Uzasadnienie
Wyrokiem z 14 września 2023 r., sygn. akt I SA/Bk 303/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019, poz. 2325) – zwanej dalej "p.p.s.a." uchylił zaskarżoną przez G. sp. z o. o. w B. decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 12 października 2022 r. w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres od 1 grudnia 2020 r. do 31 stycznia 2021 r.
Wyrok Sądu Wojewódzkiego został zaskarżony przez organ w całości. Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania odnosiły się do przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez bezzasadne uchylenie decyzji pomimo tego, że organ nie dopuścił się zarzucanych mu naruszeń przepisów art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a.". Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczyły art. 31zy ustawy z 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą COVID" w związku z § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz. U. z 2021 r., poz. 317 ze zm.) – zwanego dalej "rozporządzeniem" poprzez błędną wykładnię poprzez uznanie, że pomoc należy się każdemu przedsiębiorcy niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, jeśli wystąpił u niego spadek przychodów jako prowadzącej do wypaczenia celów ustawy COVID w zakresie udzielenia wsparcia najbardziej poszkodowanym przedsiębiorcom działającym w branżach, które znalazły się w trudnej sytuacji związanej przede wszystkim z okresowo wprowadzanymi na obszarze RP ograniczeniami w prowadzeniu działalności gospodarczej w trakcie pandemii. W uzasadnieniu skarżący organ wskazał także na błędną interpretację § 10 ust. 2 rozporządzenia.
Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wobec tego, że Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się wystąpienia żadnej spośród wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania, Sąd rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej i podniesionych zarzutów. Zarzuty skargi kasacyjnej pozostają nieuzasadnione. Z tego powodu skarga kasacyjna, w myśl art. 184 p.p.s.a., podlegała oddaleniu, a motywy wyroku, zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. ograniczone do oceny tychże zarzutów.
Zaprezentowana w skardze kasacyjnej wykładnia przepisów prawa materialnego nie jest prawidłowa, a w konsekwencji zarzut popełnienia błędu w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji okazał się nietrafny.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie pogląd wyrażony w wyroku tego Sądu z 10 marca 2023 r., I GSK 1959/22, LEX nr 3506453, zgodnie z którym przyjęto, że "p[P]rzepis § 10 ust. 2 rozporządzenia COVID-19 nie przewiduje warunku, aby przychód uzyskany w okresie, w porównaniu do którego nastąpił spadek przychodu był również przychodem z >>tej samej<<, tj. kwalifikowanej odpowiednim PKD działalności. Przepis § 10 ust. 2 rozporządzenia COVID-19 stanowi o tym, że przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w stosownym okresie 2021 r. ma być niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w tym samym okresie w 2020 r.". Zgodzić się także należy z podniesionym w tym orzeczeniu argumentem, że "przesłanka obniżenia dochodów odnosi się do prowadzenia działalności gospodarczej in genere i nie jest związana z rodzajem działalności, która uprawnia do zwolnienia.". Przepisy prawa nie wymagają zatem, nawet tego, by skarżący prowadził taki sam rodzaj działalności.
Nieuzasadnione pozostają także zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, dlatego że wbrew stanowisku skarżącego organu Sąd pierwszej instancji nie przypisał zaskarżonej decyzji naruszeń art. 7, art. 77 § 1 ani art. 80 k.p.a., a podstawą uchylenia decyzji był przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., nie zaś przepis regulujący eliminowanie z obrotu decyzji dotkniętej uchybieniami natury procesowej.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.