Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem objętym skargą kasacyjną, oddalił skargę Miasta St. Warszawy na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia (...) nr (...) w przedmiocie obciążenia wierzyciela opłatą komorniczą.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa - Bielany, jako organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku (...) (zobowiązanego) na podstawie tytułu wykonawczego z dnia (...)nr (...) wystawionego przez Komisję, obejmującego należność z tytułu obowiązku zwrotu równowartości nienależnego świadczenia w wysokości 604 381,30 zł plus należne odsetki. Podstawę prawną wystawienia tytułu wykonawczego stanowiły decyzje Komisji z dnia (...)r., sygn. akt. (...), sygn. akt. (...) oraz sygn. akt. (...).
Wobec zastosowanych w przedmiotowej sprawie środków egzekucyjnych, na podstawie ww. tytułu, organ egzekucyjny w dniach od 24 stycznia 2018 r. do 9 maja 2019 r. wyegzekwował należność główną i odsetki na łączną kwotę 36 298,75 zł, którą po potrąceniu opłaty komorniczej przekazał na rachunek bankowy Urzędu m.st. Warszawy.
Pismem z dnia (...). Urząd m.st. Warszawy wystąpił z wnioskiem o wydanie postanowienia przez organ egzekucyjny o potrąceniu opłaty komorniczej od kwot wyegzekwowanych na rzecz m.st. Warszawy z tytułu decyzji Komisji.
Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa – Bielany postanowieniem z dnia (...) nr (...) obciążył wierzyciela - Urząd m. st. Warszawy, opłatą komorniczą w kwocie 1 815,03 zł.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem wierzyciel, pismem z 31 maja 2019 r., wniósł na nie zażalenie, domagając się jego uchylenia w całości. Jak wyjaśnił, wierzycielem w dotyczącym tego obowiązku postępowaniu egzekucyjnym jest Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich. Zauważył, że m.st. Warszawa nie jest wierzycielem, a jedynie beneficjentem środków uzyskanych z egzekucji, stąd Komisja zgodnie z art. 66 § 3 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2018 r. poz. 1314 ze zm. dalej, jako u.p.e.a.) jest zobowiązana do uiszczenia opłaty komorniczej.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej, jako "organ odwoławczy", "Dyrektor IAS") postanowieniem z dnia (...), nr (...) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa - Bielany z (...), nr (...).
Odnosząc się do podniesionego w zażaleniu zarzutu naruszenia art. 66 § 3 u.p.e.a. przez nałożenie obowiązku uiszczenia opłaty komorniczej na podmiot, który nie posiada statusu wierzyciela, organ odwoławczy wskazał, że ww. tytuł wykonawczy z dnia (...) nr (...) został wystawiony przez Komisję do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich wydanych z naruszeniem prawa, która decyzjami z (...)., nakazała zwrot należności na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy. Komisja w treści tytułu wykonawczego w rubryce F poz. 5 "Nazwa i adres siedziby podmiotu, któremu należy przekazać wyegzekwowaną należność pieniężną" wskazała "Gmina m.st. Warszawa, pl. Bankowy 3/5, 00-950 Warszawa" oraz numer rachunku bankowego, który następnie pismem z dnia 2 lipca 2018 r. został zaktualizowany.
Dyrektor IAS podkreślił, że z art. 31 ust. 5 ustawy z 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2267, dalej:, jako ustawa z dnia 9 marca 2017 r.) wynika, że do zabezpieczenia i egzekucji należności, o których mowa w ust. 1-3, stosuje się przepisy ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Natomiast na mocy art. 32 cytowanej ustawy podmiotem, na rzecz, którego egzekwowana jest należność z tytułu obowiązku zwrotu równowartości nienależnego świadczenia jest Miasto Stołeczne Warszawa.
Na ww. postanowienie Dyrektora IAS wierzyciel wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 66 § 3 w zw. z art. 1a pkt 6 u.p.e.a. przez błędne uznanie, że Urząd m.st. Warszawy jest wierzycielem zobowiązanym do uiszczenia opłaty komorniczej, w sytuacji, gdy Urząd m.st. Warszawy nie posiada statusu wierzyciela, a jest jedynie beneficjentem środków uzyskanych z egzekucji.
Skarżący zauważył, że w przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa-Bielany powinien wystąpić do Komisji o uiszczenie opłaty komorniczej, a nie potrącać ją z wyegzekwowanej na rzecz m. st. Warszawy kwoty. Skarżący podkreślił również, że projekt zmiany ustawy o gospodarce nieruchomościami przewiduje zwolnienie Komisji z kosztów i wydatków egzekucyjnych, a także opłaty komorniczej z urzędu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga okazała się niezasadna.
