Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 18 czerwca 2024 r., sygn. akt I GSK 1386/20

Uzasadnienie

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 23 czerwca 2020 r., o sygn. akt III SA/Łd 1055/18, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), oddalił skargę T. w L. (dalej jako: "T. ", "Strona" lub "Skarżący kasacyjnie") na akt Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia [...] października 2018 r., nr [...], w przedmiocie negatywnej oceny projektu. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz innych orzeczeń powołanych poniżej, dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

Istota sporu dotyczy oceny projektu pn.: "Rozszerzenie oferty kulturalnej oraz działań z zakresu edukacji artystycznej T.", znajdującego się w wykazie projektów zidentyfikowanych w ramach trybu pozakonkursowego.

1. 2.1. Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego T., reprezentowany przez radcę prawnego, kwestionując powyższy wyrok w całości. W podstawach kasacyjnych powołano art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a., zarzucając naruszenie prawa materialnego oraz uchybienie przepisom postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
2. 1) w zakresie prawa materialnego zarzucono naruszenie kryteriów merytorycznych punktowych określonych w załączniku nr 3 do Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020 - Kryteria wyboru projektów dla Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020 - kryteria dla osi priorytetowej VI Rewitalizacja i potencjał endogeniczny regionu - Działanie VI.1 Dziedzictwo Kulturowe i infrastruktura kultury – kryteria merytoryczne punktowe, poprzez ich błędną wykładnię, niespójną z celami szczegółowymi opisanymi w Szczegółowym Opisie Osi Priorytetowych:
3. a) kryterium: stopień przygotowania projektu do realizacji, poprzez nieuzasadnioną wykładnię znaczenia poszczególnych elementów wymienionych w opisie kryterium, przede wszystkim poprzez:
4. - sprzeczną z opisem kryterium interpretację, iż projekt oparty na programie funkcjonalno-użytkowym, planowany do realizacji w formule "zaprojektuj i wybuduj" winien zostać oceniony niżej, niż projekt oparty na dokumentacji technicznej, a dodatkowo;
5. - nielogiczną i sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego wykładnię, iż złożenie w ramach dokumentacji aplikacyjnej decyzji o pozwoleniu na budowę, które umożliwia rozpoczęcie robót przed sporządzeniem projektu zamiennego i uzyskania decyzji zamiennej, a nadto złożenie projektu umowy z potencjalnym wykonawcą, nie ma wpływu na ocenę stopnia przygotowania projektu do wdrożenia;
6. - błędną wykładnię, iż kryterium służy ocenie stopnia przygotowania projektu do wdrożenia w sposób kompleksowy, nie zaś przyporządkowaniu punktacji w sposób literalny do poszczególnych tiretów, wymienionych w szczegółowym opisie kryterium, która spowodowała zaakceptowanie pełnej dowolności w przyznawaniu punktacji przez ekspertów;
7. b) kryterium: społeczno-gospodarczy wpływ projektu i jego zasięg poprzez:
8. - bezzasadne przyjęcie, iż obszar oddziaływania Strony nie wpływa na obszar oddziaływania projektu w sytuacji, gdy projekt polega za modernizacji siedziby T., w której odbywa się pełne spektrum działalności kulturalnej i edukacyjnej skierowanej do odbiorców zarówno z województwa łódzkiego, jak i widzów z całej Polski oraz cudzoziemców;
9. - nieuprawnioną interpretację, iż planowany wzrost liczby odwiedzających T. w pierwszym roku po zakończeniu realizacji projektu jedynie o 3 % oraz okoliczność, iż planowana inwestycja poprawi jedynie warunki realizacji już prowadzonej działalności w siedzibie, ogranicza jednocześnie zasięg oddziaływania projektu do terenu powiatu;
10. - nielogiczną, sprzeczną z opisem kryterium interpretację, iż w wyniku projektu to T. ma stworzyć nowe miejsca pracy, podczas gdy w opisie kryterium wyraźnie jest wskazane, iż projekt ma się przyczynić do tworzenia miejsc pracy poprzez poprawę atrakcyjności turystycznej regionu;
11. c) kryterium: wpływ projektu na rozszerzenie i podniesienie atrakcyjności oferty programowej T., poprzez nieprawidłową wykładnię określenia "nowy produkt", sprzeczną z potocznym i słownikowym rozumieniem tego określenia, w szczególności wynikającą z niezrozumienia istoty materii T. alnej i znacząco różniących się od siebie nowych gatunków spektakli T. alnych;
12. 2) w zakresie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania zarzucono:
13. a) naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r., poz. 818 ze zm. -dalej w skrócie: "ustawa wdrożeniowa") przez oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organ art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez sformułowanie niejasnych, nieprzejrzystych i niezrozumiałych kryteriów oceny merytorycznej projektu;
14. b) naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, poprzez oddalenie skargi wskutek nieuprawnionego uznania, iż eksperci oceniający wniosek spełnili wszystkie zasady wynikające z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, w tym należycie uzasadnili dokonaną ocenę merytoryczną, mimo, że sam Sąd w uzasadnieniu wyroku odwoływał się głównie do wyjaśnień złożonych przez ekspertów już po wniesieniu skargi, nie zaś do uzasadnienia punktacji znajdującego się na kartach oceny, które było przedmiotem skargi;
15. c) naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 37 ust. 1 i art. 48 ust. 5 ustawy wdrożeniowej, poprzez oddalenie skargi i przyjęcie, że negatywna ocena merytoryczna została przeprowadzona w sposób nie naruszający zasad wyboru projektów do dofinansowania, mimo iż eksperci nie odnieśli się do wielu elementów dokumentacji aplikacyjnej oraz przyjęli stan faktyczny niezgodnie z zapisami studium wykonalności;
16. d) naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a. polegające na rozstrzygnięciu w zakresie węższym, niż granice sprawy, bez uwzględnienia cech i celów postępowania pozakonkursowego wskazanych w art. 38 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, oczekiwań Instytucji Zarządzającej jako podmiotu wzywającego i ustalenia znaczenia owego podmiotu w procedurze rozpatrywania wniosku wobec oświadczenia złożonego przez organ w załączniku do protokołu rozprawy;
17. e) naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez przedstawienie sprawy wyłącznie w oparciu o stanowisko ekspertów, bez poczynienia własnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów i argumentów zawartych w skardze, co powoduje ograniczenie jawności procedury.

