniając znaczenie i wartość poszczególnych dokumentów zgromadzonych w sprawie. Wydając decyzję, zarówno organ I jak i II instancji oparł się na obowiązujących przepisach prawnych, czemu dał wyraz w podstawie prawnej decyzji, a uzasadnienie faktyczne potwierdził uzasadnieniem prawnym. Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. 2007 r. Nr 64, poz. 427 ze zm.), w stosunku do reguł określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267; dalej: k.p.a.) modyfikuje w sposób istotny obowiązki organu właściwego do wydawania decyzji i pozycję strony postępowania.
Sąd wskazał, że z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca występowała do organu z wnioskiem o udzielenie niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, jak też, że organ udzielił błędnych pouczeń. Skarżąca spółka składając wniosek o przyznanie płatności oświadczyła, że znane są jej zasady przyznawania płatności. W związku z tym, iż w postępowaniu w sprawie przyznania płatności nie stosuje się art. 81 k.p.a., co oznacza, że można oprzeć rozstrzygnięcie na dowodach, co do których strona się nie wypowiedziała.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokowi zarzucono naruszenie:
- 1. prawa materialnego, tj.:
- 1) § 27 ust. 4 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten znajduje zastosowanie, gdy do powierzchni użytków zielonych, których posiadanie rolnik utracił, kiedykolwiek w przeszłości przyznano płatność rolno środowiskową, podczas gdy wykładnia wyrażona w wyroku NSA z 26 majaj 2015 r., sygn. akt II GSK 646/14 wydanym w przedmiotowej sprawie, oraz w wyrokach NSA z 26 maja 2015 r. sygn. akt II GSK 758/14 i sygn. akt II GSK 2918/14 wskazuje że warunek nieprzyznania płatności, obligujący organ do odstąpienia od 20-procentowej sankcji, należy odnosić do okresu już po utracie posiadania gruntów, a nie jakiegokolwiek okresu w przeszłości, w konsekwencji czego sąd błędnie uznał, że organ prawidłowo zastosował sankcję z § 27 ust. 4, pomimo, że w sprawie spełnione były wszystkie przesłanki określone w hipotezie przepisu § 27 ust. 5 rozporządzenia wyłączające zastosowanie sankcji;
- 2) § 27 ust. 5 rozporządzenia, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przepis ten znajduje zastosowanie, jedynie, w sytuacji gdy do powierzchni użytków zielonych, których posiadanie rolnik utracił płatność rolnośrodowiskowa nie była przyznana kiedykolwiek w przeszłości, w tym przed utratą władztwa nad tymi gruntami, podczas gdy wykładnia wyrażona w wyrokach NSA z 26 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 646/14 i sygn. akt II GSK 758/14, wskazuje że warunek nieprzyznania płatności, obligujący organ do odstąpienia od 20-procentowej sankcji, należy odnosić do okresu już po utracie posiadania gruntów, a nie jakiegokolwiek okresu w przeszłości, w konsekwencji czego sąd błędnie utrzymał w mocy wadliwe decyzje;
- 3) naruszenie art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 2 grudnia 2009 r., str. 1, ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, że przepis ten nie znajduje zastosowania w sytuacji gdy skarżąca nie ponosi odpowiedzialności za rzekomo popełnione nieprawidłowości, ponieważ dokonane zmniejszenia deklarowanej we wniosku powierzchni wynikły z niezawinionej przez nią utraty władztwa nad gruntami, oraz z dokonanego przez Agencję ponownego wyznaczenia obszaru PEG, w konsekwencji czego Sąd niesłusznie utrzymał w mocy wadliwą decyzję, na mocy której zastosowano względem skarżącej obniżkę płatności mimo, że pismo Dyrektora Narwiańskiego Parku Narodowego z 3 listopada 2016 r. wskazuje na właściwy sposób użytkowania dzierżawionych gruntów;
- 4) naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez brak uwzględnienia w skarżonym wyroku wskazań dotyczących sposobu rozpatrzenia przedmiotowej sprawy jakie zawarł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 maja 2015 r. (sygn. akt II GSK 646/14) i uznanie, że organ prawidłowo zastosował sankcję z § 27 ust. 4 i nie zastosował zwolnienia z sankcji wyrażonego w § 27 ust. 5 na tej podstawie, że skarżąca otrzymała płatność do wycofanych działek w latach 2010 i 2011, pomimo, że w tym okresie posiadała ona sporne działki, a w okresie po utracie ich posiadania płatność nie była jej przyznana, podczas gdy z wykładni zawartej w ww. wyroku NSA wynika, że sankcję można zastosować jedynie gdy przyznano płatność po przeniesieniu lub utracie posiadania gruntów.
