Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 14 października 2010 r. o sygn. akt I SA/Ke 476/10 oddalił skargę J. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr p[...]w przedmiocie długu celnego.
Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu 19 września 2008 r. J. K. zgłosił do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu towar w postaci samochodów osobowych: marki Jeep Liberty, nr nadwozia[...], r. pr. 2005 - pozycja 1 zgłoszenia celnego, marki Jeep Liberty, nr nadwozia [...], r. pr. 2005 - pozycja 2 zgłoszenia celnego oraz marki Chrysler Pacifica nr nadwozia [...], r. pr. 2007 - pozycja 3 zgłoszenia celnego. Do zgłoszenia celnego załączono m.in. umowę sprzedaży określająca wartość samochodu objętego pozycją 1 zgłoszenia celnego na kwotę 2125 USD ze świadectwem tytułu własności pojazdu tzw Certificate of Title z adnotacją salvage z odzysku z dnia 29 marca 2008 r. umowę sprzedaży określająca wartość samochodu objętego pozycją 2 zgłoszenia celnego na kwotę 2050 USD ze świadectwem tytułu własności pojazdu z odzysku dnia 11 kwietnia 2008 r. oraz umowę sprzedaży określająca wartość samochodu objętego pozycją 3 zgłoszenia celnego na kwotę 4050 USD. świadectwem tytułu własności pojazdu z dnia 7 listopada 2007r.
Naczelnik Urzędu Celnego w K. przeprowadził weryfikację powyższego zgłoszenia celnego i dokonał porównania wartości modeli podobnych do samochodów objętych zgłoszeniem celnym, poprzez sprawdzenie na rynku USA - stron internetowych: ebay Motors - www.cgi.ebay.com, edmunds.com - www.edmunds.com, AutoTrader.com - www.usedcars.kbb.com, zawierające ogłoszenia sprzedaży pojazdów wraz z cenami. Ceny na ww. stronach, podobnych pojazdów marki Jeep Liberty kształtowały się od 12 995 USD do 15 888 USD, natomiast ceny podobnych pojazdów marki Chrysler Pacifica kształtowały się od 8495 USD do 15977 USD.
J. K. w dniu 26 września 2008r. przedłożył dowody w postaci ocen technicznych z dnia 25 września 2008r. sporządzonych przez uprawnionego rzeczoznawcę K.T., w których rzeczoznawca dokonał oceny stanu technicznego oraz ustalił wartość na rynku eksportu pojazdów objętych:
- - pozycją 1 zgłoszenia celnego w wysokości 2800 USD (ocena nr 1107/2008/3),
- - pozycją 2 zgłoszenia celnego w wysokości 2900 USD (ocena nr1107/2008/5),
- - pozycją 3 zgłoszenia celnego w wysokości 4800 USD. (ocena nr 1107/2008/1).
W wyniku rewizji pojazdu objętego pozycją 1 stwierdzono, że pojazd posiadał uszkodzenia w postaci załamanego dachu w części przedniej, wybitej szyby czołowej, zdemontowanego błotnika przedniego lewego, braku nadkola przedniego prawego, zagniecionych drzwi przednich prawych i tylnych prawych, zagniecionego błotnika tylnego; prawego, uszkodzonego tylnego zderzaka. Odnotowano wskazanie drogomierza - 70685 mil. Pojazd objęty pozycją 2 posiadał natomiast uszkodzenia w postaci załamanego dachu w części przedniej, braku szyby czołowej, braku zderzaka przedniego, braku atrapy, braku lamp przednich, zagniecionych drzwi przednich prawych i lewych. Odnotowano wskazanie drogomierza - 54016 mil. Pojazd objęty pozycją 3 posiadał uszkodzenia w postaci uszkodzonego błotnika lewego przedniego, braku lampy przedniej lewej, uszkodzonego zderzaka przedniego i uszkodzonej pokrywy silnika. Z rewizji celnej sporządzono dokumentację fotograficzną.