Podnosząc powyższe zarzuty T. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

2.2. Zarząd Województwa Łódzkiego, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę kasacyjną Strony wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

2.3. Podczas rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik Skarżącego kasacyjnie wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej, podtrzymując zawarte w niej dotychczasowe stanowisko i argumentację. Pełnomocnik organu nie wziął udziału w rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje

1. 3. Skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, nie zasługiwała na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny sporządził w niniejszej sprawie uzasadnienie wyroku, oddalającego skargę kasacyjną, z uwzględnieniem art. 193 zdanie 2 P.p.s.a., czyli zawierające jedynie ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu uwzględniając jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały wymienione w § 2 tego przepisu. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki przewidziane w art. 189 P.p.s.a., które podlegają rozważeniu z urzędu.

Zatem dokonując kontroli zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny zbadał jedynie zakres wyznaczony podstawami skargi kasacyjnej. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. W tym zakresie sąd odwoławczy ma obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., o sygn. akt I OPS 10/09). Nie jest natomiast dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej, ani ich uściślanie. Prawidłowe wskazanie podstaw kasacyjnych polega na podaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone oraz wyjaśnienie, na czym to naruszenie polegało oraz co istotne, wykazanie, że miało ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 176 P.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została m.in. na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, przy czym jej autor nie wykazał, aby ewentualne uchybienia proceduralne miały istotny wpływ na wynik sprawy.

