Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 1 czerwca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2654/10 oddalił skargę S.P.S. T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług, z następującym uzasadnieniem.
W dniu [...] września 2005 r. Agencja Celna E. P. Sp z o.o., działając jako przedstawiciel S.P.S. T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. – dalej: skarżąca lub Spółka, dokonała zgłoszenia celnego SAD nr [...], w którym dla towaru określonego jako części rejestratora cyfrowego w postaci:
- - pokryw głównych – 58 sztuk; płyt głównych – 59 sztuk zadeklarowała kod TARIC 8529 90 88 99 ze stawką celną w wysokości 3% wartości celnej towaru (poz. 1 SAD),
- - paneli sterujących – 54 szt., klapek – 6 szt.; pilotów sterujących – 4 szt. Zadeklarowała kod TARIC 8522 90 59 99 ze stawką celną w wysokości 4% wartości celnej towaru (poz. 2 SAD).
W trakcie weryfikacji zgłoszenia celnego, polegającej na rewizji celnej towaru i badaniu załączonych do zgłoszenia celnego dokumentów, powzięto wątpliwości co do prawidłowości zastosowanej klasyfikacji taryfowej dla towaru w postaci pokryw górnych, paneli sterujących i płyt głównych, stanowiących podzespoły do montażu rejestratorów cyfrowych PDR-M5008 (30 szt), PDR-M5016 (10 szt.) i PDR-H403 (50 szt.). W związku z powyższym zabezpieczono 3 komplety ww. podzespołów oraz wezwano zgłaszającego do wyjaśnienia, czy całość importowanego towaru stanowi 90 kompletnych urządzeń i jakie czynności należy wykonać, aby uzyskać gotowe urządzenia.
Ekspertyza biegłego (powołanego postanowieniem z [...] lutego 2006 r.) potwierdziła, że modułem nadającym zespołowi jako całości zasadniczy charakter tzn. taki, że funkcja tego modułu jest funkcją główną zespołu, polegającą na rejestracji sygnału wizyjnego w trybie rzeczywistym z kamer na dołączanym z zewnątrz dysku twardym jest moduł płyty głównej. Mając powyższe na uwadze, organ celny, na postawie art. 78 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19.10.1992 r., dalej: WKC), przeprowadził kontrolę dokumentów dotyczących operacji przywozu towarów objętych zgłoszeniem celnym z [...] września 2005 r. W trakcie weryfikacji postimportowej ustalono, że dla zgłoszonego towaru zastosowano nieprawidłową klasyfikację taryfową i błędnie określono kwotę długu celnego.
Naczelnik Urzędu Celnego III P. L. w W. decyzją z [...] grudnia 2009 r. określił podstawę opodatkowania i wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu importowanych towarów ujętych w przedmiotowym zgłoszeniu celnym.
Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] sierpnia 2010 r. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej podstawy opodatkowania i wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu importu towarów ujętych w ww. zgłoszeniu celnym z [...] września 2005 r. i orzekł w tym zakresie. W pozostałym zakresie organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 29 ust. 13 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej: ustawa o VAT) podstawą opodatkowania towaru w imporcie jest wartość celna powiększona o należne cło. W niniejszej sprawie organ I instancji zakwestionował klasyfikację taryfową towarów ujętych w przedmiotowym zgłoszeniu celnym, co miało wpływ na wysokość stawki celnej przyporządkowanej do zastosowanego kodu PCN i wysokość kwoty wynikającej z długu celnego. Zmiana ta miała wpływ na prawidłowość określenia w zgłoszeniu celnym kwoty podatku VAT z tytułu importu towarów. Naczelnik Urzędu Celnego III P. L. w W. skorzystał zatem z uprawnień przewidzianych w art. 33 ust. 2 ustawy o VAT i decyzją z [...] grudnia 2009 r. skorygował podstawę opodatkowania i określił podatek od towarów i usług na podstawie przepisów obowiązujących w dniu powstania obowiązku podatkowego.
Dyrektor Izby Celnej w W. dostrzegł naruszenie przepisów postępowania przez organ I instancji, polegające na zaniechaniu obowiązku prawidłowego ustalenia stanu towaru w dniu zgłoszenia do procedury swobodnego obrotu, co skutkowało zastosowaniem w decyzji z [...] lipca 2008 r. nieprawidłowej klasyfikacji taryfowej i stawki celnej oraz określenia kwoty długu celnego. W związku z powyższym organ odwoławczy uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w części dotyczącej podstawy opodatkowania i wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu importu towarów objętych w przedmiotowym zgłoszeniu celnym i orzekł, że prawidłowa kwota wynikająca z długu celnego, podlegająca retrospektywnemu zaksięgowaniu wynosi 10081,50 zł.