W związku z wątpliwościami co do wartości celnej towarów ujętych w zgłoszeniu celnym organ celny wystąpił do przedsiębiorstwa C. I. w U. o przekazanie wydruków z systemu komputerowego potwierdzających transakcje sprzedaży m.in. ww. pojazdów. Organ wyjaśnił, że przedsiębiorstwo to jest systemem aukcyjnym, w którym m.in. banki oraz firmy ubezpieczeniowe wystawiają do licytacji samochody powypadkowe i uszkodzone. W dniu 8 stycznia 2009 r. do urzędu celnego wpłynęło od C. I. pismo wraz załączonymi dokumentami w postaci:
- - Sales Receipt/Bill of Sale nr 6773758 (rachunek sprzedaży/umowa sprzedaży), z którego wynika, iż eksporter nabył samochód objęty pozycją 1 w dniu 21 kwietnia 2008r. za kwotę 6015 USD (w skład tej kwoty weszły następujące opłaty: 5600 USD - cena sprzedaży, 350 USD - opłata kupującego, 35 USD - opłata licytacyjna (aukcja internetowa), 30,00 USD - brama),
- - Sales Receipt/Bill of Sale nr 6180558, z którego wynika, iż eksporter nabył samochód objęty pozycją 2 w dniu 21 kwietnia 2008r. za kwotę 5315 USD (w skład tej kwoty weszły następujące opłaty: 4900 USD - cena sprzedaży, 350 USD - opłata kupującego, 35 USD - opłata licytacyjna, 30 USD - brama),
- - Sales Receipt/Bill of Sale nr 5802388, z którego wynika, iż eksporter nabył samochód objęty pozycją 3 w dniu 5 lutego 2008r. za kwotę 7415 USD (w skład tej kwoty weszły następujące opłaty: 7100 USD - cena sprzedaży, 250 USD - opłata kupującego, 35 USD - opłata licytacyjna, 30 USD – brama).
Z uwagi na konieczność ustalenia wartości na rynku polskim na dzień 19 września 2008 r. importowanych samochodów, organ celny powołał z urzędu biegłego rzeczoznawcę K. D., który w opiniach o numerach:
- - S27/3-2uc/10, który określił wartość zgłoszonego samochodu w kwocie 13400 PLN,
- - S27/3-3uc/10, który określił wartość zgłoszonego samochodu w kwocie 14000 PLN,
- - S27/3-4uc/10, który określił wartość zgłoszonego samochodu w kwocie 63300 PLN.
Po przeprowadzonym postępowaniu Naczelnik Urzędu Celnego w K. w decyzji z dnia 2 marca 2010 r. zaksięgował retrospektywnie kwotę długu celnego w wysokości 2990 PLN.
Dyrektor Izby Celnej w K. po rozpoznaniu odwołania J. K. decyzją z dnia 15 czerwca 2001 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W przedmiotowej sprawie powstały uzasadnione wątpliwości co do ceny faktycznie zapłaconej. Stąd powstała konieczność, zgodnie z dyspozycją art. 181a ust. 2 RWKC, wydania decyzji ustalającej nową wartość celną z zastosowaniem metod zastępczych, o których mowa w art. 30 WKC i określającej prawidłowe kwoty długu celnego tzw. metody "ostatniej szansy".
Stanowisko, iż zadeklarowana wartość towaru jest nieprawidłowa potwierdza również zgromadzony materiał dowodowy. Organ wyjaśnił, że "Certyfikat of salvage" wydawany jest m.in. dla pojazdów, które są uszkodzone w takim stopniu, że koszt naprawy pojazdu przewyższa jego rynkową wartość. Fakt, iż pojazd posiadał uszkodzenia spowodowane kolizją ukazują wydruki fotografii sporządzone przez przedsiębiorstwo C. I. Ten sam towar został zakupiony w dniu 20 maja 200 r. przez J. K. od M. C. C. za kwotę 2125 USD. W ocenie organu nie jest możliwe aby samochód znajdujący się w takim samym stanie technicznym stracił na wartości w ciągu miesiąca aż 3890 USD co stanowi 64,67% spadek wartości. Przyjmując nawet założenie, iż auto mogłoby być: użytkowane zgodnie z jego przeznaczeniem (wyklucza to stan pojazdu uniemożliwiający jego użytkowanie zgodne z przeznaczeniem oraz niezmieniony przebieg pojazdu), to tak wielki spadek jego wartości spowodowany normalnym użytkowaniem w czasie miesiąca nie mógłby zaistnieć.
O niezmienionym stanie technicznym pojazdu świadczą wydruki zdjęć pojazdu wykonane przez przedsiębiorstwo C. I. (dołączone do oferty aukcyjnej nr 6773758) oraz fotografie sporządzone podczas rewizji celnej wykonanej w Oddziale Celnym w K. Skoro zatem stan techniczny pojazdu jak również jego wyposażenia nie uległ zmianie między 21 kwietnia 2008r. a dniem 25 września 2008r. to tym bardziej nie zmienił się on w okresie od dnia 21 kwietnia 2008r. do dnia 20 maja 2008r. tj. dnia zakupu przedmiotowego auta przez stronę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalając skargę J. K. na tę ostateczną decyzję podkreślił, że stosownie do art. 29 ust. 1 WKC, wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary. Zgodnie z treścią art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11 października 1993r. ze zm., w skrócie Rozporządzenie do WKC) jeżeli organy celne - zgodnie z procedurą opisaną w ust. 2 - mają uzasadnione wątpliwości, czy zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC - nie muszą ustalać wartości celnej importowanych towarów z zastosowaniem wartości transakcyjnej. Według ustępu 2 tego przepisu, w wypadku wątpliwości, o których mowa w ust. 1 organy celne mogą żądać - zgodnie z art. 178 ust. 4 - przedstawienia uzupełniających informacji.
