Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 1862/15, oddalającego skargę, [...] zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.
W uzasadnieniu [...] - dalej: skarżący - wskazał, że dalsze prowadzenie działalności gospodarczej w obecnej sytuacji prawnej, bez pozyskania właściwego orzeczenia o wstrzymaniu zaskarżonej decyzji prowadzić będzie do zwiększania się szkody w znacznych rozmiarach oraz konieczności ogłoszenia wniosku o upadłość osoby fizycznej. W ocenie skarżącego nie może ulegać wątpliwości, że jego problemy finansowe mają swoje bezpośrednie źródło w decyzji organu II jak i I instancji, który nie uwzględnił stanowiska skarżącego.
Dalej skarżący podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie znacznej szkody, tj. strat finansowych oraz trudne do odwrócenia skutki w postaci utraty dobrego imienia, renomy oraz w praktyce braku w przyszłości możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w dotychczasowym zakresie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Postanowienie w tym zakresie może zostać wydane także przez NSA po wydaniu przez sąd I instancji wyroku (por. uchwała NSA z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07 publ: ONSAiWSA 2007 nr. 4, poz. 77). Przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04).
Obowiązkiem sądu jest zatem ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wykazał, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Poza sformułowaniem żądania oraz ogólnym wskazaniem, że wykonanie decyzji spowoduje powstanie znacznej szkody, tj. strat finansowych oraz trudne do odwrócenia skutki w postaci utraty dobrego imienia, renomy oraz w praktyce braku w przyszłości możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w dotychczasowym zakresie - skarżący nie podał żadnych szczegółowych informacji, które mogłyby przemawiać za uwzględnieniem jego wniosku. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem dokładnych informacji o jego sytuacji majątkowej, rodzinnej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach (por. postanowienie NSA z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt I GSK 1021/16). Takich danych wnioskodawca wraz z wnioskiem nie przedłożył
Również treść złożonego w postępowaniu przed Sądem I instancji, formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz dołączonych do niego dokumentów nie dały podstawy do stwierdzenia zaistnienia po stronie skarżącego przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym kontekście wymaga podkreślenia, że postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2015 r. (utrzymanym w mocy postanowieniem NSA z dnia 6 listopada 2015 r., sygn. akt I GZ 726/15) - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy właśnie ze względu na nieprzedstawienie wystarczających informacji o stanie majątkowym i dochodach skarżącego.
Wskazać zatem należało, że twierdzenia skarżącego pozostały na poziomie gołosłownych dywagacji, a we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie zostało wykazane niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ponadto podkreślenia wymaga, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego i nie jest to sytuacja, która sama w sobie uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, należało stosownie do art. 61 § 3 i § 5 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.