Uzasadnienie
I
Wyrokiem z dnia 7 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę K. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], w przedmiocie podatku akcyzowego.
II
K. M. zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną, a następnie złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o wstrzymanie "egzekucji należności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w G. sygnatura [...] z dnia [...].05.2011". W uzasadnieniu wskazał, że dotychczas zapłacił 10 rat, i nie ma środków na dalsze ich płacenie. Sytuacja finansowa jego firmy jest "tragiczna" i jedynie wstrzymanie wykonania tej decyzji może ją uratować. Wezwany do sprecyzowania wniosku skarżący nadesłał decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia [...] maja 2011 r. w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowej z tytułu podatku akcyzowego za okres od stycznia do grudnia 2005 r. łącznie z kwotą odsetek liczonych od dnia 22 lutego 2011 r., wyjaśniając, że wstrzymania tej właśnie decyzji żąda.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie Sąd kasacyjny przypomina, że zgodnie z treścią uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r. (sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007, nr 4, poz.
77) w postępowaniu kasacyjnym wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270), dalej powoływanej jako p.p.s.a.
Przechodząc zaś do rozpoznania wniosku strony zacząć trzeba od uwagi, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W cytowanym przepisie mowa jest nie tylko o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ale także aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Oznacza to, że przedmiotem ochrony tymczasowej może być nie tylko zaskarżony akt lecz także inne akty wydane wcześniej z tym jednak warunkiem, że mieszczą się one "w granicach tej samej sprawy".
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi do Sądu I instancji jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], w przedmiocie podatku akcyzowego, a wniosek strony o ochronę tymczasową dotyczy wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia [...] maja 2011 r. w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowej z tytułu podatku akcyzowego. Zatem trzeba rozważyć jak należy rozumieć sformułowanie odnoszące się do wszystkich postępowań "w granicach tej samej sprawy", a w szczególności czy w granicach sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia, mieści się decyzja, na mocy której rozłożono skarżącemu na raty zaległość podatkową.
Należy zauważyć, że w art. 134 p.p.s.a. ustawodawca posłużył się zwrotem "w granicach danej sprawy", a w art. 135 p.p.s.a. nakazał stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych lub podjętych "w granicach sprawy, której dotyczy skarga", z odpowiednim zastrzeżeniem. Poprzednio obowiązująca ustawa procesowa z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368, ze zm.) w art. 29, którego odpowiednikiem na gruncie przepisów p.p.s.a. jest art. 135 także używa zwrotu "w granicach danej sprawy". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do uznania, iż sens znaczeniowy tego sformułowania miałby różnić się od znaczenia zwrotu z art. 61 § 3 p.p.s.a. "w granicach tej samej sprawy."
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w uchwale z dnia 27 czerwca 2000 r. (FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 7), podjętej wprawdzie pod rządem poprzedniej ustawy procesowej ale zachowującej aktualność także obecnie, stwierdził, że zwrot "w granicach danej sprawy" użyty w art. 29 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), dotyczy sprawy w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej.
Podzielając to stanowisko i przenosząc zawartą w nim argumentację na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że pomiędzy postępowaniem dotyczącym określenia zobowiązania w podatku akcyzowym, a postępowaniem w przedmiocie rozłożenia zaległości podatkowej na raty nie zachodzi tożsamość przedmiotowa i podmiotowa. W literaturze przedmiotu tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw lub obowiązków oraz podstawy prawnej i faktycznej (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, Zakamycze 2005, s. 319-320). Podkreślić więc należy, że o ile sprawa określenia zobowiązania w podatku akcyzowym i sprawa w przedmiocie rozłożenia należności podatkowych na raty dotyczą tego samego adresata, o tyle przedmiotowo te sprawy są różne.
Pomimo występującego związku między tymi sprawami różnią się one podstawą prawną rozstrzygnięcia. W konsekwencji wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie rozłożenia na raty należności podatkowych nie mógł zostać uwzględniony.
W tym stanie rzeczy należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a.