- 2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
art. 3 § 1 i § 2 ust. 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 151 p.p.s.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, w konsekwencji zaakceptowania w procesie oceny legalności decyzji faktu, że organ oparł swe rozstrzygnięcie na nieprawidłowo zinterpretowanych przepisach rozporządzenia, w sytuacji gdy do utraconych gruntów dokonano płatności jedynie przed datą ich utraty, co zgodnie z wykładnią przedstawioną w ww. wyrokach NSA nie powinno skutkować nałożeniem sankcji, w wyniku czego niesłusznie utrzymano w mocy wadliwe decyzje;
art. 133 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz, 173 ze zm.) poprzez akceptację dla naruszenia przez organ zasady swobodnej oceny dowodów/wybiórcze rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego, w szczególności faktu, że do utraconych gruntów dokonano płatności jedynie przed datą ich utraty, co zgodnie z wykładnią przedstawioną w ww. wyrokach NSA nie powinno skutkować nałożeniem sankcji, w wyniku czego niesłusznie utrzymano w mocy wadliwą decyzję i doszło do oddalenia skargi, zamiast jej uwzględnienia;
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 153 p.p.s.a., poprzez akceptację w procesie oceny legalności decyzji dla pobieżnej analizy przez organ administracji przedstawionych przez Naczelny Sąd Administracyjny tez i wskazówek dotyczących sposobu interpretacji przepisów § 27 ust 4 i 5 rozporządzenia, przez co naruszona została wyrażona w tym przepisie zasada związania organu administracji publicznej oceną prawą wyrażoną w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego.
Organ nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym zarzutami kasacyjnymi, przedstawiając stosownie do art. 193 zd. drugie p.p.s.a. motywy tego rozstrzygnięcia.
Niniejsza skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., co zobowiązywało wnoszącą skargę kasacyjną, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 i art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., do wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego i/lub procesowego, które w jej ocenie zostały naruszone, a dodatkowo – wyjaśnienia, na czym polega to naruszenie.
Z analizy podniesionych przez stronę zarzutów kasacyjnych należy wnioskować, że zasadniczym powodem wniesienia skargi kasacyjnej było odmienne (od Sądu pierwszej instancji i organu) rozumienie § 27 ust. 4 i 5 rozporządzenia oraz wydanego w tej sprawie wyroku NSA z 26 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 646/14.
Zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną zarówno z powołanych przepisów jak i wyroku NSA wynika, że warunek nieprzyznania płatności, obligujący organ do odstąpienia od 20 % sankcji, należy odnosić do okresu już po utracie posiadania gruntów, a nie jakiegokolwiek okresu w przeszłości.
Stanowisko to nie znajduje oparcia w stanie prawnym i faktycznym sprawy.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu o najdalej idących skutkach prawnych, a mianowicie odstąpienia przez organ i Sąd pierwszej instancji od wykładni prawa dokonanej przez NSA w wyroku z 26 maja 2016 r., trzeba zauważyć, że stosownie do art. 190 p.p.s.a. (a nie jak podnosi strona – art. 153 p.p.s.a.) Sąd pierwszej instancji był zobowiązany przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zastosować wykładnię prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wprowadzenie do postępowania sądowoadministracyjnego art. 190 p.p.s.a. (czy art. 153 p.p.s.a.) miało przede wszystkim na celu przyspieszenie postępowania sądowoadministracyjnego przez przesądzenie przez sąd odwoławczy (lub sąd pierwszej instancji) pewnych kwestii spornych, mimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Związanie wykładnią prawa, o którym mowa w art. 190 p.p.s.a. (podobnie jak w art. 153 p.p.s.a.), ma miejsce wyłącznie przy rozpoznawaniu danej sprawy i nie ma bezwzględnego charakteru. Nie wiąże ono nawet w danej sprawie, w przypadku, gdy stan faktyczny sprawy ulegnie istotnej zmianie oraz w przypadku zmiany stanu prawnego. Taki sam skutek wywoła wydanie uchwały przez skład poszerzony NSA, która zawiera odmienną wykładnię prawa regulującego tą samą materię. Powodem odstąpienia od wykładni prawa może być też orzecznictwo TK lub TSUE odnoszące się do norm prawnych, których dotyczy wykładnia. Związanie wykładnią prawa, dokonaną w wyroku NSA, nie obejmuje też poglądów wykraczających poza granice skargi kasacyjnej, wypowiedzianych niejako na marginesie.
