Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 23 lutego 2005 r. sygn. akt I SA/Ol 454/04 po rozpoznaniu skargi "[...]" Spółki z o.o. w Saminie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Olsztynie z dnia 5 listopada 2004 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia za nieprawidłowe – uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że w dniu 20 października 2003 r. importer zawnioskował o zastosowanie stawki celnej obniżonej dla ładowarki kołowej (błędnie nazywanej przez Sąd koparką kołową) używanej John Deere o numerze nadwozia [...] i numerze silnika [...], dokumentując preferencyjne pochodzenie towaru z obszaru Unii Europejskiej świadectwem przewozowym EUR.1 VE nr H [...], wystawionym przez włoskiego eksportera i potwierdzonym przez Urząd Celny w Padwie.
Naczelnik Urzędu Celnego w Olsztynie powziął wątpliwości co do preferencyjnego pochodzenia towaru i w związku z tym zwrócił się do włoskich władz celnych o weryfikację dowodu pochodzenia towaru. Pismem z dnia 10 maja 2004 r. włoskie władze celne stwierdziły, że eksporter nie przedłożył wystarczających informacji w celu udowodnienia pochodzenia eksportowanej koparki kołowej, w związku z czym nie mogły tego pochodzenia potwierdzić. W toku postępowania, wszczętego po otrzymaniu wspomnianej odpowiedzi, przeprowadzono oględziny danej ładowarki kołowej, które wykazały, że została ona wyprodukowana we Francji (treść tabliczki znamionowej). Naczelnik Urzędu Celnego w Olsztynie decyzją z dnia 3 września 2004 r. uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej stawki celnej, kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług.
Odwołanie od tej decyzji wniosła "[...]" Spółka z o.o. w Saminie.
Dyrektor Izby Celnej w Olsztynie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy stwierdził, że dokumentami niezbędnymi do objęcia przedmiotowych towarów procedurą dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem wnioskowanej stawki celnej są dowody preferencyjnego pochodzenia wskazane w art. 16 pkt 1 Protokołu 4 Układu Europejskiego. Z postanowień tego przepisu wynika, iż produkty pochodzące ze Wspólnoty korzystają w imporcie do Polski z postanowień Umowy, pod warunkiem przedłożenia przy zgłoszeniu celnym świadectwa przewozowego EUR. 1 oraz w przypadkach określonych w art. 21 deklaracji, której tekst jest zamieszczony w załączniku IV, złożonej przez eksportera na fakturze lub innym dokumencie handlowym opisującym produkty, o których mowa, w sposób wystarczający do ich identyfikacji, zwanej dalej deklaracją na fakturze.
W ocenie organów celnych oznaczenie dowodu pochodzenia w postaci oznaczenia na towarze jest niezgodne z wymogami Protokołu 4, wymienionymi w art. 16 pkt 1, co przy uwzględnieniu negatywnej weryfikacji dowodu pochodzenia powoduje, że przedmiotowa koparka, jak też przedłożone świadectwo przewozowe EUR. 1 nie stanowi prawidłowego dowodu preferencyjnego pochodzenia. Organy celne nie były zatem uprawnione do zastosowania obniżonej stawki celnej.
Uchylając zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Olsztynie Sąd I instancji stwierdził, że skarga jest uzasadniona w zakresie, w jakim strona zarzuciła niewłaściwą i błędną analizę zgromadzonego materiału dowodowego oraz naruszenie prawa materialnego.
W ocenie Sądu negatywna weryfikacja włoskich władz celnych świadectwa przewozowego EUR. l, wydana w oparciu o przepis art. 32 Protokołu Nr 4 do Układu Europejskiego (Dz. U. 1997 r. Nr 104, poz. 362), ze względu na lakoniczność jej sformułowania rodzi spór określony w art. 33 Protokołu Nr 4 UE, a więc między importerem - skarżącą spółką a polskimi władzami celnymi, wnioskującymi o przedmiotową weryfikację. Spór ten powinien być rozstrzygnięty w oparciu o ustawodawstwo kraju importu, a zatem przepisy Kodeksu celnego oraz art. 121, 122, 180, 187 i 191 Ordynacji podatkowej. Negatywna weryfikacja świadectwa EUR. l jako nieudokumentowana i nie poparta żadnym dowodem jest sprzeczna z art. 13, 65 i 83 Kodeksu celnego oraz z wymienionymi przepisami Ordynacji podatkowej wobec braku ustaleń faktycznych.
