Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 września 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: Sąd I instancji), oddalił skargę [...] (dalej: Skarżący), na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukuryzacji i Modernizacji Rolnistwa w Poznaniu (dalej: Dyrektor ARiMR), z dnia [...] lutego 2019r., wydanej w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2009.
Ze stanu sprawy przyjętej przez Sąd I instancji wynikało, że:
Zaskarżoną decyzją Dyrektor ARiMR utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2016 r. o umorzeniu postępowania w sprawie z wniosku skarżącego o przyznanie płatności ONW na rok 2009 z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania.
Zdaniem tego organu, w świetle art. 71 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. U. UE. L. z 2005 r. Nr 277 poz. 1; dalej: rozporządzenie 1698/2005), za wydatki kwalifikowane do wkładu z EFRROW uznaje się pomoc, która została rzeczywiście wypłacona przez agencję płatniczą w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2015 r. Natomiast po 31 grudnia 2015 r. nie mogą być wydatkowane z EFRROW żadne koszty. Upływ terminu i zakończenia finansowania jest bowiem elementem materialnego stosunku rawnego którego brak jest okolicznością warunkującą bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: k.p.a.).
Sąd I instancji, oddalając skargę,na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) stwierdził, że upływ terminu ustalonego w art. 71 ust. 1 rozporządzenia 1698/2005 i zakończenie finansowania programu, w ramach którego Skarżący starał się o przyznanie pomocy finansowej, jest elementem materialnego stosunku prawnego, którego brak jest okolicznością warunkującą bezprzedmiotowość postępowania w sprawie o udzielenie tej pomocy. Przyznanie beneficjentowi wnioskowanej pomocy finansowej jest możliwe po łącznym spełnieniu wszystkich normatywnych przesłanek, do których należy zaliczyć możliwość dysponowania przez ARiMR środkami finansowymi na przyznanie takiej pomocy oraz termin, do którego płatności mogą być przyznane. Brak możliwości wypłaty przez organy środków finansowych w ramach działania odnoszącego się do wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, na skutek upływu terminu ich kwalifikowalności do EFFROW, wywiera ten skutek, że organ nie ma podstawy prawnej do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy.
W skardze kasacyjnej Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucił:
- I. naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na:
- 1. naruszeniu przepisów art. 5 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U z 2016 r., poz. 1387; dalej: ustawa) w zw. z art. 71 ust. 1 rozporządzenia 1698/2005 wskutek ich błędnej wykładni i uznania, że określona w tych przepisach pomoc w ramach płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach mogła być udzielona Skarżącemu jedynie do 31 grudnia 2015 r. i po tej dacie nie mogą być wydatkowane z EFFROW żadne należności i tym samym nie jest możliwe rozpoznanie wniosku Skarżącego dotyczącego płatności ONW za rok 2009, a w konsekwencji uznaniu, że prowadzone w sprawie postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe,
- 2. naruszeniu art. 11 ust. 2 ustawy, poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i w konsekwencji nieuznanie, iż stanowi on podstawę przyznawania przez organy administracji pomocy producentom rolnym do określonej wysokości, przekraczającej wysokość limitu, stanowiącego równowartość w złotych kwoty w euro określonej w programie na poszczególne działania (ust. 1), nie więcej jednak niż o 10%.
- II. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na:
- 1. naruszeniu art. 3 § 1 p.p.s.a. i art.145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy, poprzez uznanie, że działania organów prowadzących postępowania w sprawie przyznania płatności ONW spełniały wymóg stania na straży praworządności oraz realizują obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego,
- 2. naruszeniu art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt. 1 lit c p.p.s.a., w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez pominięcie przez WSA, że postępowanie w przedmiocie przyznania
Skarżącemu dopłat ONW było przez organy administracji w obu instancjach prowadzone w sposób podważający zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, albowiem wskutek tego Skarżącego obciążają negatywne następstwa przewlekłości prowadzonego postępowania (brak płatności ONW za rok 2009),
3. naruszeniu art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt. 1 lit c p.p.s.a., w zw. z art. 35 k.p.a., poprzez zaaprobowanie przez WSA nagannej praktyki organów administracji w postaci rażącej przewlekłości postępowania w sprawie przyznania płatności ONW, które w świetle zaskarżonego wyroku przerzuca wyłącznie na Skarżącego (producenta rolnego) negatywne następstwa tej przewlekłości (brak płatności ONW z uwagi na wyczepanie puli środków w danym programie),
4. naruszeniu 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt. 1 lit c p.p.s.a., w zw. z art. 105 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem Skarżącego o przyznanie płatności ONW za rok 2009 mimo braku ku temu podstaw prawnych, albowiem fakt upływu terminu obowiązywania danego programu (wyczerpania puli środków) nie zwalnia organu administracji od merytorycznego rozpoznania wniosku Skarżącego, dotyczącego płatności za rok 2008, złożonego w przypisanym prawem terminie, a brak jego rozpatrzenia w trakcie obowiązywania tego programu stanowił wyłącznie wynik licznych błędów i uchybień popełnionych przez te organy w trakcie rozpatrywania oraz przewlekłości jego prowadzenia, w związku z czym organ administracji powinien poszukać innej możlwości wypłaty należnego świadczenia (np. w oparciu o art. 11 ust. 2 ustawy).
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów Skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor ARiMR wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do brzmienia art 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.
Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Naruszenie prawa przez błędną wykładnię to mylne zrozumienie treści zastosowanego przepisu, a naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to zagadnienie prawidłowego odniesienia normy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego. W uzasadnieniu zarzutu błędnej wykładni Skarżacy wnien przeprowadzić wywód prawny co do naruszonego przepisu ze wskazaniem, jak należy ten przepis wykładać i dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku jego interpretacja jest błędna. W przypadku zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu prawa uzasadnieniem jest wyjaśnienie, dlaczego przyjęty za podstawę prawną zaskarżonego wyroku przepis nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jaki inny przepis powinien być w sprawie zastosowany. Oznacza to, że koniecznym warunkiem uznania, że Skarżacy powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie był skuteczny.
Istota zarzutów ujętych w pkt II ppkt 1-4 petitum skargi kasacyjnej, sprowadza się do wskazania, że WSA bezpodstawnie zaakceptował ustalenie organów, iż postępowanie z wniosku Skarżącego stało się bezprzedmiotowe, pomimo że tak późny termin rozpoznania wniosku nie był przez niego zawiniony, a przyczyną tego stanu rzeczy było prowadzenie przez organ przewlekle postępowania.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji uzasadnił, z jakich przyczyn podzielił stanowisko zajęte przez organy administracji, że postępowanie z wniosku Skarżącego podlega umorzeniu. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że organy orzekające nie miały podstawy do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy, gdyż sprawa zainicjowana wnioskiem Skarżącego z 15 maja 2009 r. o przyznanie płatności ONW utraciła w toku postępowania jedną z cech sprawy administracyjnej - podstawę prawną do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia.
Sąd l instancji nie kwestionował długotrwałości postępowania administracyjnego toczącego się we wszystkich instancjach, co miało wpływ na czas zakończenia tego postępowania, ale jednocześnie wskazał, że przyczyny tego stanu były różne, co jednak nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Tę ocenę należy podzielić podkreślając, że wady postępowania, na które powołuje się Skarżący, powinien zwalczać dostępnymi instrumentami prawnymi w toku toczącego się przed organami postępowania. Natomiast jego wynik w postaci umorzenia postępowania na skutek obiektywnego wyczerpania środków finansowych w ramach PROW 20072013 stanowi o braku przedmiotu postępowania, czego skutkiem jest jego bezprzedmiotowość, której z kolei konsekwencją jest konieczność umorzenia takiego postępowania.
Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego określone w pkt 1.1 skargi kasacyjnej, przez błędną wykładnię i uznanie, że pomoc o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 12 ustawy w zw. z art. 71 ust. 1 rozporządzenia 1698/2005 mogła być udzielona skarżącemu jedynie do 31 grudnia 2015 r. i po tej dacie nie jest możliwe rozpoznanie wniosku skarżącego, co prowadzi do uznania postępowania za bezprzedmiotowe. Przypomnieć należy, że w uzasadnieniu zarzutu błędnej wykładni należy przeprowadzić wywód prawny na temat naruszonego przepisu ze stanowiskiem, jak należy ten przepis wykładać i dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku jego interpretacja jest błędna. Kasator nie uzasadnia w taki sposób tego zarzutu, a odwołuje się do argumentacji opartej na wadliwości prowadzonego postępowania (przewlekłość), którego efektem jest niekorzystny skutek dla skarżącego kasacyjnie. W żaden sposób nie wykazuje zatem, że Sąd I instancji, akceptując rozstrzygnięcie organu, dokonał błędnej wykładni ww. przepisów.
Również zarzut określony w punkcie 1.2 skargi kasacyjnej tj.naruszenia art. 11 ust. 2 ustawy, poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i w konsekwencji nieuznanie, że stanowi on podstawę przyznawania przez organy administracji pomocy producentom rolnym do określonej wysokości, przekraczającej wysokość limitu, stanowiącego równowartość w złotych kwoty w euro określonej w programie na poszczególne działania (ust. 1), nie więcej jednak niż o 10%.
Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy na wniosek podmiotu wdrażającego minister właściwy do spraw rozwoju wsi w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych może wyrazić zgodę na przyznawanie pomocy do określonej wysokości, przekraczającej wysokość limitu, o którym mowa w ust. 1, nie więcej jednak niż o 10%. Natomiast, w myśl ust. 1 tego przepisu pomoc jest przyznawana do wysokości limitu stanowiącego równowartość w złotych kwoty w euro określonej w programie na poszczególne działania. W świetle akt sprawy nie ulega wątpliwości, że realizacja płatności przez ARiMR po 31 grudnia 2015 r. z uwagi na obowiązujące przepisy prawa (art. 71 ust. 1 rozporządzenia 1698/2005) byłaby niemożliwa ze względu na brak środków w budżecie krajowym. Z konstrukcji przepisu art. 11 ust. 2 wynika, że nawet gdyby podmiot wdrażający, złożył wniosek o wyrażenie zgody na przyznawanie pomocy do określonej wysokości, przekraczającej wysokość limitu, to wyrażenie zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi wymaga porozumienia z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, i nie jest obowiązkiem a jedynie uprawnieniem tegoż ministra. W okolicznościach sprawy nie sposób uznać trafności zarzutu naruszenia prawa materialnego.
Również z art. 11 ust. 2 ustawy nie wynika obowiązek złożenia wniosku w opisanym przedmiocie (wyrażenie zgody na przyznanie pomocy przekraczającej wysokość limitu), z powodu przewlekłości postępowania prowadzonego przez organ administracji.
Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.
O zwrocie kosztów postępowania od Skarżącego na rzecz organu administracji orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804).
- - ---------------------- 8