3.1. Kluczową w niniejszej sprawie jest regulacja zawarta w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, stanowiąca, że właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wszystkim wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. W myśl art. 37 ust. 2 ustawy wdrożeniowej projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a) rozporządzenia ogólnego. Natomiast art. 37 ust. 3 ustawy wdrożeniowej stanowi, że właściwa instytucja może wymagać od wnioskodawcy wyłącznie informacji i dokumentów niezbędnych do oceny spełniania kryteriów wyboru projektów. Wynikające z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zasady przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczy każdego etapu i mają charakter normatywny. Stanowią bowiem gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej, znajdując umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości. Z kolei zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w relacji do zasady równości, formułując wobec właściwej instytucji przeprowadzającej wybór projektów do dofinansowania obowiązek jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Wymogi zaś stawiane wnioskującym o udzielenie wsparcia, jeżeli na podstawie oceny ich spełnienia, miałoby to skutkować negatywnymi konsekwencjami, muszą być formułowane w sposób jednoznaczny, jasny i precyzyjny, a więc tak, aby nie pozostawiało to żadnych wątpliwości odnośnie do przyjmowanych w danym postępowaniu kryteriów oceny projektów oraz oceny ich spełniania, które to kryteria oceny powinny być znane wnioskodawcom.

3.2. Jak wspomniano zasady wyboru projektów do dofinansowania określone w art. 37 ustawy wdrożeniowej nakazują dokonywanie oceny wyboru projektu w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewniający wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania (ust. 1). Rolą sądu administracyjnego jest dokonanie oceny, czy organ przeprowadził wybór projektu z poszanowaniem powyższych zasad. Rozpatrując skargę wniesioną na informację Zarządu Województwa Łódzkiego, Sąd pierwszej instancji zbadał zasadność oceny projektu, sięgając do argumentacji, na podstawie której projekt został oceniony. Okoliczność, że WSA odwołał się głównie do wyjaśnień złożonych przez ekspertów nie oznacza wadliwości postępowania sądowoadministracyjnego. Należy zaznaczyć, że kontrola przeprowadzona w tym zakresie, wykazała, że ocena i argumentacja oceniających projekt nie była dowolna i mieściła się w granicach sprawy oraz dokonana była według kryteriów, wynikających ze szczegółowego opisu osi priorytetów. Rolą Sądu pierwszej instancji było zbadanie zgodności z prawem zaskarżonej informacji i w tym zakresie WSA nie był uprawniony do weryfikacji merytorycznej oceny projektu, dokonanej przez ekspertów. Wobec powyższego nieuprawnione jest oczekiwanie Skarżącego kasacyjnie dokonywania przez WSA własnych ustaleń faktycznych, czy odmiennej oceny założeń projektu, bądź weryfikacji merytorycznej przyznania określonej liczby punktów ocenianemu projektowi. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przeprowadzona i opisana w zaskarżonym wyroku kontrola sporządzonej oceny w kontekście przestrzegania kryteriów tej oceny, takich jak równość, przejrzystość, bezstronność, niezmienność i rzetelność, wywodzonych z przepisów ustawy wdrożeniowej, nie budzi zastrzeżeń. W skardze kasacyjnej nie wykazano konkretnych uchybień organu, które w sposób jednoznaczny wskazywałyby na brak przejrzystości i rzetelności oraz wątpliwości co do reguł bezstronności, równości dokonywanej oceny. W niniejszej sprawie nie ujawniono sytuacji, w której eksperci przypisaliby stwierdzonym w ramach danego kryterium merytorycznego punktowego uchybieniom błędną wartość punktową, co więcej w ramach jednego kryterium merytorycznego punktowego możliwe jest wskazanie kilku bądź nawet kilkunastu uchybień. Z karty oceny, z którą polemizuje Strona, wynika zarówno ilość przyznanych punków, określona pełna pula punktów, o której jest mowa w treści karty oraz obniżenie punktacji i o jaką wartość to nastąpiło, co zostało wyjaśnione przez ekspertów na późniejszym etapie postępowania. Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie podważono stanowiska zawartego w zaskarżonym wyroku i nie wykazano uchybienia regulacji zawartych w ustawie wdrożeniowej.

