Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej również jako: "WSA") wyrokiem z 23 września 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3593/15 oddalił skargę M.S. (dalej: "skarżący") na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego (dalej: "Prezes ARR") z dnia [...], nr [...] w przedmiocie częściowego przyznania dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd I instancji wskazał, że w dniu 29 kwietnia 2015 r. M.S. złożył w Oddziale Terenowym Agencji Rynku Rolnego we Wrocławiu (OT ARR we Wrocławiu) wniosek o przyznanie dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany.
Dyrektor OT ARR we Wrocławiu decyzją z [...] r. częściowo przyznał dopłatę z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany w wysokości 509,40 zł do powierzchni gruntów ornych obsianych lub obsadzonych materiałem siewnym kategorii elitarny lub kwalifikowany: 2,30 ha rośliny strączkowe; 2,63 ha zboża; oraz odmówił przyznania dopłaty w wysokości 1002,40 zł, do powierzchni gruntów ornych obsianych lub obsadzonych materiałem siewnym kategorii elitarny lub kwalifikowany, 12,53 ha zboża na podstawie faktury VAT nr 10/09/2014 z dnia 29 września 2014 r.
Decyzją z [...] r. Prezes ARR utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy stwierdził, że na podstawie art. 40c ust. 3 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (Dz. U. z 2012 r. poz. 633 z późn. zm., dalej: "u.a.r.r."), Agencja udziela dopłat do powierzchni obsianej materiałem siewnym kategorii elitarny lub kwalifikowany, jeżeli przedmiotowy materiał siewny został zakupiony od przedsiębiorcy wpisanego do właściwej ewidencji przedsiębiorców prowadzących obrót materiałem siewnym, o której mowa w przepisach o nasiennictwie.
Prezes ARR zauważył, iż informacje dotyczące wymogu zużycia do siewu lub sadzenia materiału siewnego w kategorii elitarny lub kwalifikowany, zakupionego od przedsiębiorcy wpisanego do ewidencji przedsiębiorców prowadzących obrót materiałem siewnym, zamieszczone były w "Warunkach uzyskania dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany w ramach pomocy de minimis w rolnictwie’’, a M.S. w części F pkt 1 przedmiotowego wniosku oświadczył, iż zapoznał się z treścią "Warunków...’’ i zobowiązał się do ich przestrzegania.
Prezes ARR wskazał również, że M.S. dokonał zakupu materiału siewnego kategorii kwalifikowany od przedsiębiorcy A. Sp. z o.o. który w momencie sprzedaży udokumentowanej fakturą o nr 10/09/2014 z dnia 29 września 2014 r. nie był uprawniony do obrotu materiałem siewnym kategorii elitarny lub kwalifikowany, zatem należy stwierdzić, że nie został spełniony wymóg zawarty w przepisie art. 40c ust. 3 pkt 3 lit. a u.a.r.r. Wobec powyższego należało odmówić dopłaty do 12,53 ha powierzchni gruntów ornych obsianych zbożami, zakupionymi na podstawie przedmiotowej faktury.
WSA zaakceptował stanowisko organu, jako prawidłowe. Sąd wskazał, że ustawa z dnia 9 listopada 2012 r. o nasiennictwie (Dz. U. z 2012 r. poz. 1512 z późn. zm., dalej: "u.n.") wprowadza wymóg prowadzenia obrotu materiałem siewnym jedynie przez podmioty zarejestrowane przez wojewódzkiego inspektora ochrony roślin i nasiennictwa. Według Sądu I instancji, na podstawie art. 40d ust. 3 i 4, art. 40e u.a.r.r. i art. 54 u.n. skarżący był zobowiązany do zakupu materiału siewnego od przedsiębiorcy wpisanego do właściwego rejestru. Powyższe przepisy pozostają ze sobą w związku i łącznie znajdują zastosowanie w procesie przyznawania dopłat do materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany. Składając wniosek o przyznanie dopłat skarżący powinien zatem przedstawić fakturę potwierdzającą nabycie materiału siewnego od takiego przedsiębiorcy.
Nabywając materiał siewny od podmiotu niezarejestrowanego Skarżący nabył materiał siewny od podmiotu nieuprawnionego do prowadzenia obrotu takim materiałem. Tym samym, w ocenie WSA, organ miał podstawę do odmowy przyznania dopłaty do materiału siewnego zakupionego na podstawie przedmiotowej faktury z dnia 29 września 2014 r.
M.S. zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną. W skardze wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zrzekł się rozprawy w niniejszej sprawie.
1. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: "p.p.s.a."), wyrokowi temu zarzucił naruszenie prawa materialnego tj.: - art. 40d ust. 3 i 4, art. 40c ust. 3 lit. 3 oraz 40e u.a.r.r. w zw. z art. 54 ust. 1 u.n. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zakup materiału siewnego w kategorii elitarny lub kwalifikowany winien być dokonany bezpośrednio od podmiotu wpisanego do rejestru przedsiębiorców zajmujących się obrotem materiałem siewnym, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów wskazuje jedynie na obowiązek użycia do siewu materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany bez względu na to, czy producent rolny nabył taki materiał od podmiotu wpisanego do rejestru przedsiębiorców dokonujących obrotu materiałem siewnym, co więcej przepisy te wskazują na inne przesłanki konieczne do spełnienia wymogu starania się o przyznanie dopłat, które skarżący spełnił;
2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, mającego wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędną ocenę stanu prawnego i przyjęcie, że Skarżącemu nie przysługiwała dopłata z zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany, nie odnosząc się przy tym w pełni do argumentów przedstawionych przez Skarżącego, podczas gdy prawidłowa ocena stanu prawnego prowadziłaby do konkluzji, że Skarżący nie ponosi winy za niedopełnienie obowiązków przez A. Sp. z o.o. wobec czego nie może ponosić negatywnych skutków nieprzyznania mu dopłat do zakupu materiału siewnego.
Prezes ARR, reprezentowany przez radcę prawnego, odpowiedzi wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, jako nieuzasadnionej oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zasługują na uwzględnienie.
Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. tj. zarówno na zarzucie naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Przy czym naruszenie prawa materialnego skarżący kasacyjnie upatruje w dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej wykładni przepisów regulujących mechanizm dopłat z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany (punkt 1 petitum skargi kasacyjnej -w tym art. 40c ust.3 pkt 3 lit. a) ustawy o ARR – jak wynika z uzasadnienia podniesionego zarzutu).
Uwzględniając powyższe, w pierwszej kolejności zostanie rozpatrzony ten właśnie zarzut.
Skarżący kasacyjnie zarzuca, że Sąd I instancji (w ślad za organem) niezasadnie przyjęły, iż zakup materiału siewnego w kategorii elitarny lub kwalifikowany powinien być dokonany bezpośrednio od podmiotu wpisanego do rejestru przedsiębiorców zajmujących się obrotem materiałem siewnym, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów wskazuje jedynie na obowiązek użycia do siewu materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany bez względu na to, czy producent rolny nabył taki materiał od podmiotu wpisanego do rejestru przedsiębiorców dokonujących obrotu materiałem siewnym.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje powyższy zarzut za nietrafny. Wykładnia art. 40d ust. 3 i 4, art. 40c ust. 3 pkt 3 lit. a) oraz 40e u.a.r.r. w zw. z art. 54 ust. 1 u.n. dokonana przez Sąd I instancji jest prawidłowa. Umknęło skarżącemu kasacyjnie, że od 4 lipca 2009 r. zmieniły się przepisy regulujące dopłaty do powierzchni obsianej materiałem siewnym kategorii elitarny lub kwalifikowany mającej charakter pomocy de minimis w rolnictwie. Mianowicie weszła wtedy w życie ustawa z dnia 22 maja 2009r. o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (Dz.U. z 2009, Nr 95, poz.792), która zawiera jednoznaczny wymóg, aby wzmiankowany materiał siewny został wytworzony lub zakupiony od podmiotów prowadzących obrót materiałem siewnym, wpisanych do ewidencji o której mowa w przepisach o nasiennictwie. Za niezasadny należy również uznać zarzut sformułowany w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej.
Strona nietrafnie łączy przesłanki do uzyskania dopłaty do materiału siewnego z winą za niedopełnienie obowiązków rejestracyjnych zgodnie z ustawą o nasiennictwie przez A. sp. z o.o. To na skarżącym kasacyjnie, chcącym uzyskać stosowną dopłatę, ciążyła powinność upewnienia się czy nabywa materiał siewny od podmiotu, który jest wpisany do wskazanego powyżej rejestru przedsiębiorców.
W podsumowaniu należy stwierdzić, że dokonując zakupu spornego materiału siewnego na podstawie faktury nr 10/09/2014 z dnia 29 września 2014r. od podmiotu, który niewątpliwie nie był w tym czasie wpisany do rejestru przedsiębiorców dokonujących obrotu materiałem siewnym tego rodzaju nie spełniono wymogu określonego w art. 40 ust.3 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych. W efekcie pozbawiło to skarżącego kasacyjnie możliwości ustalenia przez organ dopłaty do tego materiału siewnego. Tym samym, wyrok Sądu I instancji w którym zaakceptowano odmowę przyznania dopłaty należy uznać za zgodny z prawem.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.