Sąd I instancji uznał, że wprawdzie postępowanie dowodowe nie było kwestionowane, to jednak Dyrektor Izby Celnej w Olsztynie nie przeprowadził pełnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego.
W niniejszej sprawie importer zabiegał o zastosowanie obniżonej stawki celnej sprowadzonego z zagranicy towaru na podstawie art. 13 Kodeksu celnego i zgodnie z art. 16 Protokołu Nr 4 UE, powołał świadectwo EUR. l. Zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej organ celny ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona w świetle zebranego materiału dowodowego. W ocenie Sądu I instancji polskie władze celne powinny zatem dokonać oceny negatywnego stanowiska władz eksportera na podstawie przepisów Kodeksu celnego i Ordynacji podatkowej.
Zdaniem Sądu skarżący uzyskał preferencyjne warunki celne dla ładowarki John Deere, importowanej z terenu Republiki Włoskiej, a wyprodukowanej we Francji. Tym samym przyjęcie odmiennej oceny w decyzji Dyrektora Izby Celnej jest błędne.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Dyrektor Izby Celnej w Olsztynie wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Orzeczeniu zarzucił naruszenie:
- 1. prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 13 § 4 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. Nr 75, poz. 802 z 2001 r. ze zm.) oraz art. 16 pkt 1 lit. a Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego ustanowionego Porozumieniem między Rzeczpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi, podpisanym w Brukseli dnia 24 czerwca 1997 r. (zał. do Dz. U. Nr 104, poz. 662 z 1997 r. ze zm.), dalej jako Protokół Nr 4 do Układu Europejskiego;
- 2. przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływana jako p.p.s.a., poprzez przyjęcie, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 32 i art. 33 Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego oraz przepisy postępowania określone w art. 83 Kodeksu celnego i art. 121,122, 180, 187 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w Olsztynie u podstaw orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie leży błędna interpretacja przepisów art. 13 § 4 Kodeksu celnego oraz przepisów art. 16, 17, 32 i 33 Protokołu 4 Układu Europejskiego w wersji ogłoszonej w załączniku do Dziennika Ustaw z 2003 r. Nr 217, poz. 2126. Błędna ocena Sądu odnosi się zwłaszcza do oceny relacji tych przepisów do przepisów postępowania zawartych w Ordynacji podatkowej.
W momencie dokonywania spornego zgłoszenia celnego w obrocie towarowym między Rzeczpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi obowiązywał Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, sporządzony w Brukseli dnia 16 grudnia 1991 r. (Dz. U. z 1994 Nr 11 poz. 38 ze zm.). Podstawowe znaczenie w sprawie miały przepisy Protokołu 4 do Układu w brzmieniu określonym w zał. do Dz. U. Nr 217 poz. 2126 z 2003 r. Strona skarżąca podkreśliła, że ze względu na dyspozycję art. 91 ust. 2 w związku z art. 241 ust. 1 Konstytucji RP przepisy te mają pierwszeństwo przed przepisami ustawowymi.
Zgodnie z art. 13 § 4 Kodeksu celnego strona sprowadzając towar w postaci ładowarki kołowej (używanej) John Deere mogła skorzystać z obniżonej stawki celnej pod warunkiem spełnienia wymogów formalnych określonych w art. 16 Protokołu 4, czyli załączając do zgłoszenia celnego świadectwo przewozowe EUR.
1. Jedynie to świadectwo uprawniało stronę do złożenia wniosku o zastosowanie obniżonej stawki celnej. Żaden inny dowód (z wyjątkami określonymi w art. 16 ust. 1 lit. b i ust. 2 Protokołu 4) nie jest bowiem w rozumieniu przepisów Protokołu dopuszczalny. Stąd niezrozumiałe są, zdaniem strony skarżącej, wywody Sądu o dopuszczalności przeprowadzenia innych dowodów na udowodnienie preferencyjnego pochodzenia towarów, w tym przypadku na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej.