Organ odwoławczy wskazał, że podstawę opodatkowania w decyzji organu I instancji stanowiła wartość celna towaru powiększona o kwotę długu celnego określonego w decyzji z [...] lipca 2008 r. z zastosowaniem stawki celnej w wysokości 14% wartości celnej towaru i koszty transportu. Organ ten ustalił, że dla 9 szt. płytek drukowanych i 4 szt. paneli sterujących prawidłowym jest kod TARIC 8522 90 59 99 ze stawką celną w wysokości 4% wartości celnej towaru, dla klapek i pokryw prawidłowym jest kod TARIC 8522 90 98 99 ze stawką celną w wysokości 4% wartości celnej towaru, natomiast piloty sterujące winny być klasyfikowane wg kodu TARIC 8543 89 95 99 ze stawką w wysokości 3,7%. Skoro więc elementy służące do określenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług zostały zawarte w decyzji dotyczącej długu celnego, Dyrektor Izby Celnej zobowiązany był do przyjęcia danych wynikających z tej decyzji do wyliczenia podstawy opodatkowania.
Odnosząc się do sugestii pełnomocnika strony, jakoby istniały podstawy do uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z [...] lipca 2008 r. w zakresie długu celnego z powodu określenia cech i właściwości importowanego towaru w oparciu o wadliwą merytorycznie i formalnie opinię biegłego W. K. z [...] kwietnia 2006 r., Dyrektor Izby Celnej w W. wyjaśnił, że opinia biegłego sądowego opracowana została zgodnie z celem wskazanym w postanowieniu o powołaniu biegłego. Na podstawie oględzin importowanych podzespołów oraz analizy opisów i instrukcji montażowych rejestratorów cyfrowych biegły wskazał cechy funkcjonalne urządzeń montowanych na bazie tychże podzespołów oraz dokonał oceny, który z modułów jest modułem nadającym zespołowi (całości) zasadniczy charakter. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że opinia nie została sporządzona po oględzinach reprezentatywnej próbki towaru.
Ponadto organ zauważył, że niezasadne jest twierdzenie, że oceniając rolę płyty głównej w rejestratorze cyfrowym organ celny oparł się w głównej mierze na opinii biegłego W. K. W tym zakresie organ celny posiłkował się wyłącznie danymi technicznymi zawartymi w kartach katalogowych i prospektach; opinią techniczno-klasyfikacyjną ekspertów z Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji z [...] listopada 2005 r. oraz opisami procesów: programowania pamięci EPROM, montażu mechanicznego, konfiguracji rejestratora, testowania i kontroli rejestratora. Fakt, iż na podstawie przedmiotowych dowodów organ celny doszedł do tych samych wniosków co biegły, nie może stanowić podstawy do twierdzenia, że ustalenia organu oparte zostały na wnioskach z opinii biegłego W. K. Również odmienne stanowisko w zakresie klasyfikacji taryfowej biegłego sądowego i ekspertów z KIGEiT nie uzasadnia twierdzenia, że opinia W. K. jest wadliwa merytorycznie.
Organ zauważył, że dokument o nazwie opinia techniczno-klasyfikacyjna, sporządzony przez ekspertów KIGEiT, stanowi jedynie dokument prywatny, który skarżąca miała prawo przedstawić na poparcie swoich racji. Na ocenę tego dokumentu i jego wartości dowodowej nie ma wpływu ani fakt, iż dokument ten zawiera opinię prawną, mającą doprowadzić do wskazania kodu TARIC dla importowanych podzespołów, ani okoliczność, iż został on sporządzony przez ekspertów posiadających wiedzę i doświadczenie z dziedziny elektroniki i telekomunikacji. Dokument ten stanowi dowód zupełny jedynie na to, że jego treść pochodzi od ekspertów z KIGEiT. Tym samym ten dokument podlega w pełni swobodnej ocenie dowodów, a zawarte w nim ustalenia odnośnie do klasyfikacji taryfowej nie są wiążące dla organów celnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., oddalając skargę Spółki na opisaną decyzję, stwierdził, że przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest zgodność z prawem decyzji określającej podatek od towarów i usług z tytułu dokonanego przez skarżącą importu towarów, a zatem tylko ta decyzja i poprzedzające jej wydanie postępowanie podatkowe mogły być przedmiotem rozpoznania Sądu. W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe uwzględniły wartość celną określoną decyzją w przedmiocie prawidłowości dokonanych przez skarżącą zgłoszeń celnych towarów. Zdaniem Sądu, zasadne było oparcie się na tak ustalonej wartości celnej. Nie wystarczy do podważenia prawidłowości określenia przez organy podatkowe wysokości podstawy opodatkowania opinia skarżącej, według której rozstrzygnięcie organu celnego dotyczące wartości celnej zostało wydane z naruszeniem prawa. Jedynie zmiana ostatecznej decyzji lub jej wyeliminowanie z obrotu prawnego może wywrzeć pożądany przez skarżącą skutek prawny, a nie ocena prawidłowości decyzji dokonana przez stronę lub organ.