3.3. Sąd pierwszej instancji zasadnie wyjaśnił, że zgodnie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. 2018 r., poz. 1986 ze zm. – dalej w skrócie: "P.z.p.") tryb pozakonkursowy może być zastosowany do wyboru projektów, których wnioskodawcami, ze względu na charakter lub cel projektu, mogą być jedynie podmioty jednoznacznie określone przed złożeniem wniosku o dofinansowanie projektu. W trybie pozakonkursowym mogą być wybierane wyłącznie projekty o strategicznym znaczeniu dla społeczno-gospodarczego rozwoju kraju, regionu lub obszaru objętego realizacją ZIT, lub projekty dotyczące realizacji zadań publicznych. Stosownie do art. 48 ust. 5 ustawy wdrożeniowej projekt pozakonkursowy musi spełnić kryteria wyboru projektów albo kryteria wyboru projektów i uzyskać wymaganą liczbę punktów. Potencjalny beneficjent projektu pozakonkursowego musi zatem złożyć wniosek o dofinansowanie na wezwanie właściwej instytucji w terminie przez nią wyznaczonym (art. 48 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). Po złożeniu wniosku wraz z wymaganymi załącznikami, musi on pozytywnie przejść ocenę dokonywaną przez specjalną komisję, w oparciu o kryteria formalne i merytoryczne wskazane w uszczegółowieniu programu operacyjnego.

Przeprowadzona w trybie pozakonkursowym ocena merytoryczna projektu pn.: "Rozszerzenie oferty kulturalnej oraz działań z zakresu edukacji artystycznej T. w L.", polegała na spełnieniu przez ten projekt kryteriów merytorycznych o charakterze "0/1". Co oznacza, że niespełnienie co najmniej jednego z takich kryteriów skutkowało negatywną oceną projektu. Projekt mógł uzyskać ocenę pozytywną, jeśli uzyskał łącznie co najmniej 60% punktów z kryterium merytorycznych punktowych. W przypadku pojawienia się wątpliwości na etapie oceny merytorycznej projektu istniała możliwość wezwania wnioskodawcy w celu złożenia stosownych wyjaśnień za pośrednictwem poczty elektronicznej, w określonym terminie.