Powołanym wcześniej wyrokiem z 26 maja 2016 r. NSA oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Białymstoku z 23 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 472/13, uchylającego decyzje organu I i II instancji.
W wyroku tym Sąd odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej organu wyraził pogląd, że zaskarżony wyrok w istocie odpowiada prawu, mimo częściowo usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych. Sąd wskazał, że "W świetle obu powołanych regulacji (tu: § 4 ust. 2 pkt 1 i § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego) nie powinno budzić wątpliwości, że niezachowanie trwałych użytków zielonych i elementów krajobrazu rolniczego nieużytkowanych rolniczo - w rozumieniu § 27 ust. 4 - jest naruszeniem obowiązku realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego." Sąd przypomniał, "...że w myśl § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, jednym z warunków przyznania płatności rolnośrodowiskowej jest realizowanie 5-letniego zobowiązania rolnośrodowiskowego, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 /.../ - obejmującego wymogi wykraczające poza ponadpodstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej, na gruntach, na których rolnik zadeklarował realizację tego zobowiązania we wniosku o przyznanie pierwszej i kolejnych płatności rolnośrodowiskowych." Dalej, podzielając stanowisko organu, Sąd wskazał, "...że przeniesienie (w sposób określony przepisem) lub utrata posiadania gruntów - na których występują użytki zielone lub opisane elementy krajobrazu nieużytkowane rolniczo - jest rodzajem niezachowania trwałych użytków zielonych i elementów krajobrazu rolniczego nieużytkowanych rolniczo." Jednocześnie zdaniem Sądu otrzymanie płatności rolnośrodowiskowej za lata 2010 i 2011 nie jest jednak wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy i nie stanowi jedynej okoliczności pozwalającej na odstąpienie od zastosowania § 27 ust. 5 rozporządzenia rolnośrodowiskowego.
Sąd wskazał "...że "powierzchnia tych gruntów" - do których została/nie została przyznana płatność - oznacza powierzchnię trwałych użytków zielonych i elementów krajobrazu rolniczego, nieużytkowanych rolniczo, "niezrachowaną" w wyniku przeniesienia /.../ lub utraty posiadania gruntów." Przy czym zdaniem Sądu "...wprowadzone przez prawodawcę zastrzeżenie "do powierzchni tych gruntów nie została przyznana płatność rolnośrodowiskowa’ co do ‘przyznania płatności", odnosi się do sytuacji, w której "...nie miało miejsce (uprzednio) przyznanie płatności rolnośrodowiskowej do gruntów, na których występują trwałe użytki zielone, a których rolnik "nie zachował" (już nie posiadał) - wskutek przeniesienia lub utraty posiadania."
Przenosząc powyższy pogląd na grunt rozpoznawanej sprawy wypada stwierdzić, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Wbrew twierdzeniom wnoszącej skargę kasacyjną Sąd pierwszej instancji (podobnie jak organ) uwzględnił wykładnię prawa dokonaną przez NSA w wyroku z 26 maja 2016 r. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji organ w ponownym postępowaniu zbadał, czy działki ewidencyjne nr 394/1 i nr 507/2, które strona wycofała z wniosku były określone w planie działalności rolnośrodowiskowej oraz czy do przedmiotowych działek została przyznana płatność na rok 2010 i 2011. i ustalił, że w tych latach została przyznana płatność rolnośrodowiskowa, w ramach pakietu 2, wariant 2.4 oraz do pakietu 5, wariant 5.1, a więc wykonał zalecenia zawarte w wyroku NSA.
Organ ustalił też, że powierzchnia gruntu, co do której wnosząca skargę kasacyjną podjęła w 2010 r. 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe (we wskazanych wcześniej pakietach i wariantach) wynosiła na początku łącznie 913,02 ha, a na skutek skorygowania przez stronę w 2012 r. deklarowanych do płatności powierzchni działek rolnych (911 ha) oraz wycofania z płatności dwóch działek rolnych powierzchnia gruntu uległa zmniejszeniu do 905,02 ha, a więc łącznie o 5,89 ha.