Jeżeli pomimo to wątpliwości nie zostaną usunięte, organ prowadzący postępowanie powinien przedstawić je na piśmie osobie zainteresowanej - na jej żądanie - umożliwiając jej przedstawienie własnego stanowiska, przed podjęciem decyzji w sprawie.
Zdaniem Sądu I instancji konsekwencją zakwestionowania zadeklarowanej wartości celnej samochodu było ustalenie jego wartości w oparciu o jedną z metod wskazanych w art. 30-31 WKC. Z przepisu art. 30 ust. 1 WKC wynika, że metody wyliczenia wartości celnej zostały ujęte w sposób wymagający kolejnej eliminacji poszczególnych metod i dojścia do metody tzw. "ostatniej szansy". Sąd I instancji podkreślił, że zastosowanie metody "ostatniej szansy" wymaga od organu celnego wykazania, iż istnieją uzasadnione wątpliwości co do zadeklarowanej wartości celnej.
W ocenie Sądu I instancji, organy szczegółowo uzasadniły dlaczego oparły się na metodzie "ostatniej szansy" i nie zastosowały kolejnych metod określania wartości celnej towaru.
W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji Jan Kapka zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.
1) naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 104 ust. 11 w związku z art. 101 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym i art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa,
2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie w pełni zarzutów skargi i ich niedomówienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, co świadczy o tym, iż Sąd nie wziął ich pod uwagę rozpoznając skargę, co miało wpływ na treść orzeczenia tj. oddalenie skargi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący podkreślił, że organ celny dokonał wybiórczej oceny materiałów dowodowych i na tej podstawie arbitralnie ustalił wartość importowanych pojazdów na dowolne sumy z pominięciem prawa strony do obrony. Organ powinien wnikliwie rozpatrzyć przedłożone przez stronę dowody oraz wszelkie nie dające się usunąć wątpliwości tłumaczyć na korzyść podatnika i wówczas wydać decyzję administracyjną. Zaniechanie przez organ czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, w sytuacji gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności jest uchybieniem przepisom postępowania, skutkującym wadliwością decyzji.
W dalszej części skargi kasacyjnej Skarżący podniósł, że J. K. nabył samochody w USA za kwoty wymienione w zgłoszonych dokumentach. Biegły powołany przez organy celne dokonał wadliwej wyceny z uwagi na to, że w swojej opinii oparł się wyłącznie na danych wynikających z Internetu. Skoro biegły nie widział importowanych samochodów to nie mógł w sposób rzetelny dokonać ich wyceny.
Mając powyższe na uwadze, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
W odpowiedzi Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270) powoływanej dalej jako p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt.1 i pkt.2 p.p.s.a.
W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.
Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt.2 p.p.s.a. należy stwierdzić, iż nie jest trafny zarzut wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art.134 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. Podnieść należy, że sądy administracyjne są powołane do badania zgodności z prawem aktów lub czynności wydanych lub podjętych w konkretnej sprawie. W ramach tej kontroli sąd ocenia, czy organ prowadzący postępowanie nie naruszył przepisów proceduralnych, jak również czy załatwiając sprawę prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego. Wynikająca z art. 134 § 1 p.p.s.a. zasada niezwiązania sądu administracyjnego zarzutami, wnioskami i powołaną podstawę prawną umożliwia sądowi pełną weryfikację legalności działalności organów administracji publicznej. W niniejszej sprawie Sąd I instancji przeprowadził taką kontrolę i stwierdził, że wydane przez organ rozstrzygnięcie jest prawidłowe.
Niewątpliwie formułując ten zarzut strona skarżąca winna wskazać, która to w jej ocenie kwestia związana z jej sprawą została przez Sąd I instancji pominięta. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w omawianym zakresie strona skarżąca wskazuje na pominięcie złożonej do akt sprawy oceny rzeczoznawcy, który dokonał najwłaściwszego określenia wartości pojazdów wymienionych w punktach 1-3 zgłoszenia celnego. Sformułowana w skardze kasacyjnej argumentacja tego zarzutu jest niezasadna. Sąd I instancji nie pominął bowiem wskazanej przez stronę okoliczności. Trafnie bowiem w zaskarżonym wyroku wskazał, że w zakresie ustalenia stanu technicznego pojazdów i ich uszkodzeń biegły powołany w toku postępowania administracyjnego, uwzględnił materiał dokumentacyjny, w tym dokumentację fotograficzną, którą posługiwał się rzeczoznawca przy sporządzaniu oceny pojazdów.