W ocenie Sądu I instancji, nie można było zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, który twierdził, że był on jedynie beneficjentem świadczeń uzyskanych z egzekucji, a to Komisja, która wystawiła tytuł wykonawczy jest wierzycielem i to właśnie Komisja zgodnie z art. 66 § 3 u.p.e.a. jest zobowiązana do uiszczenia opłaty komorniczej.
Według art. 1a pkt 13 u.p.e.a. wierzycielem jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym.
Sąd I instancji argumentował, że tytuł wykonawczy w przedmiotowej sprawie, został wystawiony wg wzoru, o którym mowa w art. 26 § 2 u.p.e.a., tj. zgodnie z rozporządzeniem z 8 sierpnia 2016 r. Ministra Finansów w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. 2016 r. poz. 1305) przez Komisję tj. przez podmiot, o którym mowa w art. 5 § 1 pkt 2 w związku z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. Jednocześnie, w części F. poz. 5 i 6 przedmiotowego tytułu wykonawczego, jako podmiot, któremu przekazać należy wyegzekwowaną należność pieniężną wskazano Gminę m.st. Warszawy oraz rachunek bankowy Urzędu Gminy m.st. Warszawy. Zaś w rubryce F poz. 1 "Nazwa wierzyciela" wskazano nazwę Komisji. Ustawodawca tworząc Komisję wyposażył ją w instrumenty służące znoszeniu skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych, dotyczących nieruchomości warszawskich m.in. pełni ona w postępowaniu egzekucyjnym w administracji funkcję wierzyciela, jednak w rozumieniu formalnoprawnym.
Stąd Komisja, występując w przedmiotowej sprawie z wnioskiem o prowadzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie wystawionego przez siebie tytułu wykonawczego z 3 stycznia 2018 r., wskazała w części F poz. 1 tytułu wykonawczego, jako nazwę wierzyciela – Komisję do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich wydanych z naruszeniem prawa, zaś pod poz. 5 i 6 tegoż tytułu wykonawczego jako podmiot, któremu przekazać należy wyegzekwowane kwoty - Gminę m. st. Warszawa.
Tym samym organ egzekucyjny prawidłowo obciążył opłatą komorniczą Skarżącego.
Sąd I instancji podkreślił, że art. 66 § 3 u.p.e.a. jednoznacznie stanowi, że do uiszczenia opłaty komorniczej zobowiązany jest wyłącznie wierzyciel. Stąd sformułowanie w art. 66 § 5 u.p.e.a., że opłata komornicza przypada na rzecz tego organu, który dokonał "ściągnięcia" należności pieniężnej lub "zastosował środki egzekucyjne", w wyniku, których należność została ściągnięta, oznacza, iż opłata komornicza przypadać będzie od skutecznie podjętych czynności egzekucyjnych. Opłata ta jest należna organowi egzekucyjnemu, który podjął czynności egzekucyjne zmierzające do zastosowania i zrealizowania środków egzekucyjnych, a następnie je zastosował. Jeśli w wyniku podjętych czynności egzekucyjnych został zastosowany środek egzekucyjny, to każda wpłata na poczet należności objętych tytułem wykonawczym, stanowiącym podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, jest podstawą do ustalenia opłaty komorniczej (por. m.in. wyroki NSA: z 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1207/15, z 8 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 856/18).
W ocenie Sądu I instancji, z powyższego wynikało, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza art. 66 i art. 1 a pkt 6 u.p.e.a.
Ponadto Sąd I instancji, nawiązując do argumentacji skargi wskazał, że powoływany przez Stronę projekt ustawy o zmianie ustawy o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich wydanych z naruszeniem prawa - w zakresie zwolnienia Komisji od ponoszenia opłaty komorniczej nie stanowi aktu prawa obowiązującego i jako taki nie może być traktowany. Tym samym organ egzekucyjny obowiązany był zastosować art. 66 § 3 w związku z art. 66 § 6 u.p.e.a., które wskazują, że organ egzekucyjny pokrywa opłatę komorniczą z wyegzekwowanych kwot.
Od przedmiotowego wyroku m. st. Warszawa złożyło skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych a także, że zrzeka się rozprawy w niniejszej sprawie.
Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) zarzucając:
- 1) naruszenie prawa materialnego tj. art. 66 § 3 w zw. z art. 1a pkt 6 u.p.e.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Urząd Miasta Stołecznego Warszawy jest wierzycielem zobowiązanym do uiszczenia opłaty komorniczej, w sytuacji, gdy Urząd Miasta Stołecznego Warszawy nie posiada statusu wierzyciela a jest jedynie beneficjentem środków uzyskanych z egzekucji,
- 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przez uchybienie przepisowi art. 141 § 4 p.p.s.a. albowiem Sąd I instancji nie wyjaśnił w sposób należyty podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.).