Tak więc zmniejszenie powierzchni gruntu deklarowanego do płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012 przy jednoczesnym braku dokumentów potwierdzających przeniesienie zobowiązania rolnośrodowiskowego do wycofanych z płatności działek, wskazuje że wnosząca skargę kasacyjną nie zachowała deklarowanej w 2010 r. do płatności powierzchni działek, co powinno skutkować zmniejszeniem wysokości przyznawanej płatności w danym roku. Strona błędnie odczytuje treść wyroku NSA z 26 maja 2016 r. Konkluzja, jaka wypływa z tego wyroku jest taka, że ust. 4 § 27 rozporządzenia ma zastosowanie do obliczenia płatności rolnośrodowiskowej przysługującej w danym roku, jeśli organ stwierdzi, że rolnik nie zachował w całości powierzchni gruntów zgłoszonych uprzednio do płatności rolnośrodowiskowej (w związku z realizacją 5-letniego zobowiązania rolnośrodowiskowego) – do czego jest zobowiązany z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z prawa (np. art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005; § 4 ust. 2 pkt 1, § 5 ust. 1 rozporządzenia) – i co do której w latach poprzedzających zmniejszenie powierzchni gruntu otrzymał płatność.
Istotnie więc, jak słusznie zauważyła wnosząca skargę kasacyjną, nie chodzi o jakikolwiek grunt, ale o ten konkretny, co do którego została przyznana płatność. Z zastosowaniem ust. 5 § 27 rozporządzenia mamy do czynienia wówczas, gdy dochodzi do niezachowania któregokolwiek z występujących w gospodarstwie rolnym i określonych w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałych użytków zielonych i elementów krajobrazu rolniczego nieużytkowanych rolniczo w wyniku przeniesienia, w drodze umowy, posiadania gruntów rolnych, na których występują takie użytki lub elementy krajobrazu, lub utraty posiadania takich gruntów, co do których nie została przyznana płatność rolnośrodowiskowa. Tak sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła.
Z powyższych względów za niezasadne należało uznać zarzuty kasacyjne ujęte w pkt 1.1, 1.2, 1.4 petitum skargi kasacyjnej.
Odnosząc się natomiast do zarzutu ujętego w pkt 1.3 petitum skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 73 rozporządzenia (WE) nr 1122/2009 przez jego błędną wykładnię, wskutek czego nie doszło do jego zastosowania, należy zauważyć, że stosownie do art. 173 § 1 p.p.s.a. zarzuty skargi kasacyjnej powinny być kierowane pod adresem Sądu pierwszej instancji i zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. powinny wskazywać na naruszenie przez ten Sąd prawa materialnego czy procesowego. Oznacza to, że podniesiony przez stronę zarzut jest chybiony, ponieważ jak wynika z treści zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził wykładni wskazanego przez stronę przepisu.
Należy też dodać, że podniesione przez stronę okoliczności (zmniejszenie powierzchni deklarowanych do płatności gruntów wynika z niezawinionej utraty władztwa nad gruntami na skutek ponownego wyznaczenia przez ARiMR obszaru PEG; został zachowany właściwy sposób użytkowania dzierżawionych gruntów) w istocie odnoszą się do stanu faktycznego sprawy. Czynności związane z wyjaśnieniem, w jaki sposób doszło do utraty gruntów oraz że są one właściwie uprawiane należą do elementów postępowania dowodowego i w związku z tym mogą podlegać kontroli wyłącznie w ramach zarzutu procesowego. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie służy bowiem kontroli naruszeń procesowych, a jedynie – norm o charakterze materialnym.
W kontekście powyższego za niezasadne należało również uznać zarzuty ujęte w pkt 2.1, 2.2 i 2.3 petitum skargi kasacyjnej. Brak ich uwzględnienia pozostaje w ścisłym związku z przyjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnią § 27 ust. 4 i 5 rozporządzenia, odpowiadającą w swojej treści wyrokowi NSA z 26 maja 2016 r. Odnosząc się z kolei do podniesionej w skardze kasacyjnej argumentacji, która notabene koncentruje się wokół wykładni powołanych wcześniej przepisów, należy też stwierdzić, że podjęte przez organ działania, zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji, są zgodne w wytycznymi zawartymi w wyroku NSA z 26 maja 2016 r. Stąd za niezrozumiałe wypada uznać prowadzenie na obecnym etapie postępowania rozważań co do przyjętej do płatności powierzchni gruntu, tym bardziej, że o jego zmniejszenie wnioskowała sama strona.
Podsumowując, skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.