Jednocześnie należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, Sąd I instancji odniósł się do złożonej do akt administracyjnych oceny rzeczoznawcy i przedstawił argumenty uzasadniające jego stanowisko dotyczące wymienionego wyżej dowodu.
Ponadto niezasadny jest także zarzut naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżący uznaje, iż zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art.141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie błędnych ustaleń co do stanu faktycznego, nieprawidłowo ustalonego przez organy administracji publicznej w zakresie odnoszącym się do ustalenia wartości pojazdów objętych zgłoszeniem celnym. W związku z powyższym należy podkreślić, że art.141 § 4 p.p.s.a. wymienia określone elementy, które powinny znaleźć się w uzasadnieniu, a mianowicie: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako samodzielna podstawa kasacyjna może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (vide uchwała NSA z 15.02. 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010 nr 3, poz. 39, wyrok NSA z 20.08. 2009 r., II FSK 568/08, niepublikowany).
Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Ustalenia stanu faktycznego podważać można za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego, zaś podstawę prawną rozstrzygnięcia - za pomocą zarzutu naruszenia prawa materialnego (w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), ewentualnie poprzez zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami prawa materialnego (vide powołana uchwała z 15 lutego 2010 r., wyrok NSA z 18 lutego 2009 r., sygn. akt I GSK 450/08, niepublikowany).
W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że tak sformułowany zarzut kasacyjny nie może być uznany za usprawiedliwiony, ponieważ naruszenia powyższego przepisu skarżący upatrywał w zaakceptowaniu przez Sąd I instancji błędnych ustaleń faktycznych, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.
Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art.174 pkt 1 p.p.s.a. należy przypomnieć, że po zwolnieniu pojazdów, organ celny wskazując na treść art. 78 ust.1 i 2 WKC dokonał z urzędu weryfikacji zgłoszenia celnego z dnia 19 września 2008 roku w celu określenia wartości celnej sprowadzonych przez skarżącego samochodów i retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego. Skoro zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania okazały się bezskuteczne to stwierdzić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny przy ocenie zasadności zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego jest związany ustalonym w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanem faktycznym sprawy.
W tym stanie rzeczy przyjąć należy, że istniały uzasadnione wątpliwości uzasadniające dokonanie weryfikacji zgłoszenia celnego, a zgromadzony materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do odstąpienia od ustalania wartości celnej sprowadzonych samochodów na zasadzie określonej w art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE Nr L 302 z 19 października 1992 r.). Stanowisko takie znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 181a Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE Nr L 253 z 11 października 1993 r.). Przepis art. 181a RWKC jednoznacznie wskazuje, że organy celne nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej, jeżeli mają uzasadnione wątpliwości, iż zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC.
Skoro w sprawie ustalono, że organy celne mogły mieć uzasadnione wątpliwości co do zadeklarowanej wartości celnej, o której mowa w powołanym wyżej przepisie prawa, zasadne było odstąpienie przez nie od przyjęcia wartości transakcyjnej jako wartości celnej towaru.
Konsekwencją zakwestionowania wiarygodności zadeklarowanej wartości celnej towaru było ustalenie tej wartości w oparciu o jedną z metod określonych w art. 30-31 WKC. Jest to drugi etap postępowania związanego z weryfikacją zgłoszenia celnego w zakresie wartości celnej towaru. Skoro zadeklarowana wartość celna nie mogła być przyjęta, to organ celny miał obowiązek ustalenia tej wartości stosując kolejno metody wynikające z tych przepisów. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż Sąd I instancji trafnie zaakceptował stanowisko organów celnych wskazujące na konieczność określenia wartości celnej sprowadzonych pojazdów w oparciu o metodę opisaną w art. 31 ust.1 WKC.
Uwzględniając powyższe okoliczności brak jest podstaw do uznania za zasadne zarzutów skargi kasacyjnej odnoszących się do naruszenia przepisów art. 101, art. 104 ust. 11 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym skoro żaden z tych przepisów prawa nie znajdował w sprawie zastosowania. Przepis art. 101 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym szczegółowo reguluje kwestie odnoszące się do określenia momentu powstania obowiązku podatkowego w przypadku tych czynności opodatkowanych akcyzą, których przedmiotem są samochody osobowe. Natomiast przepis art. 104 ust. 11 w/w ustawy reguluje zasady określania podstawy opodatkowania akcyzą wszystkich czynności, których przedmiotem są samochody osobowe. W obu przypadkach przedstawione regulacje prawne odnoszą się więc do kwestii związanych z opodatkowaniem podatkiem akcyzowym.
Ponadto z treści skargi kasacyjnej nie wynika, jakie znaczenie dla wyniku rozstrzygnięcia w sprawie, w której organ celny dokonuje retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego, miało niezastosowanie powołanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów prawa.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. oraz art.204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.