Z art. 32 Protokołu 4 wynika, że władze kraju importu mogą zwrócić się do władz celnych kraju eksportu o przeprowadzenie weryfikacji świadectwa w ramach wyrywkowej weryfikacji także w przypadku, gdy nie mają podejrzeń co do jego autentyczności. W myśl ust. 3 art. 32 Protokołu 4 weryfikacji dokonują władze celne eksportu, do których należy też wystawianie tego świadectwa. W piśmie odpowiadającym na wniosek o przeprowadzenie weryfikacji włoski organ celny stwierdził - "The exporter did non provide enough information to prove the origin of the exported goods. We therefore can not confirm that these goods comply with the rules of origin stipulated in the Poland and EC Agreement" - Eksporter nie dostarczył wystarczających informacji aby udowodnić pochodzenie eksportowanych towarów. Dlatego nie możemy potwierdzić, że towary te podlegają regułom pochodzenia ustanowionym w Układzie między Polską a Wspólnotami Europejskimi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, że powyższe pismo włoskich władz celnych powinno podlegać ocenie według przepisów Kodeksu celnego i Ordynacji podatkowej jak każdy inny dowód. Możliwości takiej nie przewidują jednak przepisy: art. 13 § 4 Kodeksu celnego i art. 32 ust. 6 Protokołu 4. Z przepisu art. 32 ust. 6 Protokołu 4 wynika jednoznacznie, że negatywna weryfikacja włoskich władz celnych przesądza o tym, że polskie władze celne odmawiają wszelkich preferencji wynikających z Układu Stowarzyszeniowego. Spór między importerem a władzami celnymi kraju importu odbywa się w oparciu o ustawodawstwo kraju importu. Ustawodawstwo polskie, wbrew twierdzeniom WSA w Olsztynie, uwzględnia postanowienia umów międzynarodowych. Interpretacja pozwalająca na odmienną ocenę wymogów formalnych i dowodów według reguł prawa wewnętrznego w odniesieniu do dowodów przeprowadzonych według procedury wynikającej z umowy międzynarodowej jest zatem niedopuszczalna.
Weryfikacji, której celem jest ustalenie istnienia bądź nieistnienia podstawy do wystawienia świadectwa EUR. 1, dokonuje organ celny kraju eksportu według przepisów Protokołu 4 i procedur wewnętrznych obowiązujących w danym kraju. Pochodzenie towaru powinno być bezwzględnie udokumentowane świadectwem EUR. 1, zaś dokumenty umożliwiające wydanie takiego świadectwa (potwierdzającego status pochodzenia) władzom celnym dokonującym weryfikacji powinien dostarczyć eksporter.
Skoro weryfikacja przeprowadzona przez włoskie władze celne nie potwierdziła istnienia dokumentów umożliwiających wystawienie świadectwa EUR. 1, to zastosowanie preferencji wynikających z Układu Stowarzyszeniowego nie było możliwe. To nie organ celny kraju eksportera ma udowodnić, że eksporter nie spełnił warunków do wystawienia świadectwa EUR. 1, ale eksporter winien przedstawić wszystkie niezbędne dokumenty umożliwiające wystawienie tego świadectwa. Nie podlega ocenie władz polskich proces weryfikacji świadectwa przez władze kraju eksportera na podstawie przepisów wewnętrznych, a w razie zaistnienia sporów co do procedur z art. 32 Protokołu 4 rozstrzyga je Komitet Stowarzyszenia. Jednakże taki spór nie zaistniał.
W przypadku negatywnej weryfikacji świadectwa EUR. 1 przez władze kraju eksportera nie jest zatem możliwe w świetle art. 13 § 4 Kodeksu celnego i przepisów Protokołu 4 zastępcze udowadnianie pochodzenia towaru. Nieporozumieniem było prowadzenie postępowania dowodowego z zastosowaniem punktu 5 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 września 2001 r. w sprawie wyjaśnień do reguł pochodzenia towarów (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1199), gdyż przepis ten ustanawia jakie dowody mogą być podstawą do wystawienia dokumentów pochodzenia określonych w art. 16 Protokołu 4. Stosuje się je zatem w sytuacjach, gdy świadectwo wystawia polski organ celny jako organ kraju eksportu.
"[...]" Spółka z o.o. w Saminie wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w wypadku zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto art. 184 p.p.s.a. stanowi, iż Naczelny Sąd Administracyjny oddali skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Rozpatrując skargę kasacyjną w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą między innymi naruszenia przepisów art. 16 pkt 1 lit a), art. 32 i art. 33 Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego ustanowionego Porozumieniem między Rzecząpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, podpisanym w Brukseli dnia 24 czerwca 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 104, poz. 662). Układ Europejski wraz z Protokołem Nr 4 jako umowy międzynarodowe mają konstytucyjnie zagwarantowane pierwszeństwo na wypadek kolizji z ustawami krajowymi. Również art. 2 § 2 Kodeksu celnego stanowi, iż obowiązki i uprawnienia przewidziane w prawie celnym, a związane z wprowadzeniem towarów na polski obszar celny bądź ich wyprowadzeniem z tego obszaru, powstają z mocy prawa, jeżeli przepisy prawa, w tym umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej.