Postępowanie podatkowe nie może służyć kwestionowaniu ustaleń postępowania prowadzonego w celu określenia należności wynikających z długu celnego, chociaż wynik tego ostatniego – o ile będzie skutkował zmianą elementów składających się na podstawę opodatkowania – wpłynie na wysokość podatku. Każde z tych postępowań toczy się własnym trybem, a organy podatkowe nie są uprawnione do kontroli prawidłowości ustaleń poczynionych w postępowaniu celnym.
W ocenie Sądu pierwszej instancji Dyrektor Izby Celnej zasadnie uznał, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z [...] grudnia 2009 r. wydana została z naruszeniem art. 33 ust. 2 oraz art. 29 ust. 13 ustawy o VAT. Sąd podkreślił, że na dzień wydania wyroku decyzja ustalająca wartość celną jest decyzją ostateczną i ta okoliczność podlega ocenie Sądu. Określenie wartości celnej towarów dokonane zostało w postępowaniu odrębnym od podatkowego i to w tamtym postępowaniu należało kwestionować prawidłowość ustaleń organu celnego. Kontrola zgodności decyzji organu celnego z prawem nie może być zatem przedmiotem niniejszej sprawy, a do tego sprowadzałaby się ocena zarzutów skargi co do sposobu określenia wartości celnej towarów, a tym samym do ustalania kodu nomenklatury towarowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że Dyrektor Izby Celnej prawidłowo i wystarczająco wyjaśnił powody, dla których nie oceniał zasadności zarzutów skarżącej dotyczących wadliwego określenia wartości celnej towarów, wskazując, że ustalono ją w odrębnym postępowaniu.
S.P.S. T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie. Spółka wniosła ponadto o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- 1. Naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a)., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 184 Konstytucji RP oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), poprzez ich niezastosowanie, wbrew obowiązkowi wynikającemu wprost z ustawy, a w wyniku tego zaakceptowanie (sanowanie) rażącego naruszenia przepisów postępowania znajdujących się w szczególności w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa), tj. 120, art. 121 w zw. z art. 2 Konstytucji, art. 187, art. 190, art. 197 oraz 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, a to w bezpośredniej konsekwencji niezgodnego z prawem przyjęcia, iż postępowanie podatkowe prowadzone było prawidłowo;
- 2. naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, tj.:
- - art. 1 Rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE L Nr 256 z 7 września 1987 r. ze zm., dalej: Taryfa celna), poprzez błędne przyjęcie, iż w odniesieniu do importowanych przez Skarżącego towarów zastosowanie ma pozycja 8521900090 kodu nomenklatury towarowej (dalej: CN); oraz
- - art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: ustawa o VAT), poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż określenie zobowiązania w podatku VAT w imporcie może nastąpić bez prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania;
- - art. 29 ust. 13 ustawy o VAT, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż podstawa opodatkowania może być oparta na rozstrzygnięciu zawartym w decyzji celnej, wydanym w odrębnym postępowaniu.
W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że oddalając skargę, WSA naruszył art. 135 p.p.s.a., gdyż nie zweryfikował oraz nie zastosował wszystkich przepisów powszechnie obowiązujących oraz nie zweryfikował należycie prawidłowości postępowania podatkowego. Organy oraz Sąd I instancji nie zastosowały prawidłowo przepisów dotyczących ustalenia przedmiotu importu, mającego wpływ na określenie podstawy opodatkowania w niniejszej sprawie.
Zdaniem autora skargi kasacyjnej, organy oparły się m.in. na wątpliwej merytorycznie i formalnie opinii, wydanej z naruszeniem podstawowych zasad postępowania.
