Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 1456/11

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 27 maja 2011 r. (sygn. akt V SA/Wa 2857/10) oddalił skargę R. R. – P. P.-H. A. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2010 r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy wypłaty refundacji wywozowej.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Prezes Agencji Rynku Rolnego udzielił, zgodne z wnioskiem skarżącego, pozwolenia (nr [...]) na wywóz 20 100 kg towaru o kodzie CN 0203 11 10 90000 i CN 0203 21 10 9000. Skarżący dokonał wywozu towaru, a następnie we wniosku WPR 1 nr [...] ([...]) z [...] lutego 2008 r. zwrócił się o wypłatę refundacji wywozowej.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2008 r. skarżący, mając na uwadze, że wypłata refundacji uzależniona jest od przedstawienia należycie potwierdzonego oryginału karty kontrolnej T5, której nie posiadał, zwrócił się do Agencji Rynku Rolnego o przyjęcie (jako alternatywny sposób potwierdzenia wywozu) sporządzonego przez Naczelnika Urzędu Celnego w Z. zaświadczenia o wyprowadzeniu poza obszar celny Wspólnoty. Wyjaśnił, że żaden z kierowców przewożących towar, przekraczając granicę, nie przedstawił dokumentu T5 funkcjonariuszowi celnemu.

Pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. skarżący zwrócił się do Naczelnika Urzędu Celnego w Z. o potwierdzenie duplikatu karty kontrolnej nadesłanej do urzędu już po wyprowadzeniu objętego procedurą wywozu towaru. Po rozpatrzeniu wniosku organ, pismem z dnia [...] lipca 2008 r., odmówił potwierdzenia karty.

Następnie, w piśmie z [...] czerwca 2008 r., skarżący wyjaśnił, iż karty T5 zostały przedstawione przez kierowcę funkcjonariuszowi celnemu, ale ten “pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie opisał i nie opieczętował ich należycie lecz zwrócił kierowcy wraz z plikiem innych dokumentów". W ocenie skarżącego powyższa sytuacja spowodowana była prowadzonym na wschodniej granicy Polski strajkiem funkcjonariuszy urzędów celnych, co wiązało się z dokonywaniem odpraw przez urzędników z innych części kraju, którzy nie mieli doświadczenia w procedurze refundacji. Jednocześnie skarżący wskazał, że odkąd urzędy celne nie wydają formularzy TC11, potwierdzających fakt przedstawienia w urzędzie celnym wyprowadzenia karty kontrolnej T5, zgłaszający nie ma dowodu, iż kartę taką w istocie przedstawił.

W piśmie z [...] lipca 2008 r. skierowanym do ARR, Ministerstwo Finansów ustosunkowując się do okoliczności podniesionych w piśmie skarżącego z dnia [...] czerwca 2008 r. wyjaśniło, iż przedłożenie w urzędzie wyprowadzenia karty T5 należy do obowiązków zgłaszającego, a system informacyjny i system organizacyjny obowiązujący w polskiej administracji zapewnia, iż wszystkie przedstawione w polskich urzędach wyprowadzenia karty T5 są odnotowywane w rejestrach prowadzonych przez dany urząd. Następnie Ministerstwo wskazało, że złożenie wraz z kartą T5 formularza TC11 powoduje, iż urząd wyprowadzenia potwierdza na tym formularzu fakt dostarczenia karty T5 i zwraca formularz zgłaszającemu lub przewoźnikowi. Wypełnienie i dostarczenie do urzędu celnego formularza TC11 zależy jednakże jedynie od woli zgłaszającego zaś urzędy nigdy same nie wydawały kart TC11. Ministerstwo Finansów odnosząc się do argumentu skarżącego dotyczącego akcji protestacyjnej funkcjonariuszy celnych wskazało, że akcja ta prowadzona była w styczniu 2008r., natomiast zgłoszenie celne dokonane zostało w lutym 2008 r.

W piśmie z [...] października 2008 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Z. wyjaśnił, iż przeprowadzone w urzędzie postępowanie nie potwierdziło jakoby funkcjonariusze celni zwracali nieświadomym kierowcom niepotwierdzone karty kontrolne, a z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że przewożący towar kierowcy nie stawili się do wyznaczonego stanowiska odpraw towarów przewożonych z kartą kontrolną T5.