3.4. Z akt sprawy wynika, że T. został poinformowany o negatywnej ocenie projektu z powodu nieosiągięcia progu 60 % punktów z kryteriów punktowych. Projekt uzyskał bowiem 55,67% maksymalnej liczby punktów, z czym nie zgadza się Skarżący kasacyjnie, kwestionując w istocie merytoryczną ocenę wniosku przez ekspertów. Tymczasem, jak wskazano powyżej kontrola WSA sprowadza się do zbadania, czy przeprowadzona procedura konkursowa oraz dokonana w jej trakcie ocena projektu nie narusza reguł przejrzystości, rzetelności i bezstronności oraz czy zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Wbrew oczekiwaniom autora skargi kasacyjnej w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji, ani Sądem kasacyjnym nie ma możliwości merytorycznej weryfikacji oceny projektu, dokonanej na podstawie opinii ekspertów, na przykład poprzez odmienną ocenę założeń tego projektu i przyznanie określonej liczby punktów ocenianemu projektowi. Sądy administracyjne uprawnione są tylko do kontroli sporządzonej oceny w kontekście przestrzegania zasad tej oceny wynikających z prawa unijnego takich jak równość, przejrzystość, bezstronność, niezmienność i rzetelność (por. wyrok NSA z 17 grudnia 2013 r., o sygn. akt II GSK 2249/13). Rację ma zatem WSA, wskazując, że sądowa ocena opinii ekspertów polega na badaniu, czy jest ona spójna, wyczerpująca, logiczna i czy odpowiada na zasadnicze pytania. Treść merytoryczna oceny nie mieści się w granicach kontroli sądu administracyjnego, bowiem to oceniający jest ekspertem w danej dziedzinie (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2011 r., o sygn. akt II GSK 1115/10). Wobec powyższego nie mogą odnieść zamierzonego rezultatu zarzuty kwestionujące okoliczność, że organ opiera się na ocenach ekspertów wskazujących poszczególne uchybienia, luki, czy nieścisłości bądź błędy we wniosku lub załączonych do niego dokumentach. W skardze kasacyjnej nie zdołano podważyć zasadnego wniosku Sądu pierwszej instancji, że ocena ekspercka jest czytelna w tym sensie, że jasno artykułuje jakie elementy wniosku czy koniecznych załączników są wadliwie opracowane, bądź które wartości zostały podane nieprecyzyjnie i wyjaśnia powody, dlaczego tak uznano, odwołując się do zakresu ustalonych dla danego naboru kryteriów. W tym stanie rzeczy zaistniały podstawy do przyjęcia, że ocena wniosku przedstawionego przez T. w trybie pozakonkursowym w formule "zaprojektuj i wybuduj" przeprowadzona została w sposób nienaruszający prawa. W skardze kasacyjnej podejmując polemikę z elementami oceny ekspertów nie wykazano w sposób jednoznaczny naruszenia zasady przejrzystości i rzetelności oraz by ocena projektu była subiektywna, dowolna lub nie oparta na jasnych kryteriach merytorycznych.

3.5. Odnosząc się do kwestionowanych kryteriów merytorycznych Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że powołanie w tym zakresie, że doszło do naruszenia prawa materialnego bez podania jakichkolwiek przepisów uniemożliwia odniesienie do tak sformułowanych zarzutów. Jak bowiem wspomniano, Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane i poparte argumentami przez stronę skarżącą kasacyjnie. Nie jest natomiast dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej, ani ich uściślanie. Prawidłowe wskazanie podstaw kasacyjnych polega na podaniu w skardze kasacyjnej konkretnych przepisów prawa materialnego, które zostały naruszone oraz wyjaśnienie, na czym to naruszenie polegało. Zarówno z art. 183 § 1, jak i z art. 174 oraz art. 176 P.p.s.a. wynika, że do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten Sąd rozważone czy ocenione. Pominięcie w skardze kasacyjnej kluczowego elementu, jakim jest powołanie przepisów prawa materialnego, którym miał uchybić sąd administracyjny lub organ, skutkuje brakiem możliwości zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez WSA, czy działające w sprawie organy. W tym stanie rzeczy zarzuty dotyczące kryteriów merytorycznych dotyczące "stopnia przygotowania projektu do realizacji", "społeczno - gospodarczego wpływu projektu i jego zasięgu" czy "wpływu projektu na rozszerzenie i podniesienie atrakcyjności oferty programowej T. " nie mogły zostać zweryfikowane. Nie zdołano zatem podważyć stanowiska WSA, że zarzuty niewłaściwej oceny kryteriów w ocenie merytorycznej sprowadzały się do polemiki z oceną wyrażoną przez ekspertów, a Sąd nie jest uprawniony do kwestionowania tej oceny, w sytuacji gdy nie naruszono regulacji w zakresie procedury pozakonkursowej. Uwagi oceniających uznano za jednoznaczne, logiczne i korelujące z liczbą przyznanych punktów za poszczególne kryteria merytoryczne. Reasumując zarzuty skargi kasacyjnej co do obrazy prawa materialnego nie mogły zostać w pełni ocenione.