W ocenie spółki WSA bezpodstawnie sanuje postępowanie organów podatkowych, które bezpodstawnie traktuje kwestię rozstrzygnięcia w przedmiocie długu celnego jako zagadnienie wstępne dla określenia kwoty podatku. Tymczasem, zgodnie z literalnym brzmieniem art. 33 ust. 2 ustawy o VAT, rozstrzygając o podatku VAT w imporcie niezbędne jest "stwierdzenie", że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo. Fakt ten nie musi być sformalizowany, np. w postaci ostatecznej decyzji celnej. Co więcej, zgodnie z art. 212 Ordynacji podatkowej, decyzja podatkowa (celna) wiąże jedynie organ, który ją wydał. Ustawa o VAT nakłada na organ podatkowy obowiązek skorzystania z instrumentów celnych dla potrzeb określenia podstawy opodatkowania i kwoty podatków, niezależnie od tego, czy w przedmiocie długu celnego jest lub było prowadzone postępowanie celne.
Spółka S.P.S. E. (dawniej: S.P.S. T.) w piśmie procesowym z [...] września 2011 r. podtrzymała podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty i wnioski oraz złożyła dodatkowe wyjaśnienia w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie określa § 2, a która w niniejszej sprawie nie występuje.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowania podatkowego, poddanego ocenie przez Sąd pierwszej instancji, było określenie w prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług z tytułu dokonanego przez stronę skarżącą importu towarów (ujętych w ww. zgłoszeniu celnym z dnia [...] września 2005 r.). Postępowanie to zostało poprzedzone odrębnym postępowaniem (w sprawie celnej) w przedmiocie prawidłowej klasyfikacji towarowej, stawki celnej oraz kwoty długu celnego dla towarów ujętych w tym zgłoszeniu celnym, w wyniku którego zmieniono klasyfikację taryfową importowanych towarów, określono kwotę długu i zarejestrowano retrospektywnie kwotę należności wynikających z długu celnego w prawidłowej wysokości.
Pomimo tego, zarzuty rozpoznawanej skargi kasacyjnej – mające podważyć prawidłowość określenia wysokości podatku od towarów i usług z tytułu tegoż importu – dotyczą głównie postępowania celnego, kwestionując prawidłowość określenia wartości celnej towarów.
Odnosząc się do tych zarzutów podkreślić należy, że ani organy, ani też Sąd pierwszej instancji, nie ustalały w niniejszym postępowaniu wartości celnej importowanego towaru, nie stosowały więc w tym postępowaniu przepisów dotyczących ustalenia tej wartości, a wobec tego nie mogły naruszyć przepisów normujących to zagadnienie - zarówno w sferze procesowej, jak i materialnej.
Chybione zatem są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące kwestii rozstrzygniętej w odrębnym postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną w przedmiocie klasyfikacji taryfowej i określenia kwoty długu celnego. Jak trafnie bowiem stwierdził NSA, rozstrzygając podobny problem (m.in. w wyrokach z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 1333/06 oraz z dnia z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 371/09), nie można uznać, aby w granicach danej sprawy, o której mowa w art. 135 p.p.s.a. mieściło się postępowanie dotyczące ostatecznej decyzji w zakresie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. "Granice rozstrzygnięcia sądu ze względu na treść art. 134 p.p.s.a. zakreśla dana sprawa.
Sąd może więc stosować w myśl art. 135 p.p.s.a przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa jedynie w stosunku do aktów lub czynności podjętych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Określenie "dana sprawa" oznacza sprawę w ujęciu materialnym. Sąd nie może więc uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę. Z tożsamością sprawy mamy do czynienia, gdy zarówno elementy podmiotowe jak i przedmiotowe są tożsame". Skoro przedmiotem tego (kontrolowanego przez Sąd) postępowania jest decyzja w zakresie podatku od towarów i usług, to w granicach tej sprawy nie mieści się ustalenie wartości celnej towaru, które było przedmiotem odrębnego postępowania.
Z powyższych względów nie zasługują na uwzględnienie również pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które nie dotyczą bezpośrednio kwestii wymiaru podatku od towarów i usług, będącego w takim przypadku jedynie pochodną ustaleń poczynionych w odrębnym i zakończonym ostatecznie postępowaniu administracyjnym w przedmiocie prawidłowego wymiaru należności celnych. W przypadku gdy wymiar cła został określony - w oparciu o skorygowaną wartość celną towaru - ostateczną decyzją organu celnego, dopóki ta decyzja nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, wynikające z niej ustalenia dotyczące wartości niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania, nie mogą być weryfikowane w postępowaniu podatkowym dla potrzeb prawidłowego określenia należnych podatków z tytułu importu towarów (por. ww. wyrok NSA z dnia 25 marca 2010 r. sygn. akt I FSK 371/09 oraz z dnia 10 listopada 2006 r., sygn. akt I FSK 182/2006).
