Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 lutego 2020 r., sygn. akt. V SA/Wa 902/19, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej zwanej "ppsa"), oddalił skargę P. C. (dalej zwanego "skarżącym") na decyzję Ministra Finansów z 11 marca 2019 r., nr ST4.4757.62.2018.5.BPU, w przedmiocie rozłożenia na raty zobowiązania z tytułu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2012.
Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając wyrok w całości.
Pismem z 31 maja 2024 r. pełnomocnik skarżącego kasacyjnie cofnął wywiedzioną w sprawie skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wniósł o umorzenie postępowania sądowego oraz orzeczenie o kosztach według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjna zważył, co następuje
Strona, która wniosła skargę kasacyjną może ją cofnąć (art. 60 w zw. z art. 193 ppsa). Podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 183 § 1 ppsa związany jest granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, że wiąże go "brak" skargi kasacyjnej, czyli stan po jej cofnięciu. Wynikająca z art. 183 § 1 ppsa zasada dyspozycyjności sprawia, że cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne i to bez zgody strony przeciwnej. Cofnięcie skargi kasacyjnej skutkuje wydaniem przez sąd postanowienia o umorzeniu postępowania (art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 ppsa).
Natomiast na mocy art. 232 § 1 pkt 1 ppsa sąd ma obowiązek zwrócić stronie cały uiszczony wpis od pisma cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 ppsa oraz na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa postanowił jak w sentencji.