3.6. Powołany w skardze kasacyjnej przepis art. 3 § 1 P.p.s.a. określa zakres kognicji sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że regulacja ta nie mogła zostać naruszona przez wadliwe dokonanie kontroli działania administracji publicznej, lecz poprzez przekroczenie przez sąd administracyjny kompetencji albo poprzez zastosowanie środka i/lub kryterium kontroli nieprzewidzianego w ustawie. Przepis ten mógłby zostać naruszony, gdyby Sąd pierwszej instancji w ogóle sprawy nie rozpoznał albo rozpoznał z uwzględnieniem innego kryterium niż zgodność z prawem. Natomiast to, czy dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena legalności zaskarżonego aktu była prawidłowa nie może być utożsamiane z naruszeniem art. 3 § 1 P.p.s.a.

3.7. Odnosząc się do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. należy wyjaśnić, że przepis ten określa formalne warunki, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku sądowego. Na podstawie tego przepisu można zatem kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną. Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, czego oczekiwała Skarżąca kasacyjnie, a jedynie ocenia jak z obowiązku ustalenia stanu faktycznego wywiązał się organ. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji odniósł się do niezbędnych zarzutów skargi, które były związane z przedmiotem sprawy i były najistotniejsze dla jej rozstrzygnięcia. Wobec powyższego uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiadało wymogom wynikającym z art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji wskazał w nim bowiem, jaki stan faktyczny przyjmuje za podstawę rozstrzygnięcia i przekonująco uzasadnił swoje stanowisko co do oceny przeprowadzonego postępowania i spornej kwestii negatywnej oceny projektu. To zaś, że w skardze kasacyjnej nie zgodzono się z tak wyrażoną oceną, nie mogło być skuteczną podstawą do postawienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.

3.8. Zamierzonego rezultatu nie mógł odnieść zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji miał obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia również z punktu widzenia aspektów, na które strona nie zwróciła uwagi w skardze, a które mają istotne znaczenie dla dokonania takiej oceny. Co jednak istotne, wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w takim zakresie tylko w granicach sprawy, a autor skargi kasacyjnej nie wykazał, aby WSA uczynił przedmiotem rozpoznania inną sprawę niż ta, w której wniesiono skargę w przedmiocie negatywnej oceny projektu, w możliwie szerokim aspekcie. Wobec powyższego nie sposób przypisać Sądowi pierwszej instancyjnej uchybienia art. 134 § 1 P.p.s.a.

3.9. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 (bez podania liter) P.p.s.a., który jako przepis wynikowy stanowi jedynie prawną podstawę orzeczenia uchylającego decyzję, postanowienie, a w niniejszej sprawie akt. W art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. ustawodawca uregulował treść rozstrzygnięcia sądu w przypadku, gdyby zostały potwierdzone zarzuty naruszenia prawa w postępowaniu administracyjnym. Skuteczność zarzutu naruszenia powyższej regulacji zależy od wykazania zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Orzeczenie uwzględniające skargę, którego Skarżący kasacyjnie oczekuje, nie jest skutkiem niezastosowania jedynie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., lecz następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów nakazujących sądowi takie ustalenia poczynić. Nie można dopatrywać się naruszenia powołanego powyżej przepisu P.p.s.a. w tym, że sąd wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami Strony. Wobec powyższego zarzuty naruszenia powyższych regulacji P.p.s.a. uznać należy za nieskuteczne.

3.10. Reasumując za pozbawione podstaw uznano zarzuty skargi kasacyjnej, które stanowiły polemikę z niepodważonym stanem faktycznym oraz jego oceną, zasadnie zaakceptowaną przez Sąd pierwszej instancji. Z kolei zarzuty naruszenia prawa materialnego nie mogły zostać rozpatrzone z uwagi na wadliwość ich konstrukcji.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, po uprzednim rozpoznaniu sprawy na rozprawie, oddalił skargę kasacyjną T. jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, stosownie do art. 184 P.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego na rzecz organu orzeczono na podstawie art. 209 i art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.).

M. Bejgerowska B. Fischer M. Kowalski