Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1733/18 oddalił skargę C. O. C. C. sp. z o.o. w K. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 17 sierpnia 2018 r. nr DZF-IV.025.34.2018.AP.3 w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania.
W skardze kasacyjnej C. O. C. C. sp. z o.o. w K. zaskarżył powyższy wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, które mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to przez:
- 1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 647/17 nie dokonał wiążącej oceny prawnej przebiegu postępowania administracyjnego i nie dokonał wskazania co do dalszego postępowania w zakresie braków postępowań przed organem odwoławczym naruszających art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej jako: k.p.a.), podczas gdy Sąd w ww. wyroku wskazał na obowiązek dokonania ustaleń o kluczowym znaczeniu dla wydania decyzji w przedmiocie zwrotu środków przez Beneficjenta określonej kwoty dofinansowania przy wykorzystaniu dozwolonych przepisami środków dowodowych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;
- 2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. skutkującym nieuwzględnieniem ciążącego na organie odwoławczym obowiązku wyczerpującego zebrania całego materiału dowodowego w celu wyjaśnienia stanu faktycznego w odniesieniu do indywidualnej sytuacji Beneficjenta, pomimo, że organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji nie wywiązując się z obowiązku zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.
Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. kosztów postępowania według treść norm przepisanych oraz wniosła o rozpoznanie na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. skargi kasacyjnej na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Analiza akt sprawy wskazuje, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie naruszeń przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej.
Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji.
W skardze kasacyjnej zawarto wyłącznie zarzuty oparte na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skargę kasacyjną można oprzeć między innymi na podstawach naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym miejscu należy podkreślić, że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno wiązać się z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy.
Brak wykazania w uzasadnieniu skargi kasacyjnej owego wpływu naruszenia przepisów procedury na wynik sprawy powoduje, że skarga kasacyjna jest w istocie niekompletna, co w dalszej konsekwencji uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zweryfikowanie zaskarżonego orzeczenia w zakresie objętym zarzutami naruszenia przepisów procesowych. Podkreślenia wymaga, że z postanowień art. 176 oraz 177a p.p.s.a. wynika, że brak elementu skargi kasacyjnej, jakim jest uzasadnienie, w tym uzasadnienie dotyczące wykazania, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie wiąże się z obowiązkiem wezwania autora skargi kasacyjnej do usunięcia tego braku. Zgodnie bowiem z postanowieniami art. 177a p.p.s.a. jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 7 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).