Pismami z dnia [...] maja 2009 r. oraz [...] lipca 2009 r. skarżący zwrócił się ponownie do ARR o wypłatę refundacji wskazując, iż przedstawione w urzędzie celnym karty kontrolne T5 zamiast opieczętowane i przesłane do właściwej jednostki przyznającej refundację zostały zwrócone kierowcy. Wobec powyższego brak pieczęci urzędu celnego nie wynika z winy przedsiębiorcy. Jednocześnie zauważył, iż w piśmie z dnia [...] kwietnia 2008 r. omyłkowo wskazano, iż kierowcy nie przedstawili stosownych kart funkcjonariuszom celnym.

W pismach z dnia [...] czerwca 2009 r., [...] sierpnia 2009 r. oraz [...] września 2009 r. Agencja Rynku Rolnego poinformowała skarżącego, iż nie ma podstaw do naliczenia i wypłaty refundacji na podstawie złożonych przez niego dokumentów. Zaznaczono, iż dołączone do wniosku o refundację karty kontrolne T5 nie posiadają wypełnionego przez funkcjonariusza celnego pola J “Kontrola użycia i/lub przeznaczenia", a zatem nie stanowią one potwierdzenia wywozu towarów z obszaru celnego Wspólnot. Dalej wskazano, że z pism Naczelnika Urzędu Celnego w Z., dotyczących odmowy potwierdzenia kart kontrolnych T5 wynika, iż karty te nie zostały przedstawione w urzędzie celnym z winy kierowcy, za co odpowiedzialność ponosi przedsiębiorca dokonujący wywozu towaru poza terytorium celne UE, natomiast jednym z warunków uznania innych dokumentów za równoważne karcie kontrolnej T5 jest stwierdzenie, że przyczyny niezłożenia karty są niezależne od przedsiębiorcy.

Decyzją z [...] lipca 2010 r. (nr [...]) Prezes Agencji Rynku Rolnego odmówił wnioskowej przez skarżącego wypłaty refundacji wskazując, iż nie wywiązał się on z obowiązku przedłożenia wymaganych dokumentów.

Decyzją z [...] października 2010 r. (nr [...]) Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od powyższej decyzji, utrzymał decyzję tą w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz. Urz. WE L 186 z 17.07.2009, str. 1-58) wypłata refundacji uzależniona jest od przedstawienia dowodu, że produkty, które obejmuje przyjęte zgłoszenie wywozowe, opuściły obszar celny Wspólnoty w niezmienionym stanie w ciągu sześćdziesięciu dni od przyjęcia zgłoszenia. Dowód ten przedstawia się poprzez okazanie należycie potwierdzonego oryginału karty kontrolnej T5. Potwierdzenia dokonują funkcjonariusze urzędu celnego wyprowadzenia poprzez dokonanie odpowiednich wpisów na karcie oraz kopiach karty T5.

Właściwie potwierdzony oryginał T5 odsyłany jest do ARR, drugą kopię karty T5 otrzymuje zgłaszający, zaś trzecia kopia pozostaje w urzędzie celnym wyprowadzenia. Zgodnie zaś z art. 912 c rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 przedłożenie kart kontrolnych T5 w miejscu przekraczania granicy UE jest obowiązkiem kierowcy (zgłaszającego) wywożącego towar poza obszar celny Wspólnoty. Wskazując na powyższe, organ wyjaśnił, iż w niniejszej sprawie strona nie spełniła przesłanek warunkujących wypłatę refundacji wywozowej, gdyż nie przedstawiła wymaganych dokumentów, tj. należycie potwierdzonego oryginału karty kontrolnej T5.

Odnosząc się do zaprezentowanej argumentacji skarżącego, organ wyjaśnił, iż akcja protestacyjna, na którą skarżący się powoływał, miała miejsce w styczniu 2008 r., a zgłoszenie celne dokonane zostało w lutym 2008r. Ponadto organ wskazał, iż fakt, że kierowca nie dopilnował aby funkcjonariusz potwierdził kartę kontrolną T5 nie jest okolicznością niezależną od eksportera, gdyż zgodnie z art. 49 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 działania jakiejkolwiek strony trzeciej mającej bezpośredni lub pośredni związek z formalnościami koniecznymi do wypłaty refundacji przypisywane są beneficjentowi.