W świetle powyższego, za całkowicie chybiony należy uznać podniesiony w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania (tj. art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 184 Konstytucji RP oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 p.u.s.a., art. 120, art. 121, art. 187, art. 190, art. 197 oraz 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej), ponieważ zarzut ten, jak i mająca go wspierać argumentacja, nie odnoszą się do postępowania podatkowego (prawidłowości określenia wysokości podatku od towarów i usług), lecz postępowania celnego, głównie kwestionując prawidłowość określenia wartości celnej importowanych towarów, w tym zwłaszcza oparcia się na wadliwej, zdaniem strony skarżącej, opinii powołanego przez organ biegłego.
Sąd pierwszej instancji słusznie zauważył, że cała argumentacja podnoszona w skardze, dotycząca prowadzonego postępowania dowodowego, mogła okazać się skuteczna w postępowaniu dotyczącym należności celnych. Prawidłowo także Sąd ten stwierdził, że organ zasadnie za podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług (VAT) przyjął wartość celną towaru ustaloną w postępowaniu dotyczącym należności celnych. Wszystkie powyższe zarzuty, jako bazujące na tych samych przesłankach zmierzających do obalenia ustaleń co do wartości celnej importowanego przez stronę skarżącą towaru, poczynionych w odrębnym postępowaniu, zakończonym ostateczną decyzją w przedmiocie określenia kwoty należności wynikających z długu celnego, nie mogą być uznane za trafne w niniejszym postępowaniu, jako ostatecznie zweryfikowane pod względem ich zgodności z przepisami prawa.
Z tych samych względów, nie jest również zasadny sformułowany w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 1 Rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, poprzez – jak to ujęto w skardze kasacyjnej – błędne przyjęcie, iż w odniesieniu do importowanych przez skarżącego towarów zastosowanie ma pozycja 8521 90 00 90 kodu nomenklatury towarowej, jako kwestionujący prawidłowość ustaleń w sprawie wartości celnej importowanego towaru.
Ponadto należy zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż kwestie klasyfikacji taryfowej towarów mieszczą się w sferze ustaleń faktycznych, zaś zarzutami naruszenia przepisów prawa materialnego nie można skutecznie zwalczać ustaleń stanu faktycznego sprawy (por. np. ww. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2010 r. sygn. akt I FSK 371/09, jak również wyroki NSA z dnia 22 października 2004 r., sygn. akt GSK 811/04, opubl. w ONSAiWSA z 2005 r., nr 4, poz. 68 i z dnia 14 października 2004 r., sygn. akt FSK 568/04, opubl. tamże pod poz. 67).
Równie nieuzasadnione i z tych samych – omówionych już wyżej - powodów, są także dwa dalsze podniesione w ramach tej samej podstawy kasacyjnej zarzuty, a mianowicie zarzuty naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 33 ust. 2 oraz art. 29 ust. 13 ustawy o VAT.
Art. 29 ust. 13 ustawy o VAT stanowi, że podstawą opodatkowania towaru w imporcie jest wartość celna powiększona o należne cło. Natomiast art. 33 ust. 2 tejże ustawy stanowi, że "jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych".
W rozpoznawanej sprawie organ celny (w odrębnym postępowaniu, w sprawie celnej) zakwestionował klasyfikację taryfową towarów ujętych w przedmiotowym zgłoszeniu celnym z dnia [...] września 2005 r., co miało wpływ na wysokość stawki celnej przyporządkowanej do zastosowanego kodu Taryfy celnej i wysokość kwoty wynikającej z długu celnego. Zmiana ta miała wpływ na prawidłowość określenia w zgłoszeniu celnym kwoty podatku VAT z tytułu importu towarów. Wobec "stwierdzenia" (o jakim mowa w art. 33 ust. 2, a które nastąpiło w odrębnej decyzji, wydanej w sprawie celnej – czego art. 33 ust. 2 nie wyklucza), że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, organ celny (Naczelnik Urzędu Celnego III P. L. w W.) skorzystał z uprawnień przewidzianych w tymże artykule (tj. art. 33 ust. 2 ustawy o VAT) i decyzją z [...] grudnia 2009 r. skorygował podstawę opodatkowania i określił podatek od towarów i usług na podstawie przepisów obowiązujących w dniu powstania obowiązku podatkowego.
Już tylko z tych powodów sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni art. 33 ust. 2 oraz art. 29 ust. 13 ustawy o VAT (zresztą bliżej nie uzasadniony, zwłaszcza co do owej "wadliwości" dokonanej przez Sąd I instancji ich wykładni) należało uznać za bezzasadny.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego też, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.