Uzasadnienie
UZASADNINIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wyrokiem z 13 sierpnia 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 403/12, oddalił skargę "T." Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z [...] kwietnia 2012 r. w przedmiocie podatku akcyzowego
"T." Sp. z o.o. złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku i wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że zaskarżona decyzja jest jedną z szeregu decyzji, którymi organy podatkowe nałożyły na skarżącego obowiązek zapłaty podwyższonego podatku akcyzowego od sprzedaży oleju opałowego wraz z odsetkami w kwocie przekraczającej ponad osiemset tysięcy złotych. Egzekwowanie tych zobowiązań zanim wszystkie spory zostaną rozstrzygnięte prawomocnymi orzeczeniami sądowymi nie tylko narazi spółkę na niepowetowane szkody w związku z brakiem możliwości obrotu tak dużymi środkami pieniężnymi, ale może także zaskutkować i co jest wielce prawdopodobne jej bankructwem, a tym samym zniknięciem z rynku kilkudziesięciu miejsc pracy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.) określono przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. W tej kwestii stanowisko orzecznictwa i doktryny jest zgodne i niezmienne (por. postanowienie NSA z dni 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 140/12, postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11, postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1116/10, postanowienie NSA z dnia 6 listopada II OZ 975/09, postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168, Tarno J.P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2010, s. 207).
Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca Spółka nie wykazała, aby zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku nie powołano żadnych okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek przemawiających za zastosowaniem w rozpoznawanej sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Żądanie wstrzymania wykonania decyzji bez wskazania konkretnych okoliczności i dowodów na potwierdzenie istnienia przesłanek uzasadniających takie żądanie należy, wskutek dokonanej wyżej wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a., uznać za niewystarczające. Podkreślić należy, iż w uzasadnieniu wniosku skarżąca ograniczyła się jedynie do gołosłownych stwierdzeń, skupiając się wyłącznie na wskazaniu ogólnych skutków, które mogą nastąpić, gdy zostanie dokonana egzekucja. W żaden sposób jednakże w treści wniosku nie zostało wykazane niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i zarazem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W przedmiotowej sprawie decyzją Dyrektora Izby Celnej w S. na skarżącą nałożono zobowiązanie w podatku akcyzowym za czerwiec 2006 r. w kwocie 22.112,00 zł, a Spółka w żaden sposób nie wykazała, aby uiszczenie tej kwoty naraziło ją na prawdopodobieństwo bankructwa i zniknięcie z rynku kilkudziesięciu miejsc pracy.
Na marginesie zauważyć należy, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.