Organ odwoławczy nie zgodził się też z zarzutami naruszenia na wcześniejszych etapach postępowania treści art. 8, art. 11 oraz art. 107 k.p.a.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] października 2010 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 80 i art. 107 k.p.a. i wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub jej uchylenie i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 27 maja 2011 r. oddalił skargę. Sąd I instancji podkreślił, że produkty w odniesieniu, do których skarżący ubiega się o przyznanie refundacji zostały zgłoszone w dniu [...] lutego 2008 r. do procedury wywozu i objęte zgłoszeniem WPR 1 nr [...]. Z treści zgłoszenia wynika, że przeprowadzono częściową kontrolę zgłoszenia celnego i załączników, nie przeprowadzono rewizji towarów oraz założono zamknięcie celne w postaci jednej plomby. Brak jest natomiast potwierdzenia, że produkty objęte powyższym zgłoszeniem zostały przedstawione w granicznym urzędzie celnym wyprowadzenia w stanie niezmienionym. Potwierdzeniem na to byłby dokument T5, który nie został wypełniony i zwrócony, ani przedstawiony następnie Prezesowi ARR wraz z wnioskiem o wypłatę refundacji.

Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały, że nieprzedstawienie wymaganego dokumentu przez skarżącego stanowi podstawę do odmowy wypłaty refundacji wywozowej, bowiem stosowne regulacje unijne (art. 7 ust. 1 oraz art. 49 ust.2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/1999) obowiązujące zarówno w dacie wyprowadzenia produktów, jak również w dacie odmowy, wprowadziły taki wymóg. Sąd zwrócił uwagę, że z treści powyższych przepisów wynika, że wypłata refundacji jest uzależniona od przedstawienia dowodu, że produkty opuściły obszar celny wspólnoty w niezmienionym stanie, zaś dokumenty dotyczące wypłaty refundacji zostaną złożone w terminie dwunastu miesięcy od dnia przyjęcia zgłoszenia wywozowego. W ocenie Sądu poza sporem pozostaje okoliczność, że dokument T5 nie został przedstawiony Prezesowi ARR w wymaganym prawem terminie.

Zdaniem Sądu I instancji nie zasługują na uwzględnienie te zarzuty skargi, które sprowadzają się do kwestionowania czynności funkcjonariuszy celnych. Sąd wskazał, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest odmowa wypłaty refundacji wywozowej, nie zaś postępowanie organu celnego związane z realizowaniem procedury wywozu towaru poza obszar Wspólnoty. Ponadto podkreślił, że wniosek o wypłatę refundacji rozpatruje Prezes Agencji Rynku Rolnego, zatem organ odrębny od organu właściwego do dokonywania czynności związanych z procedurą celną. Obowiązkiem skarżącego, jak wskazał Sąd, było przedstawienie Prezesowi ARR stosownego dokumentu, z którego wynikało, że organ celny potwierdza, że towary objęte procedurą wywozu zostały wyprowadzone poza obszar celny Wspólnoty w stanie niezmienionym.

Sąd podkreślił, że organ właściwy do rozpoznania wniosku o wypłatę refundacji wywozowej wobec braku stosownych dokumentów miał podstawę by uznać, iż wnioskodawca nie spełnił wymogów jakie nałożyły omówione regulacje unijne, a w konsekwencji by odmówić wypłaty refundacji.

Za chybiony Sąd uznał ponadto zarzut naruszenia art. 80 k.p.a., wskazując, że Prezes ARR nie prowadził postępowania dowodowego w zakresie potwierdzenia przedstawienia produktów objętych wnioskiem o refundację wywozową w urzędzie celnym wyprowadzenia towaru.