W rozstrzyganej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego - wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy zasadnie uznano Miasto Stołeczne Warszawa za wierzyciela i pobrano od niego opłatę komorniczą. Zdaniem Skarżącego kasacyjnie jest on jedynie beneficjentem świadczeń uzyskanych z egzekucji, a to Komisja, która wystawiła tytuł wykonawczy jest wierzycielem i to właśnie Komisja zgodnie z art. 66 § 3 u.p.e.a. jest zobowiązana do uiszczenia opłaty komorniczej. W ocenie Sądu I instancji stanowisko Skarżącego kasacyjnie nie jest prawidłowe.
Odnosząc się do tak zarysowanego sporu wskazać należy, że bezspornym jest, iż tytuł wykonawczy w przedmiotowej sprawie, został wystawiony wg wzoru, o którym mowa w art. 26 § 2 u.p.e.a., tj. zgodnie z rozporządzeniem z 8 sierpnia 2016 r. Ministra Finansów w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz.U. 2016 r. poz. 1305) przez Komisję tj. przez podmiot, o którym mowa w art. 5 § 1 pkt 2 w związku z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. W rubryce F poz. 1 "Nazwa wierzyciela" wskazano nazwę Komisji. Natomiast w części F. poz. 5 i 6 przedmiotowego tytułu wykonawczego, jako podmiot, któremu przekazać należy wyegzekwowaną należność pieniężną wskazano Gminę m.st. Warszawy oraz rachunek bankowy Urzędu Gminy m.st. Warszawy.
Przypomnieć, zatem trzeba, że w myśl art. 1a pkt 13 u.p.e.a. wierzycielem jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Zgodnie zaś z art. 5 § 1 pkt 2 u.p.e.a. uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 jest: dla obowiązków wynikających z orzeczeń sądów lub innych organów albo bezpośrednio z przepisów prawa – organ lub instytucja bezpośrednio zainteresowana w wykonaniu przez zobowiązanego obowiązku albo powołana do czuwania nad wykonaniem obowiązku, a w przypadku braku takiej jednostki lub jej bezczynności – podmiot, na którego rzecz wydane zostało orzeczenie, lub którego interesy prawne zostały naruszone w wyniku niewykonania obowiązku.
W świetle powyższego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organem lub instytucją, bezpośrednio zainteresowaną w wykonaniu przez zobowiązanego obowiązku jest ten organ lub instytucja, która bezpośrednio kreuje ten obowiązek, czyli tak jak w rozpatrywanej sprawie Komisja Do Spraw Usuwania Skutków Prawnych Decyzji Reprywatyzacyjnych Dotyczących Nieruchomości Warszawskich Wydanych z Naruszeniem Prawa, która wydała decyzję z (...), sygn. akt.:(...), sygn. akt.: (...) oraz sygn. akt.: (...), w oparciu o którą prowadzone było postępowanie egzekucyjne wobec majątku (...) na podstawie tytułu wykonawczego z(...) nr (...), obejmującego należność z tytułu obowiązku zwrotu równowartości nienależnego świadczenia w wysokości 604 381,30 zł plus należne odsetki.
Zatem zgodzić należy się ze skarżącym kasacyjnie, że w sytuacji gdy wierzycielem, na rzecz którego organ egzekucyjny dokonał czynności egzekucyjnych jest Komisja, to Komisja zgodnie z art. 66 § 3 u.p.e.a. jest zobowiązana z zastrzeżeniem § 4, do uiszczenia opłaty komorniczej. Dlatego też w rozpoznawanej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa-Bielany powinien wystąpić do Komisji o uiszczenie opłaty komorniczej, a nie potrącać ją z wyegzekwowanej na rzecz m. st. Warszawy kwoty.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za stanowiskiem wskazującym, że w przedmiotowej sprawie Komisja jest wierzycielem, przemawia fakt, iż w ustawie z dnia 17 września 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa, ustawy o komercjalizacji i niektórych uprawnieniach pracowników oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2020.1709), ustawodawca nowelizując art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. jednoznacznie wskazał i doprecyzował, że Komisja w postępowaniu egzekucyjnym pełni rolę wierzyciela, chociażby beneficjentem należności oraz obowiązków nie była Komisja, z wyjątkiem decyzji, o których mowa w art. 34 ust. 1 (art. 38 ust. 3 zdanie drugie ustawy z dnia 9 marca 2017 r.). Jak wskazano w uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej "...Nie ma przy tym znaczenia, kto jest beneficjentem należności oraz obowiązków, gdyż projektowany przepis przesądza, że w każdej ze spraw egzekucyjnych, których przedmiotem są należności oraz obowiązki wynikające z decyzji Komisji, pełni ona rolę wierzyciela.