W sprawie niniejszej importer zabiegał o zastosowanie obniżonej stawki celnej do sprowadzonego z zagranicy towaru. Zgodnie z postanowieniami art. 13 § 3 pkt 4 Kodeksu celnego oraz części A Postanowień Wstępnych Taryfy Celnej, stawki celne obniżone określone są w umowach zawartych przez Polskę z niektórymi krajami lub grupami krajów i znajdują zastosowanie do niektórych towarów pochodzących w szczególności z państw członkowskich Unii Europejskiej. Jedną z tych umów jest Układ Europejski. Obniżone stawki celne stosowane są na wniosek zgłaszającego, o ile towary, do których to się odnosi, spełniają warunki ich zastosowania. W myśl postanowień art. 20 § 1 i 2 Kodeksu celnego warunki uzyskiwania pochodzenia, jakie powinny spełniać towary, aby korzystać z obniżonych stawek celnych oraz sposoby dokumentowania tego pochodzenia określane są według reguł preferencyjnego pochodzenia towaru towarów zawartych w umowach międzynarodowych.
Oznacza to, że w odniesieniu do przywozu towarów "pochodzących", wnioskowanych do obniżonej stawki celnej, prawo krajowe stosuje się w ograniczonym zakresie, z wyłączeniem tej części postępowania, która dotyczy spełniania warunków uzyskiwania pochodzenia dla korzystania z omawianej preferencji celnej oraz sposobów dokumentowania tego pochodzenia. Regulacja prawna w omawianym zakresie, objętym umową międzynarodową, zawarta jest w Protokole Nr 4 Układu Europejskiego, dotyczącym definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej. Zgodnie z art. 16 Protokołu, pochodzenie towaru można dokumentować na dwa sposoby, bądź to przy pomocy świadectwa przewozowego EUR. 1 wystawianego na wniosek eksportera przez władze celne jego kraju, bądź w zakresie ograniczonym do przypadków objętych art. 21 Protokołu, przy pomocy deklaracji złożonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym, który opisuje produkt w sposób wystarczający do jego identyfikacji.
Protokół Nr 4 określa szczegółowe wymagania związane z wystawianiem dowodów pochodzenia i związane z tym procesowe uprawnienia władz celnych do żądania stosownych dowodów, ale dotyczą one władz celnych kraju eksportu (art. 17 ust. 3 i 5, art. 18 ust. 3, art. 21 ust. 3, art. 22). Niezależnie od tego, władze celne kraju eksportu uprawnione są, w myśl postanowień art. 32 Protokołu, do dodatkowej, wyrywkowej weryfikacji dowodów pochodzenia, w ramach której mają prawo zażądać każdego dowodu, przeprowadzić każdą kontrolę i mogą to uczynić zarówno z urzędu, jak i na wniosek władz celnych kraju importu. Jeśli idzie o władze celne kraju importu, to ich rola w zakresie dotyczącym weryfikacji dowodów pochodzenia jest ograniczona i wynika także z postanowień art. 32 Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego. W razie uzasadnionych wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia sprowadzanych produktów lub wypełnienia innych wymogów Protokołu, władze celne kraju importu zwracają się o weryfikację, której dokonują władze celne kraju eksportu, a następnie władze te informują wnioskodawcę o wynikach weryfikacji.
Wyniki te muszą być takie, żeby umożliwiły wyraźne ustalenie, czy dokumenty są autentyczne i czy sprawdzane produkty można uznać za pochodzące ze Wspólnoty lub z Polski lub z innego kraju wymienionego w art. 4 Protokołu i czy spełniają inne wymogi Protokołu (art. 32 ust. 1, 3, 5). Z powyższych unormowań wynika, że w zakresie dotyczącym weryfikacji dowodu pochodzenia, organy celne kraju importu korzystają z wyników postępowania organów celnych kraju eksportu ("... będą informowane o wynikach weryfikacji...") i dokonują w tym zakresie jedynie oceny. Jeżeli służby celne kraju eksportera nie udzielą odpowiedzi w ciągu 10 miesięcy od dnia złożenia wniosku o sprawdzenie albo jeżeli odpowiedź nie zawiera wystarczających informacji do ustalenia autentyczności weryfikowanych dokumentów lub rzeczywistego pochodzenia produktów, to władze wnioskujące odmawiają, jeżeli nie zaistnieją wyjątkowe okoliczności, wszelkich preferencji (art. 32 ust. 6).