W kwestii możliwości zastosowania w sprawie przepisu art. 49 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/1999 (odpowiednio art. 46 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 612/2009), Sąd stwierdził, że przedstawione przez stronę okoliczności nie stanowią okoliczności, mieszczących się w pojęciu "niezależnych od eksportera". Sąd podniósł, że opisana przez skarżącego akcja protestacyjna prowadzona była w innym terminie niż data wyprowadzenia towaru. Ponadto, za zasadne Sąd uznał stanowisko orzekających w sprawie organów, iż wskazywane przez skarżącego w toku postępowania okoliczności wynikają z niedopilnowania przez kierowców potwierdzenia kart kontrolnych T5 przez funkcjonariuszy celnych, czego w konsekwencji nie można traktować jako okoliczność niezależną od eksportera. W tym zakresie w ocenie Sądu prawidłowo organ powołuje się na zapis art. 49 ust. 4 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 612/2009, zgodnie z którym działania jakiejkolwiek strony trzeciej mającej bezpośredni lub pośredni związek z formalnościami koniecznymi do wypłaty refundacji (...) przypisywane są beneficjentowi (tak też art. 52 ust. 4 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/1999).

Nie bez znaczenia zdaniem Sądu pozostaje również podniesiona przez Ministra możliwość potwierdzenia przez urząd celny wyprowadzenia faktu dostarczenia karty kontrolnej T5 przy pomocy formularza TC 11, którego wypełnienie zależy jedynie od woli zgłaszającego. Jak wynika z odpowiedzi na skargę, skarżący nie okazał jednak formularza TC 11 na potwierdzenie okoliczności, że karta kontrolna T5 została przekazana służbom celnym w urzędzie wyprowadzenia.

Zdaniem Sądu pozostałe zarzuty skargi, dotyczące naruszenia przepisu art. 107 k.p.a., również nie były zasadne.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. R. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez:

1. 1. naruszenie dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi przy pominięciu naruszenia przepisów postępowania przez prowadzone postępowanie administracyjne organy, w tym przede wszystkim naruszenie dyspozycji art. 46 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 (dawniej art. 49 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999) oraz art. 107 § 1 k.p.a.,
2. 2. naruszenie dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie stanu faktycznego sprawy ustalonego przez organy administracji z naruszeniem przepisów postępowania w tym przede wszystkim art. 107 § 1 k.p.a. oraz niepełne ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w skardze oraz w dalszych pismach procesowych złożonych w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym,
3. 3. naruszenie dyspozycji art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy w związku z naruszeniem przez organy administracyjne przepisów powołanych w pkt 1 skarga winna zostać uwzględniona na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.,
4. 4. naruszenie dyspozycji art. 3 § 1 w zw. z art. 1 p.p.s.a. poprzez dokonanie jedynie częściowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonych decyzji,
5. 5. naruszenie przez Sąd dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na niezbadaniu w granicach skargi wszelkich naruszeń przepisów prawa, w tym przede wszystkim uchybień wskazanych w pkt 1.

W oparciu o przedstawione zarzuty R. R. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej R. R. wskazał, że w sprawie na żadnym etapie postępowania nie zostało przedstawione przez właściwe organy administracyjne oświadczenie o treści zgodnej z powołaną instrukcją WPR, które mogłoby stanowić dokument potwierdzający brak przedłożenia karty kontrolnej T5 w urzędzie celnym wyprowadzenia. Ponadto skarżący wskazał, że z pozostałych dokumentów załączonych do zgłoszenia wywozowego jednoznacznie wynikało, iż towar objęty jest refundacjami wywozowymi, a przewoźnik nie starał się ukryć faktu wywozu towaru. W ocenie skarżącego w sprawie wystąpiło naruszenie przez funkcjonariuszy celnych Instrukcji WPR, stanowiące naruszenie regulacji wewnętrznej nie posiadającej rangi przepisu.

Skarżący wskazał, że w toku postępowania, wobec obiektywnych i niezależnych od niego okoliczności, występował z wnioskiem o uznanie innych dokumentów za równoważne z kartą kontrolną T5, jednak wniosek ten nie został uwzględniony. Ponadto skarżący podniósł, że w toku postępowania nie posiadał narzędzia prawnego w postaci środków dowodowych, gdyż stanowiska organów (zwłaszcza Ministra Finansów) "stanowiły, w ocenie Sądu, dowód niepodważalny". Konkludując skarżący wskazał, że Sąd nie dokonał oceny zgodności z prawem ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, przez co naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie jest oparta jest na usprawiedliwionych podstawach.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.

Jak już wspomniano, skarga kasacyjna koncentruje się na próbie wykazania odpowiedzialności organu celnego za niedostarczenie przez skarżącego karty kontrolnej T5 dla potrzeb dochodzenia wypłaty refundacyjnej wywozowej w postępowaniu administracyjnym przed Prezesem Agencji Rynku Rolnego. W szczególności skarżący obciąża organ celny, a w konsekwencji również Prezesa Agencji Rynku Rolnego, powinnością wykazania, że zaistniały stan rzeczy powstał z przyczyn, za które skarżący nie ponosi odpowiedzialności. Jednakże stanowisko to nie znajduje uzasadnienia w świetle przepisów prawa.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, na co zresztą trafnie wskazał zarówno Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, jak i Sąd pierwszej instancji, że w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego o wypłatę omawianej refundacji wywozowej zakres kognicji Prezesa Agencji Rynku Rolnego, a także rozpoznającego odwołanie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, ograniczony jest do oceny, czy skarżący, jako ubiegający się o wspomnianą płatność, przedstawił dowód na okoliczność opuszczenia przez towar obszaru celnego Wspólnoty w niezmienionym stanie. Takim dowodem jest należycie wypełniona karta kontrolna T5, na co, na gruncie rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/1999 wskazują m.in.: ust. 10 i ust. 43 preambuły, art. 7 ust. 1 i 3, art. 8, art. 30 ust. 2 i art. 39 ust.

3. Odpowiednie w tej mierze regulacje obowiązują także na gruncie rozporządzenia Komisji (WE) Nr 612/2009, na co wskazują m.in.: ust. 12 preambuły, art. 5 ust. 8, art. 7 ust. 3, art. 8, art. 9, art. 10 ust. 1 i art. 46 ust. 1.

Natomiast zakresem kognicji Prezesa Agencji Rynku Rolnego, a także odpowiednio Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, nie jest kontrola prawidłowości działalności służb celnych przy odprawianiu towaru poza obszar Wspólnoty. Kontrola ta, w tym również dokonywana w trybie dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, realizowana jest z uwzględnieniem przepisów ustawy o służbie celnej przez wskazane tam organy, a także przez sąd administracyjny, w tym także w trybie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Dlatego za bezprzedmiotowe w niniejszej sprawie należy uznać obciążające organ celny zarzuty skarżącego, tym bardziej, gdy skarżący nie skorzystał z możliwości skontrolowania działalności organu celnego przez sąd administracyjny, na co wskazał skarżącemu Naczelnik Urzędu Celnego w Z. w piśmie z dnia [...] października 2008 r.

W następstwie nie przedłożenia przez skarżącego karty kontrolnej T5 dla potrzeb ubiegania się o wypłatę refundacji wywozowej nietrafne jest stanowisko skarżącego, zmierzające w swej istocie do nałożenia na organ powinności wykazania skarżącemu odpowiedzialności za brak tego dokumentu. Trudno byłoby zaakceptować taki rozkład postępowania dowodowego jaki proponuje skarżący. Co prawda, w świetle utrwalonego orzecznictwa w postępowaniu administracyjnym, w tym podatkowym, nie stosuje się art. 6 k.c., w myśl którego ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2006 r., I FSK 197/06; LEX nr 262147), tym niemniej, kwestia ta, jako będąca zagadnieniem prawa materialnego, wynika z przepisów tego prawa. To bowiem przepis prawa materialnego wskazuje jaką okoliczność ma wykazać strona postępowania, a niejednokrotnie określa również za pośrednictwem jakich środków dowodowych strona ma to uczynić.

Przenosząc to na realia niniejszej sprawy, o czym była już mowa, domagając się wypłaty refundacji wywozowej to beneficjent obowiązany jest wykazać, że dany towar objęty zgłoszeniem wywozowym, opuścił obszar celny Wspólnoty w niezmienionym stanie. Pomijając wyjątki, dokumentem, na podstawie którego beneficjent ma obowiązek udowodnić powyższą okoliczność, jest karta kontrolna T5. Tego zaś, istotnego dla sprawy dokumentu, skarżący nie przedstawił Prezesowi Agencji Rynku Rolnego. Rozpoznając sprawę o wypłatę wnioskowanej refundacji wywozowej organ, przynajmniej zasadniczo, nie ma obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego z jakiego powodu beneficjent nie przedstawił tego dokumentu, a już w każdym razie nie ma obowiązku, a tym bardziej kompetencji, rozstrzygania spornych kwestii pomiędzy beneficjentem a organem celnym, będących przyczyną braku wspomnianego dokumentu.

Z powyższych względów Prezes Agencji Rynku Rolnego nie naruszył, bo nie mógł naruszyć, zarzuconego w skardze kasacyjnej przepisu art. 49 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/1999 (obecnie art. 46 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 612/2009), w myśl którego, w przypadku gdy egzemplarz kontrolny T5 lub, gdzie to stosowne, dokument krajowy potwierdzający wyprowadzenie poza obszar celny Wspólnoty nie został zwrócony do urzędu celnego wyprowadzenia lub do organu centralnego w terminie trzech miesięcy od dnia jego wystawienia wskutek okoliczności niezależnych od eksportera, ten ostatni może złożyć do właściwego organu uzasadniony wniosek o uznanie innych dokumentów za równoważne. W szczególności, co wymaga podkreślenia, właściwym organem jest tutaj organ celny, nie zaś Prezes Agencji Rynku Rolnego, który również nie ma kompetencji do skontrolowania prawidłowości postępowania organu celnego, odmawiającego uwzględnienia wniosku beneficjenta.

Nie są także oparte na usprawiedliwionej podstawie zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W szczególności skarżący nie wykazał, aby mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak tego wymaga przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Przechodząc do rozpatrzenia zasadności zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazać należy, iż w świetle stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122), które podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, powołany wyżej przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja nie ma jednakże miejsca w okolicznościach sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymagane od wyroku. Przedstawia bowiem stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Natomiast, czego nie bierze pod uwagę skarga kasacyjna, ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 119/09; LEX nr 590810). Toteż, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest usprawiedliwioną podstawą dla czynienia zaskarżonemu wyrokowi zarzutu dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, czy też błędnego rozstrzygnięcia sprawy.

Brak jest podstaw dla czynienia Sądowi pierwszej instancji zarzutu naruszenia przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a., w myśl którego, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, w związku z art. 1 tej ustawy, zgodnie z którym, wspomniana ustawa normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Skarżący nie wykazał bowiem, jakie środki nie przewidziane w tej ustawie zastosował Sąd pierwszej instancji, czym miałby naruszyć przepis art. 3 § 1 p.p.s.a., jak również skarżący nawet nie twierdzi, aby rozpoznawana sprawa nie miała przymiotu sprawy sądowoadministracyjnej, co mogło by naruszyć art. 1 p.p.s.a.

Nie jest również zasadny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., w świetle którego, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W zakresie istotnym dla wyniku sprawy Sąd pierwszej instancji skontrolował zaskarżoną decyzję, nie stwierdzając naruszenia prawa przez zaskarżoną decyzję. W szczególności, co wymaga podkreślenia, wobec nie przedłożenia przez skarżącego istotnego dla sprawy dowodu, jakim jest karta kontrolna T5, tym samym, co trafnie uznał Sąd pierwszej instancji, skarżący nie wykazał wymaganym przez prawo dowodem faktu wyeksportowania w niezmienionym stanie poza obszar celny Wspólnoty towaru objętego zgłoszeniem wywozowym. Nie zachodziła zatem istotna dla wyniku sprawy potrzeba przeprowadzenia przez Sąd pierwszej instancji postępowania w granicach wykraczających poza zakres skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł także podstaw dla uwzględnienia podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie składniki wymagane powołanym wyżej przepisem. Podzielić również należy trafne stanowisko Sądu pierwszej instancji, co do poprawności zaskarżonej decyzji pod względem formalno-prawnym i jej należytym uzasadnieniem faktycznym i prawnym.

W rezultacie nie jest więc uzasadniony zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., gdyż wbrew stanowisku skargi kasacyjnej, oddalając skargę Sąd pierwszej instancji nie naruszył prawa, w tym również przepisu art. 151 p.p.s.a.

W tym stanie sprawy skarga kasacyjna, jako nie oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.