Określenie Komisji w projektowanej regulacji wprost jako wierzyciela sankcjonuje istniejącą obecnie praktykę działania Komisji, zgodnie z którą w postępowaniach egzekucyjnych dotyczących obowiązków wynikających z decyzji Komisji pełni ona rolę wierzyciela w rozumieniu formalnoprawnym. W związku z prowadzonymi postępowaniami rozpoznawczymi Komisja wydała do tej pory bowiem szereg decyzji, w których nałożono obowiązek zwrotu równowartości nienależnego świadczenia oraz wydano postanowienia o ukaraniu grzywną, co doprowadziło do wszczęcia znacznej liczby postępowań egzekucyjnych, prowadzonych przez administracyjne organy egzekucyjne na wniosek Komisji. Zgodnie bowiem z art. 5 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 jest w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego - właściwy do orzekania organ I instancji, z zastrzeżeniem pkt 4 i 4c.
W myśl natomiast art. 1a pkt 13 tej ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o wierzycielu - rozumie się przez to podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Podnieść należy, że Komisja pełniąc rolę wierzyciela w postępowaniach egzekucyjnych dotyczących nakładanych przez nią należności powinna dysponować niezbędnymi instrumentami prawnymi, koniecznymi do realizacji uprawnień wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym. Biorąc powyższe pod uwagę, uznać należy za zasadne wprowadzenie omawianej regulacji.".
Wskazać także trzeba, że wyżej przytoczoną ustawą dodano w art. 38 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. ust. 6 w myśl, którego nie obciąża się Komisji jako wierzyciela kosztami egzekucyjnymi ani opłatą komorniczą, o których mowa w art. 64-66 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Uzasadniając wprowadzenie takiej regulacji, w uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej stwierdzono między innymi, że "...Dochody z tytułu zwrotu równowartości nienależnego świadczenia, wykorzystuje się wyłącznie na wypłatę odszkodowania lub zadośćuczynienia na rzecz osób zajmujących lokal w nieruchomości warszawskiej, będącej przedmiotem uchylonej decyzji reprywatyzacyjnej za poniesioną szkodę lub doznaną krzywdę, jeżeli wobec tych osób zastosowano groźbę bezprawną, przemoc lub podwyższono czynsz, jeżeli spowodowało to istotne pogorszenie ich sytuacji materialnej. Zwolnienie Komisji z obowiązku uiszczenia kosztów i wydatków egzekucyjnych oraz opłaty pozwoli natomiast na usprawnienie działań Komisji zmierzających do dochodzenia nałożonych przez Komisję grzywien oraz orzeczonych obowiązków zwrotu równowartości nienależnego świadczenia, z którego to świadczenia środki pieniężne przeznaczane są następnie na wypłatę zadośćuczynień i odszkodowań dla pokrzywdzonych skutkami nieprawidłowo przeprowadzanej reprywatyzacji.
Wprowadzana zmiana pozwoli uniknąć możliwości obciążenia Komisji znacznymi kosztami i wydatkami generowanymi w trakcie egzekucji, które nota bene pochodzić będą ze środków budżetowych państwa, przy jednoczesnym uwzględnieniu, że beneficjentem tych środków będzie inny podmiot również finansowany z tych samych źródeł. Dotychczasowe rozwiązanie jest sprzeczne z interesem publicznym oraz gospodarczo nieuzasadnione. Zapłata przez Komisję kosztów egzekucyjnych, a także opłaty komorniczej spowoduje jedynie przesunięcie środków publicznych między jednostkami sektora finansów publicznych.".
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za uzasadnioną i na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 2 p.p.s.a. oraz z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji oraz uchylił decyzję organu obu instancji (pkt 2 i 3 wyroku).
Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 188 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Skorzystanie z instytucji procesowej, o której mowa w tym przepisie, możliwe jest również w sytuacji, gdy nie wnosił o to wnoszący skargę kasacyjną (zob. wyrok NSA z dnia 10 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2536/04, OSP 2006, nr 7-8, poz. 80; wyrok NSA z dnia 24 września 2008 r., I OSK 1494/07).
NSA na podstawie art. 156 § 1 i § 3 p.p.s.a. sprostował oczywisty błąd w komparycji wyroku Sądu I instancji orzekając jak w pkt 1 wyroku, ponieważ skarżącym było Miasto Stołeczne Warszawa.
O kosztach postępowania sądowego, na które składają się koszty postępowania kasacyjnego oraz koszty postępowania przed sądem I instancji, orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 200 p.p.s.a., art. 205 § 2 p.p.s.a.