Potwierdza to dodatkowo, że organy celne kraju importera nie są uprawnione do żądania od władz celnych kraju eksportu żadnych dodatkowych dokumentów ponad wynik weryfikacji, a jeżeli wynik ten nie wystarcza, to zasadniczo odmawiają preferencji.
Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że strona sprowadzając towar – ładowarkę kołową, mogła skorzystać z obniżonej stawki celnej wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 16 Protokołu Nr 4, to jest przedstawieniu świadectwa przewozowego EUR 1. Przeprowadzenie jakiegokolwiek innego dowodu mającego na celu wykazanie preferencyjnego pochodzenia towaru nie było dopuszczalne. W związku z tym stwierdzić należy, że WSA błędnie przyjął, iż jest nie tylko dopuszczalne, ale nawet konieczne zbadanie przy pomocy innych środków dowodowych, czy towar sprowadzony przez spółkę legitymuje się preferencyjnym pochodzeniem. Wykazanie tej okoliczności - jak zostało to wspomniane - może nastąpić wyłącznie w sposób wskazany w art. 16 Protokołu Nr i w tym zakresie przepisy Ordynacji podatkowej nie mogą mieć zastosowania.
Natomiast trafne jest stanowisko Sądu I instancji w zakresie, w jakim przyjął on, że organy celne powinny ocenić stanowisko władz celnych kraju eksportera. Przy czym nie chodzi tu o ocenę procesu weryfikacji świadectwa przez władze kraju eksportera, lecz zbadanie, czy wynik tej weryfikacji stanowi wystarczającą podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Należy bowiem zauważyć, że działania weryfikacyjne władz celnych kraju eksportera nie mają charakteru czynności procesowych dokonywanych w ramach postępowania administracyjnego polskich organów administracji celnej zarówno z tej przyczyny, że władze celne kraju importu nie są uprawnione, by w nich uczestniczyć, jak i z tego powodu, że dopiero wyniki weryfikacji stanowić mogą podstawę do wszczęcia postępowania o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. W przedmiotowej sprawie wszczęcie postępowania nastąpiło w dniu 18 czerwca 2004 r. po otrzymaniu wyników weryfikacji przeprowadzonej przez włoskie władze celne.
Czynność ta podjęta jednak została przez Naczelnika Urzędu Celnego w Olsztynie bez przeprowadzenia oceny stanowiska włoskich władz celnych wyrażonego w piśmie z dnia 10 maja 2004 r. W dacie wszczęcia postępowania w sprawie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, pismo to nie było przetłumaczone na język polski, lecz proste zestawienie wskazanych w nim oznaczeń świadectwa przewozowego EUR. 1 z oznaczeniem widniejącym na tym świadectwie prowadzi do wniosku, że wspomniane pismo nie stanowiło odpowiedzi na wniosek o weryfikację sporządzony przez Naczelnika Urzędu Celnego w Olsztynie.
W związku z tym należało rozważyć, czy istniały dostateczne podstawy do wszczęcia postępowania. Podkreślenia wymaga, że w dniu 18 czerwca 2004 r. nie upłynął dziesięciomiesięczny termin, o którym mowa w art. 32 ust. 6 Protokołu Nr 4, zatem nie było podstaw do odmowy preferencji z uwagi na zaistnienie okoliczności wymienionych w powołanym przepisie. Zresztą organy celne obu instancji powoływały się na treść pisma z dnia 10 maja 2004 r. jako na wynik weryfikacji, uzasadniający uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. W związku z powyższym stwierdzić należy, że uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w związku z odmową zastosowania obniżonej stawki celnej nastąpiło bez koniecznej oceny wyniku weryfikacji i w tym zakresie za słuszne należy uznać stanowisko Sądu I instancji, że zaskarżona decyzja zapadła bez pełnej analizy materiału dowodowego.
Jak już wspomniano, art. 184 p.p.s.a. przewiduje możliwość oddalenia skargi kasacyjnej, jeżeli naruszenie przepisów prawa nie miało wpływu na trafność rozstrzygnięcia. Dlatego też błędne uzasadnienie prawidłowego rozstrzygnięcia Sądu I instancji nie skutkuje uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Gdyby doszło do uchylenia takiego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, rola sądu I instancji musiałby ograniczyć się, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, do poprawienia uzasadnienia. Takie rozwiązanie pozostawałoby w sprzeczności z zasadą ekonomii procesowej.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
Z uwagi na istotę rozstrzygnięcia, na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości.